Alle berichten van:Beheerder De Saffier

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Zomertijd

Zoals ieder jaar, is ook dit voorjaar de klok een uur vooruitgezet voor de zomertijd. Ook het leven in De Saffier paste zich aan, hoewel deze transitie niet voor iedereen even soepel ging.

Om 5 over 9 ’s ochtends werd ik aangesproken door een oudere mevrouw dat we de klokken in de hal vannacht al aan hadden moeten aanpassen aan de nieuwe tijd. Nu was ze geïrriteerd dat de klokken verkeerd stonden. Ze was ook boos omdat haar vriendin niet geloofde dat de zomertijd was begonnen. Zij had het niet op de tv gezien en als het niet op tv is dan vindt het namelijk niet plaats. Ondertussen stond de taxichauffeur gestrest aan de balie omdat veel van zijn klanten niet klaar staan om opgehaald te worden door het ingaan van de zomertijd. Hij had nu al veel vertraging.

Ook hadden we een heuse rollator stand-off bij de voordeur. Twee rollators tegenover elkaar, terwijl de eigenaresses beargumenteerden waarom zíj als eerst door de deur zou mogen: “Ik voel me niet lekker”, “Ik voel me ook niet lekker!”, terwijl ze afwisselend ‘TUUT tuut” tegen elkaar zeiden.

Er stond iemand al vragend om de beurt van zijn horloge naar de klok in de hal te kijken. “Hoe laat is het nu eigenlijk?” Verdere vragen waren: “Wanneer gaat de klok vooruit?” om vervolgens tot de ontdekking te komen dat de klok al verzet had moeten worden of “Wat betekent de zomertijd eigenlijk?” door diegene die niet meer bij de tijd waren.

Er waren ook leuke verrassingen die de ingang van de zomertijd hopelijk wat verzachtten. In de middag werden door Annemarie brownies (zelfgebakken met walnoot en framboos) langsgebracht. Deze werden vol verrukking ontvangen door onze vaste groep hangouderen: “Zo, dat ruikt lekker!”, “verrukkelijk!” en “Annemarie is mijn vriendin.” Ook heeft één van de ouderen heeft het complete terras vrij gemaakt van bladeren omdat hij het, ondanks de frisse 11 graden, wel terrasjesweer vond.

En misschien nog wel het beste: mooie verhalen over de invoering van de zomertijd ten tijde van de bezetting, de afschaffing en de herinvoering in de jaren ’70 werden vandaag door de ouderen enthousiast verteld.

Door Helena, bewoner en receptiemedewerker van De Saffier

Gluren bij de Buren: Tumbalalaika en meer wereldliederen

Vroeger dan de meesten van ons gewend zijn gaat op zondagochtend de wekker. Tijd om de woonkeuken om te toveren tot een plaats waar een koor en gasten plaats kunnen nemen. De banken tegen de muren, de stoelen naast elkaar en de tafel met thermoskannen en bekertjes. De woonkamer van de derde verdieping van De Saffier is klaar voor het festival Gluren bij de Buren! Wereldkoor de derde verdieping gaat staan, de koffie loopt en de eerste gasten komen. Na de trappen – of lift – naar de derde verdieping is het tijd om te genieten van het koor én de heerlijke baksels van Elke Slots. Cake, brownie en wortelcake, mmmm! Voor ieder is een plekje, van de jongste gast (rond de 2 jaar) tot de
oudste dame (95, voor zover wij weten).

En dan luisteren we in een half uur de wereld rond. Zuid-Afrikaans, Arabisch, Jiddisch, Zweeds, Italiaans, Frans, Jiddisch, Spaans, Duits. Liederen van lang geleden, van opstand, van liefde, volksliederen, een slaaplied. En dat alles vierstemmig en onder de bezielende leiding van de dirigente. Gasten herkennen liederen, de nostalgie van de taal die thuis gesproken en gezongen werd, genieten van de vrolijkheid die het koor uitstraalt.

Door Annemarie, bewoner van De Saffier

Ajam met een Javaans eitje

5 februari is al weer even geleden maar op deze dag kookte Patrick ajam met een Javaans eitje ten behoeve van de crowdfundactie van de Droomvrouw. De avond, welke uiteraard in bijzijn van de Droomvrouw plaatsvond, startte met een drankje. Dit maakte dat de sfeer gelijk goed was. Na een heen en weertje voor eigen bestek kon het etentje beginnen. Patrick had lekker gekookt, voor ieder wat wils (vega of juist niet). Natuurlijk was het beloofde eitje er voor iedereen.

