Alle berichten van:Beheerder Tuindorp Oost

‘Met liefde erbij is alles lekker’

Door Lieve Hehenkamp, bewoner van Tuindorp Oost

Daar zat ik dan, een jaar geleden, op mijn eerste uitje met de ouderen. Gelokt door de combinatie van thee en taart. Ik zat op een iets te harde stoel, met onrust in mijn hele lijf. Alleen mijn vingertoppen lieten echter de onrust zien, druk tikkend op mijn bovenbeen. Ik ben anders, in hun ogen jong. Wat zouden ze denken van mij, die lange meid, met die hoge hakken? Hoe gaan we in hemelsnaam die verbinding vinden? Niet de thee of taart (al was die belachelijk lekker), maar het ontmoeten van Ansje, aan het einde van dit uitje, vormde gelijk het begin van het antwoord op die vraag.

Ansje is een oudere bewoonster van Tuindorp Oost, achterin de 80, van klein statuur, met een scherpe blik. Gedurende het gesprek leer ik al snel dat haar man drie weken daarvoor was overleden. Ik schrik en mijn mond schiet even op slot. Ik mompel dan ‘wat erg’ en het gesprek gaat gelukkig daarna weer door. Uiteindelijk loop ik met Ansje mee terug naar ‘ons’ huis en ze vraagt me nog even binnen. ‘Kom, dan laat ik je wat foto’s zien.’ Een half uur later sta ik verrijkt maar ook wat verdrietiger weer buiten. Wat een indruk kan een simpele middag dan achterlaten.

Deze ontmoeting was de start van een voor mij (toch) onverwacht leuk en waardevol contact. Korte tijd na het uitje ga ik langs bij Ansje, benieuwd naar hoe het met haar gaat. Ze vraagt me binnen en al snel kletsen we gezellig aan het raam, de zon zachtjes binnen schijnend op ons beiden. Vele ontmoetingen volgen waarbij ik leer dat ik niet bang hoef te zijn om anders te zijn. We hebben gesprekken over bijvoorbeeld het geloof, legpuzzels, abortus, beschuiten (‘Bolletje natuurlijk’), eenzaamheid, familie, televisieprogramma’s en reizen.

Maar… één van de favoriete gespreksonderwerpen van mij en Ansje is toch wel de liefde, in al zijn vormen. Bij Ansje gaat het voornamelijk over haar familie en haar overleden man en hun prachtige leven samen, bij mij over mijn datingperikelen. Vandaag was ik weer bij Ansje, en ik maakte op gegeven moment aanstalten om weg te gaan. ‘O moet je weg?’. ‘Ja er komt iemand eten, en ik moet nog koken.’ Een korte pauze. Dan zegt Ansje, met een kleine glimlach: ‘Spannend?’. Ik grijns terug en knik. Vertel dat ik toch wel zenuwachtig ben, dat ik wel wil dat het lekker is. Een grotere glimlach dit keer. ‘Lieve; met liefde erbij is alles lekker. En gewoon jezelf zijn.’ Kort na deze woorden ga ik weg en bij het weggaan hoor ik net voordat ik de deur dichtdoe nog een zachtjes ‘En niet nerveus zijn hè?’. Ik doe de deur dicht met weer diezelfde grijns en een mengelmoes van emoties. Echt niks mis met anders zijn, hier in Tuindorp Oost. Ansje, dankjewel hè?

 

DE VERHALENEXPRESS TDO ||| Een dorp in de stad

Door Cuno Balfoort, pandbeheerder Tuindorp Oost.

Het is een mooie zomerse dag en de ouderen staan klaar om lekker taartjes te gaan eten in ecologisch tuinenpark de Driehoek. Milan heeft vrij genomen om te helpen. Careyn heeft helaas te weinig zusters om de mensen uit de Tuinkamer mee te kunnen brengen. Een vrijwilliger van de Driehoek is erg geraakt door de oneerlijkheid van de situatie. Er is echter niets aan te doen door de kafkaëske restricties die worden opgelegd via medisch protocol en aansprakelijkheid. Milan en ik pakken beiden een rolstoel met een ouderling erin en beginnen te lopen.