Ondanks dat dit een activiteit was voor jong en oud was de gemiddelde leeftijd ver boven de 60 jaar. Dit maakte de avond echter niet minder gezellig en het eten zeker niet minder lekker. Met kroepoek in alle kleuren en een welkomsttekst van gesponnen suiker op de tafel was het een kleurrijk geheel. Iedereen at met smaak en sommige van de deelnemers gingen met een zogeheten “doggybag” naar huis zodat ze nog een avond konden genieten. Na de maaltijd werden de gasten met een kop koffie of thee in de hand door de Droomvrouw toegesproken. Zij bedankte de deelnemers hartelijk voor hun aanwezigheid. Het doel van de activiteit werd op meerdere fronten bereikt: de gasten vonden het voor herhaling vatbaar en de Droomvrouw haalde (mede door deze avond) haar streefbedrag voor De Droomvrouw Route.

Door Jolien, bewoner van De Saffier

Hutspot met hachee!

Herfst, tijd voor hutspot met hachee!

De bomen tonen zich in hun mooiste herfstkleuren, het regent meer, de wind waait, kortom: tijd
voor hutspot! En alleen hutspot, dat kan niet natuurlijk, dus koken we er heerlijke hachee bij. In de
weken voor de hutspotavond gaat de vraag rond ‘hutspot met hachee, welk recept is dat?’ Een lekker
recept, dat kunnen we na deze avond allen beamen.
Dinsdagavond 14 november ruikt het al goed in de woonkeuken op de eerste verdieping als Elke daar de hachee
klaarmaakt. Die avond en de volgende dag wordt het regelmatig doorgeroerd en als het vanaf vier
uur weer op een laag pitje staat wordt het met de minuut warmer en lekkerder. Verder moeten er
natuurlijk aardappels geschild, dan koken met wortels en uien, stampen met een klontje roomboter,
de rookworsten verwarmen en ondertussen de tafel dekken en de appelmoes verdelen.
De woonkeuken vinden is nog een hele tocht, maar tien dames en een jonge man weten de weg te
vinden en schuiven aan de lange tafel. Om het gesprek makkelijker te maken geven we iedereen een
naamsticker. De opgave-lijst wordt nagelopen en dan komen de pannen op tafel. ‘Heerlijk warm!’
Verhalen over hutspot, de Syrische keuken, hoe de jongeren samen wonen, een dame die op 90-
jarige leeftijd naar haar zoon in Canada gevlogen is (alleen!) gaan over tafel. Als de pannen hutspot
leeg zijn is er gelukkig nog ruimte voor het toetje. Na een Hollandse hutspot een vlaflip, met yoghurt,
vla en siroop in een verhouding naar eigen keuze, niet uitschieten! Een van onze gasten vat de avond
samen ‘zoals ze op televisie tegenwoordig zeggen: ‘het was super’.

Door Annemarie Goosens, bewoner van De Saffier

Queridon start nieuw initiatief in De Saffier!

Uniek initiatief: een plek waar vluchtelingen kunnen inburgeren én werkervaring opdoen

Nieuw initiatief in De Saffier in Tolsteeg! Bij Stichting Queridon kunnen nieuwkomers in Nederland onze taal leren, en tegelijkertijd werkervaring op doen in de horeca. Op vrijdag 20 oktober is begonnen met de crowdfundingscampagne, waarmee de stichting 10.000 euro hoopt op te halen. Dat er veel steun is, is al duidelijk, de teller staat na een week al op 72%, mede dankzij een donatie van Stichting DOEN.

“Wij kunnen ook echt een verschil maken,” vertelt directeur Barbara Klomp, “ Wij geloven niet dat je inburgert als je alleen in leslokalen, achter dichte deuren les krijgt. Je moet participeren, werkervaring opdoen en mensen ontmoeten. Door actief te zijn in ons cultuurcafé leren de cursisten sneller de taal en maken ze kennis met de Nederlandse cultuur en de Utrechters.”

Stichting Queridon taal en horeca, opgericht door Barbara Klomp (NT2 docent) en haar man Gerard Kluter (chef-kok) beschikt over leslokalen en een restaurant in de Saffier aan de Saffierlaan. De Saffier is voormalig verzorgingshuis Tolsteeg, waar naast de oudere mensen ook steeds meer jongeren wonen. Barbara: “Het is een erg mooie plek waar verschillende leeftijden en straks ook verschillende culturen bij elkaar komen.”

“De cursisten bepalen ook deels de kaart,” aldus chef-kok Gerard Kluter. “We zullen echte Hollandse pot serveren, lekkere stamppotjes bijvoorbeeld, maar ook gerechten uit de landen waar onze cursisten vandaan komen.” In het cultuurcafé aan de Saffierlaan zullen verschillende activiteiten worden georganiseerd, zowel voor de cursisten als de bewoners. De ontmoeting staat hierbij voorop, zo komen er lunchconcerten en lezingen , maar ook een taalcafé en spelletjesmiddag.

Queridon heeft het Blik op Werk-keurmerk en biedt het volledige inburgeringstraject inclusief ONA (Oriëntatie op de Nederlandse Arbeidsmarkt), de eerste cursisten schrijven zich al in en de lessen zullen in november beginnen.
Naast de taalcursus volgen de cursisten een horecatraining in de keuken en/of bediening. “Er is een groot tekort aan goed horecapersoneel” zegt Gerard, “na de taalcursus en horecatraining bij Queridon heeft de cursist een goede kans op een betaalde baan in de Utrechtse horeca.”

“Met name aan het restaurant moet nog wel het een en ander gebeuren.” zegt Barbara. “Vandaar ook de crowdfunding. We hopen dat veel mensen willen doneren, dat kan al voor een klein bedrag. En u krijgt er natuurlijk ook iets voor terug. Een kop koffie met huisgemaakt gebak, of wat dacht u van een kookworkshop door onze chef-kok? En natuurlijk uiteindelijk die prachtige plek, waar iedereen welkom is!”

www.voorjestadsie.nl/queridon


Een dag uit het leven van een Saffier pannenkoekenbakker

Door Sanne Korte, bewoner van De Saffier

Het is 12 uur, dus het is tijd voor boodschappen. Met z’n tweetjes, gewapend met een
boodschappenlijst, gaan we op jacht. De grootste uitdaging is misschien wel om te bedenken hoeveel
pannenkoekenbeslag we moeten maken, om vanavond bijna 40 personen te kunnen voorzien
van pannenkoeken. Hoeveel pannenkoeken eten we ongeveer per persoon? Zit daar dan nog verschil
is tussen jong en oud? Over beleg hoeven we gelukkig niet heel lang na te denken; daar horen in
ieder geval spek, kaas, appel, rozijnen, stroop en poedersuiker bij. Ook komen we erachter dat 10
liter melk best zwaar is, en dat we binnen ons budget ook nog ruimte hebben voor drinken en een
toetje. Een tweede ronde boodschappen doen is dus toch wel echt nodig (en dan nemen we een
karretje mee).

De tijd vliegt voorbij, en voor alle boodschappen aangekomen zijn in de keuken van de eerste
verdieping, werd het al bijna 15 uur. Nu met z’n drietjes, beginnen we met beslag maken, appels
snijden, kaas schaven, pannen warm laten worden en bakken! Gelukkig kwam er een extra reddende
engel een heerlijke stapel kaaspannenkoeken voor ons bakken, en kregen we van andere reddende
engeltjes hulp bij het tussendoor extra beslag maken, appeltjes schillen en beneden het restaurant
klaarzetten voor het diner (nogmaals: dank iedereen!).

De stapels pannenkoeken groeiden en groeiden. Met appel, rozijnen, spek, kaas, banaan, en
natuurlijk een extra grote stapel naturel. Zouden we dat wel op krijgen? Om 17.30 uur werd het tijd
om dat te testen. Hoewel onze ingrediënten nog niet op waren, waren de knorrende magen beneden
in het restaurant al bijna hoorbaar vanaf onze keuken op de eerste verdieping.
Een grote groep mensen had zich verzameld aan mooi gedekte tafels in het restaurant.
De stapels pannenkoeken werden verdeeld, en dat was het startsein!
Voor mijn gevoel waren de pannenkoeken binnen een kwartier al bijna op. Hier en daar
lag nog een naturelpannenkoek, maar veel keus was er niet meer! Met verbazing heb ik gekeken
naar de souplesse en snelheid waarmee pannenkoeken belegd werden, en zomaar verdwenen.
Mensen die een half uurtje later wilden aansluiten, hadden helaas pech. Gelukkig hadden we nog
een toetje: ijs, vruchtjes en slagroom! Ook dat ging er bij iedereen goed in.