De hitte overspoelt ons en ik trek snel mijn jas uit. Ik grap tegen de oudere dame in de rolstoel dat wij Milan en zijn bijrijder zullen verslaan in deze race. Op een drafje breng ik haar naar het huisje van de Driehoek. De taarten staan al op tafel. Een assortiment natuurliefhebbers begroet ons met enthousiasme en warme blikken. Ik parkeer mevrouw aan een tafel en de vrijwilligers van de tuin verzorgen haar direct met stukken taart en warme dranken. Milan toont mij zijn empathische superioriteit en stelt voor taartjes terug te brengen naar de mensen in de tuinkamer die niet mee konden. Dit idee wordt hartelijk ontvangen en al snel lopen we terug naar huis met twee schalen vol taartjes.

We leveren de taartjes bij de tuinkamer af, de goede daad wordt op prijs gesteld, en we lopen snel door om de laatste twee ouderen op te halen. Hun sippe gezichtjes lichten op als we eraan komen. “De eersten zullen de laatsten zijn” zeg ik tegen mijn bijrijder, puttend uit een deel van mijn geheugen wat me tot nu toe onbekend was. Ze kirt gelukzalig om mijn bijbelreferentie en klampt zich vast aan haar stoel terwijl ik haar joggend over het pad langs de ezels stuur. Ik vraag haar of het niet te hard gaat maar ze merkt op dat ze dan ook eerder bij de taartjes zullen zijn. Extra gemotiveerd door het idee van taartjes ren ik nog een stuk door. Als we er zijn kijkt mevrouw nog even achter ons, naar Milan en zijn passagier, en exclameert “We lopen wel voor!”

Als de taart op is grijpen alle vrijwilligers een rolstoel en beginnen we aan een wandeling door de tuinen. Het is de meest prettige zomerdag die Nederland produceert en wij lopen door het mooiste stuk natuur in de omgeving. De vrijwilligster die voor ons loopt vertelt ons welke planten we zien en bij sommigen heeft ze een korte anekdote. Ik weet nu over onkruid uit het Krijt. Het trotseren van het zanderige paadje is voor de ouderen een soort safari; je ziet mensen die hun omslagdoek wat hoger leggen en bij twee rolstoelen ontstaat een mankement. Het mag de sfeer echter niet drukken.

Bij terugkomst worden de tafels buiten gezet en veel ouderen willen nog wel even in de zon. Met een sapje in de hand wordt er nu gezongen. De liedjes vallen binnen het thema ‘tuin’. Niets eraan is herkenbaar voor mij en ook Milan lijkt ze niet te kennen. Meerdere generaties vrouwen zijn nu een liedje aan het zingen over een zielig mereltje en een vrouw die “Marietje” heet. Het is geweldig om te zien dat gezamenlijk zingen zo waardevol is voor deze mensen. Ouderen die normaal erg stil en op zichzelf zijn zingen ineens uit volle borst mee.

Met de hulp van de vrijwilligers brengen we alle ouderen weer terug naar huis. Als Milan en ik een laatste ronde hebben gedaan om te kijken of er geen achterblijvers zijn vergeten, gaan wij ook weer naar huis. De laatsten die ik nog van dienst kan zijn, zijn de dames van lijn zeven. Ik heb net mevrouw Nienhuis uit haar rolstoel geholpen en ben op weg naar huis, als ik door een van de ouderen van lijn zeven word aangesproken. Ze heeft het over haar vriendin, dat ze niet meer weet waar ze nu is. Ik merk op de ze er de hele tijd zo goed bij was, dat het me verbaast. Dat het misschien de heftige warmte was. Het is nu bijna elke dag zegt ze, vanochtend heeft ze haar geholpen met aankleden, toen was ze net zo in de war. Ze heeft tranen in haar ogen. Ik weet niets om te zeggen.