Het eten was genieten, maar de geluiden achteraf misschien nog wel meer. De bedankjes (in vormen
van woorden of snoepjes) bleven komen. Dit pannenkoeken diner is zeker voor herhaling vatbaar!
Voor de volgende editie zoeken we in ieder geval alvast wat extra pannenkoekenbakkers, die dan
voor extra hoge stapels pannenkoeken kunnen zorgen!

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Benidorm Bastards

Door Ramon Mensink, bewoner van De Saffier

Ik kwam in het najaar van 2015 naar Utrecht, vanwege mijn afstudeerstage. Het Hospitaal, een project van Socius Wonen, bood huisvesting in een verlaten ziekenhuis. Wonen in een ziekenhuis, een bijzondere ervaring, maar goed dat het een tijdelijk project was. Afijn, na mijn stage heb ik daar een baan aangeboden gekregen, waardoor ik een nieuwe plek om te wonen nodig had. Toen ik hoorde van dit project in een bejaardenhuis was ik verkocht. Hoe stom klinkt dat, als je eerst in een ziekenhuis gewoond hebt en op 25-jarige leeftijd je intrede doet in een bejaardenhuis?!

Toch is het wonen in De Saffier voor mij en mijn mede Hospitaal-gangers een hele verademing. Een eigen studio, met je eigen badkamer, toilet en keukentje, als je wilt, kun je hier als een kluizenaar leven. Gelukkig is De Saffier een erg sociaal project. Niet alleen slof je op je sokken naar je buren/vrienden voor een bakkie koffie, ook de senioren houden wel van gezelligheid. Hier kwam ik in de zomer van 2016 achter, waarbij FC Scootmobiel zich ’s avonds verzameld naast de hoofdingang, vervolgens een aantal flessen wijn lostrekt en zich smakelijk vermaken. Mijn studio bevindt zich boven de hoofdingang waardoor ik hun gesprekken en harde gelach zonder verlies van decibellen mee krijg. Ik moet er wel om lachen hoor, lig je dan; als ‘young professional’  die de volgende dag gewoon weer moet werken, terwijl de Benidorm Bastards zich ’s nachts prima vermaken onder het genot van enkele alcoholische versnaperingen. Ik ben niet iemand die op dit soort momenten uit zijn raam gaat hangen om ze even op het geluidsniveau te wijzen, ik vind het mooi dat ze genieten, pak vervolgens mijn oordopjes en ga tukken.

Ook het ochtendritueel is vaak dezelfde. Wanneer ik ’s ochtends vroeg naar buiten loop, is er vaak al één persoon uit de veren. De meeste bewoners scharen deze man (met vaak gewassen rode jas) dan ook onder het meubilair van De Saffier. Na 18:00 uur gaan de schuifdeuren niet automatisch meer open als je van buiten komt, je hebt dan de sleutel nodig. Laatst kwam ik terug van een stukje hardlopen en liep richting de schuifdeur van de hoofdingang. Een van de heren senioren die gezellig in de entreehal bij elkaar zaten, schoot als een jonge twintiger omhoog en bewoog zich soepel en snel naar de binnenzijde van de automatische schuifdeur zodat deze open ging voor mij en ik mijn sleutel niet hoefde te pakken. Ik loop naar binnen, bedank de man, en krijg de vraag op plat Utrechts “Zo jongen, hejje lekker getrimd?!”. Ik moest even denken; ‘trimmen’ een woord uit grootmoeders tijd, was dit hetzelfde als hardlopen?

Door de blend van mensen aan het begin en aan het einde van hun leven ontstaan vaker leuke, opmerkelijke situaties waarbij beide partijen iets van elkaar leren. Een erg leuk concept waarbij jong en oud meer begrip krijgen voor elkaar.

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| De achtervolging

Door Wim Kok, bewoner van De Saffier

Op 1 april 2016 was het zover: ik had voor mijn afstuderen snel nog even mijn hok in het studentencomplex ‘De Sterren’ ingeruild voor een bejaardenwoning aan de Saffierlaan. De eerste stap naar een burgerlijk bestaan was gezet. Ik vind verhuizen altijd wel een beetje spannend. Naast dat het veel gedoe is mijn studenteninboedel te verplaatsen, kost het toch ook altijd weer energie om te integreren en je een beetje thuis te voelen. Mijn verhuizing naar De Saffier vormde daar geen uitzondering op.
Ik wist een soort van waar ik aan begon, maar toen ik voor het eerst het complex binnenkwam voelde het toch nog een beetje onwennig. De rammelende en piepende stadsbarrels waren ineens ingeruild tegen soepel lopende rollators. Brakke studenten waren ingeruild voor lief lachende opa’s en oma’s.