Nadat ik heb aangeboden een keer boodschappen te doen of thee te drinken, iets beters kan ik niet verzinnen, neem ik afscheid en ga ik terug naar huis. Het kan confronterend en moeilijk zijn om betrokken te worden in zaken van dood en ziekte, maar ik ben ervan overtuigd dat het belangrijke levenservaring geeft. Onmisbaar zelfs, want vroeg of laat confronteert het leven je er toch mee. En het positieve krijg je ook: mensen die aan het einde zitten toch nog mee laten doen en helpen met mooie ervaringen opdoen. Ik maal alles nog eens over. Deze dag had alles; blijdschap en verdriet, alle generaties en natuur in de stad. Dit is toch wel een beetje hoe een dorp hoort te zijn.

DE VERHALENEXPRESS TDO ||| Meneer Merkx

Door Kim Brand, documentairemaakster.

Al drie jaar wandel ik regelmatig door de gangen van Tuindorp Oost. Om de documentaire ‘Een Nieuwe Morgen’ te maken, vind ik het belangrijk om het huis en de mensen goed te kennen. In totaal heb ik denk ik 253 kopjes koffie gedronken, 487 koekjes (vaak kreeg ik ook het koekje van de persoon met wie ik aan tafel zat, onder de noemer ‘jij moet er nog van groeien’). Ik heb minstens 765 keer de lift genomen en 15.273 keer vriendelijk ‘Goeiedag!’ geroepen naar iemand die ik tegen kwam. Alsof ik in het boek van Hendrik Groen zat, voerde ik gesprekken over de vaste plek van de ouderen die altijd rechts in de hoek zitten. De sperziebonen die je niet meer hoeft te kauwen en het vlees waar juist je kunstgebit in blijft hangen. Er werd geroddeld over de man die zo in de war was dat hij iedereen met zijn wandelstok te lijf ging, of over de vrouw die steeds haar eigen huis kwijt was.

 
Dankzij de lieve receptioniste Marja was ik altijd op de hoogte van de laatste ontwikkelingen van het huis. Zo kreeg ik ook van haar de tip om eens te gaan praten met meneer Merkx. Hij zat die dag alleen aan tafel in de gemeenschappelijke ruimte. Een lange, dunne man met wit haar dat een beetje alle kanten op stak. Op zijn neus een oranje bril met oranje glazen (dat blijkt handig te zijn met lezen). Zijn oren waren zo groot als die van de GVR. Met een zorgvuldige beweging gingen zijn vingers langs de letters in de krant.

Toen ik naast hem stond, zag ik dat hij de pagina met de overlijdensadvertenties voor zich had. Zonder op te kijken begon hij ze hardop voor te lezen. Ik voelde mij betrapt en ging tegenover hem zitten. “Ach, mevrouw Van de Sloot is eergisternacht overleden. Gelukkig hielden haar kinderen en kleinkinderen zielsveel van haar”. “Oh jee en mevrouw Hendrika Gerarda Maria Bemelmans – Hendrikje. Ook al dood. Morsdood.” Hij klapt de krant dicht. “Weer acht mensen overleefd vandaag,” zegt hij met een brede glimlach. Meneer Merkx stelde zichzelf voor. “Zeg maar Ab”. Ik mocht nooit meer Meneer Merkx zeggen.

Elke keer dat ik naar het huis ging bezocht ik Ab. We zaten op zijn luie stoelen, niet op de stoel van zijn overleden vrouw, dat was altijd een gevoelig onderwerp. Ab voelde zich niet oud, hij wilde ook niet bij de ouderen horen. Ab en ik leerde elkaar steeds beter kennen. We wandelden samen door de buurt en spraken over zijn verlangens om weer een vriendin te hebben. Ab deelde alles en gaf mij het gevoel dat ik ook alles kon delen met hem. “Oh, al mijn vrienden zijn al dood.” Om er echt zeker van te zijn pakte hij zijn kalender en bladerde er doorheen. Hij merkte op dat achter elke naam al een kruisje stond. Uiteindelijk kwam hij niet verder dan drie vrouwen uit het huis: de receptioniste, een vrijwilligster van het huis en een vrouw die hem hielp met het schrijven van zijn eerste roman. De ouderen waren geen vrienden van Ab. Als je immers elke dag met elkaar zit en niks meer mee maakt, heb je ook niks om over te praten.