Toch waren niet alle bewoners even blij met onze komst. Zeer begrijpelijk ook, want wij kwamen ter opvulling van oude bekenden. Daarnaast moesten er nog wat vooroordelen worden weggepoetst omdat men bang was voor overlast door ‘de studenten’. Al met al: er was nog even wat overtuigingskracht nodig om te laten zien dat wij een toegevoegde waarde zouden vormen in het complex.

Voor mij persoonlijk was de volgende gebeurtenis hier een mooi keerpunt in. Het was 17 april 2016. Ik zat in mijn studio geconcentreerd te studeren, toen ik buiten opeens iemand hoorde roepen: “MENEER, U KOMT NU TERUG!”. Toen ik naar buiten keek zag ik nog net een fit uitziende oude meneer in een versnelde pas in een steeg verdwijnen. Hij werd achtervolgd door een verpleegster, die overduidelijk in paniek was. Ik bedacht me geen moment, pakte mijn jas en sprintte van de 4e verdieping naar beneden.

Een paar straten verderop kwam ik de verpleegster tegen. Ze vertelde dat de oude meneer een demente patiënt was van de gesloten afdeling. Hij was tijdens het luchten in de tuin ontsnapt en hij had haar aangevallen. Ze durfde daarom verder geen actie meer te ondernemen, terwijl de man vrij door de buurt heen liep.

Na een paar straten afgespeurd te hebben vond ik de man. En nu? De meneer zag er flink verstrooid uit en liep nog steeds in een versnelde pas over zijn schouder te kijken alsof hij op de vlucht was. Moest ik hem aanspreken? Ik had zo’n vermoeden dat de man niet vrijwillig met mij mee zou lopen naar de Saffierlaan. Ik besloot daarom de politie te bellen en zo onopvallend mogelijk de achtervolging in te zetten. Ter hoogte van het Goylaan kwam de politie eraan gereden. Toen we aan de man vroegen waar hij naartoe onderweg was zei hij: “Gewoon, ik was onderweg naar huis”.

Het verhaal ging snel in de rondte op De Saffier en ik werd door een aantal oude bewoners opeens heel vrolijk begroet. Ik voelde me meteen al een beetje meer thuis!

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Een brutale inbreker….?

Geschreven door: Geritia Gortemaker bewoonster van De Saffier.

Afgelopen jaar verliet ik mijn oude vertrouwde omgeving vol leuke huisgenoten om samen met mijn 2 konijnen op De Saffier te komen wonen. Ik kende er zo goed als niemand, wat voor mij inhield: nieuwe mensen, nieuwe verwachtingen en nieuwe regels. Bij mijn nieuwe omgeving kwam ook kijken dat ik opnieuw grenzen moest verkennen: in het begin loop je een beetje op eieren. Hebben de buren last van mij? Maak ik te veel of te hard geluid. Oeh shit, ik heb iets aan laten branden, ruiken ze dat nu ook? Ik hoop dat ze nog wel een keer mee willen eten. Je kent het wel, of misschien ben ik er gewoon zo één die er te veel over nadenkt.

Mijn konijnen lopen altijd los in mijn kamer, ook als ik de deur uit ga, pas als ik ga slapen gaan ze hun huisje weer in tot ik weer wakker word. Ik besloot een avondje te gaan stappen met vrienden en dacht: ik ruim mijn kamer op voordat ik de deur uitga. De afwas was gedaan, ik had stof gezogen en mijn bed opgemaakt, zodat wanneer ik dronken terugkwam ik me niet hoefde te ergeren aan de zooi of te struikelen over wat er op de vloer lag.
Rond 05.00 uur was het zover, ik was klaar met de avond en keek uit naar mijn bed. Ik opende de tussendeur naar mijn deel van de gang en hoor een zoemend geluid. Geërgerd dacht ik nog: welke asociale bewoner gaat nu om 5 uur ‘s nachts nog stofzuigen, die spoort voor geen kant! Nieuwsgierig naar wie de bewoner was liep ik langzaam op het geluid af, totdat ik voor mijn eigen deur stond. Ik kreeg een hartverzakking. Het geluid kwam gewoon uit mijn eigen kamer! Ik was de idioot die om 5 uur ‘s nachts aan het stofzuigen was. Alleen kon dat natuurlijk niet, want ik was er al de hele nacht niet. Scenario’s gingen door mijn hoofd. Iemand heeft ingebroken!… om te stofzuigen in mijn kamer? Niks was logisch. Ik raapte mijn moed bij elkaar, klaar voor wat er ook achter mijn deur zat en gooide mijn deur open. Niemand, alleen de stofzuiger die aan het blazen was en twee konijnen die er bovenop aan het spelen waren. Ik was gewoon de stekker vergeten uit het stopcontact te halen (zucht… rolt met ogen) Ik was toen niet alleen de idioot maar ik voelde me ook echt een idioot.

Vanaf deze maand geven bewoners van De Saffier de pen door en nodige een volgende bewoner uit om te schrijven over zijn of haar belevenissen op de Saffier. De volgende schrijver is Wim Kok! 

Alweer de laatste Artshake!

Artshake was fantastisch!
geschreven door: Linda Rosink

Zondag 23 april heeft Artshake haar laatste feestje gevierd in de Saffier. Edurne presenteerde haar Fotografische Portretten ‘Andere IK’.

Na Caroline en Mattia was zij de laatste kunstenares die haar intrek genomen heeft in appartement 111. Met de aftrap in mei 2016 en de afronding bijna een jaar later is er ontzettend veel gebeurd in de Saffier. Een korte terugblik.
Mattia werkte aan zijn kunstproject en de grote muurschildering tijdens de drukke periode van de verhuizing van AxionContinu. Het was een verwarrende periode voor veel van de ouderen. Met zijn muurschildering en allerlei activiteiten rondom zijn werkproces heeft Mattia voor een positieve blik op de toekomst gezorgd. Wat was het gezellig op de stoep tijdens de week dat er buiten op de hoogwerker geschilderd werd, net zo koud als nu, maar de soep en thee bleven maar komen.
 Caroline kwam aan terwijl de stof van de grote intrek van alle jongeren net weer neergedwarreld was. De vleugel van de jongeren was gevuld! Dat was ook meteen te merken. De kamer van Caroline werd helemaal voor haar ingericht, ze kreeg een verjaardagsmaal van de jongeren. En ondertussen leerden jong en oud haar kennen tijdens de activiteiten die we organiseerden. Ze heeft de Saffier van binnen een stuk kleurrijker achtergelaten met de muurschildering in de gang. Ook daar was het een feestje tijdens het schilderen.

​En nu is ook de laatste Artshake met Edurne alweer achter de rug. Wat was het weer leuk. Edurne had een heel persoonlijke en wat kleinere aanpak. Portretten, gemaakt samen met de bewoners, geinspireerd door de alter ego’s, ook wel Andere IK. Het resultaat hangt nu in het restaurant, 16 mooie portretten. Ook tijdens Edurne dr aanwezigheid was er een fijne sfeer in het pand. We genoten van een uitje in de zon naar de botanische Tuinen. Het etentje wat bezocht werd door wel 32 mensen, met zijn allen aan het koken in de keuken van de eerste verdieping. En ook erg leuk was de aanwezigheid van mensen uit de wijk, die mee konden genieten van de bijzondere woonsituatie en activiteiten van de Saffier.
​Dit was dus echt de laatste Artshake. Barbara en ik blijven allebei veel aanwezig in het pand en in ons kantoor. Je kan ons altijd aanspreken voor mooie en creatieve plannen, we kunnen je er bij helpen. Vind je echt dat Artshake door moet gaan, laat het ons weten, dan kijken we naar hoe we het verder samen op kunnen pakken. Wij, Barbara en ik, hebben erg genoten van al het moois wat er voortkwam uit Artshake. De ontmoetingen, samen mooie dingen maken tijdens workshops. De etentjes, de uitjes en vooral alles dat gebeurde dat van te voren niet in te plannen was. We willen heel graag iedereen bedanken voor het enthousiasme, het meedoen als deelnemer, het meehelpen als vrijwilliger en vooral het samen iets moois er van maken.
​ARTSHAKE verkoopt!
Van alle resultaten van de kunstenaars, hebben we mooie reproducties en producten gemaakt. Tegen betaalbare prijzen kan je ze vanaf nu aanschaffen bij de receptie. Een verjaardagskalender met het werk van Caroline voor maar €12,50 bijvoorbeeld.
We hebben posters, kaarten, en prints van de kunstwerken van Caroline. Ook kan je bij de receptie de portretten van Edurne bij bestellen op formaat 20X20(€5) of 30×30 (€7,50). De catalogus ligt er voor je klaar!