Een jaar lang heb ik met Ab gepraat en gewandeld en elke keer vroeg ik mij af, wil hij misschien iets van mij? Flirt hij nou met mij? Dat kan toch niet? Dit raakte iets in me, waardoor hij mijn hoofdpersoon van de film werd. Hij maakte mij bewust van dat ik blijkbaar het idee had dat je geen privé gesprekken kan hebben met een oudere man.Ab was mijn spiegel, door hem betrapte ik mijzelf op het feit dat ons beeld over ouderen eerst moet veranderen en pas dan kunnen we gaan nadenken hoe we met elkaar omgaan in de samenleving. “Mijn leeftijd zit mij in de weg. Als je oud bent, ben je bejaard. Dan lig je niet meer goed in de markt.”

Helaas heb ik dit stuk helemaal in verleden tijd moeten schrijven want Ab werd ernstig ziek toen ik begon met filmen. De sportiefste en slankste man van het verzorgingshuis kreeg kanker. Hij verhuisde naar een hospice waar ik hem nog een aantal keer heb opgezocht. We lachten samen over de kaartjes die hij kreeg met ‘Beterschap’ en ‘Sterkte’. “Mensen kunnen zo afstandelijk blijven”. Ab was bang voor de dood die steeds dichtbij kwam. Toch was de dood sterker en is hij overleden. De man die zich het jongste voelde van het hele huis, stierf als eerste.
Ab, jammer genoeg kan je de documentaire nooit zien en ben je geen hoofdpersoon geworden. Maar ik heb met de documentaire geprobeerd om een kwetsbaar en menselijk beeld te geven van de ouderen in het huis. En ik wil hierbij tegen iedereen zeggen dat je gewoon alles moet vragen en vertellen tegen de mensen bij wie het goed voelt, ook als ze al 88 zijn.

DE VERHALENEXPRESS TDO ||| Het brandalarm…

Door Sanne Heemskerk, bewoonster van Tuindorp Oost.

Voordat ik mijn verhaal doe over het brandalarm in mijn appartement zal ik eerst even uitleggen waar ik woon. Ik woon in een bejaardentehuis, niet omdat ik al heel oud ben maar omdat het op de slooplijst staat. Daardoor komen er geen bejaarden meer binnen, er ontstonden wel lege appartementen en zo langzamerhand werd de flat een spookflat. Ik woon dus in een spookflat, en verjaag de spoken door daar te wonen! And believe me, fulltime job!

 Terug naar het brandalarm, in een bejaardentehuis staat het brandalarm op scherp. Want mocht er brand uitbreken dan ben ik van spookverjager plots rollatorbegeleider en staat de brandweer echt in 2 sec. op de stoep!

 De brandalarmen stonden zo scherp dat het voor de spookverjagers in het gebouw bijna onmogelijk was een lekkere pannenkoek te bakken, laat staan een tosti! Na een aantal meldingen zijn de brandalarmen bij de spookverjagers minder scherp afgesteld maar de schrik zit er bij sommigen goed in. Mijn buurmeisje durft nog geen kaars aan te steken.

 Ik had nergens last van, tot ik het vorige week klaarspeelde om soep droog te koken. Best een prestatie als er 1,5 liter water in zit. Ik tilde de deksel van de pan. De geur van gekarameliseerde ui en wortel in vergaande staat bereikte mijn neus. Snel liet ik de deksel weer zakken en bekeek de keuken. Staat die blauw? Is dit blauw staan? Even mijn buurmeisje vragen. Oja de voordeur kan beter dicht blijven, op de gang zitten ook van die alarmen. Balkondeur open dan maar? Hmm.. Fornuis uit! Check. Zal ik… nee. Of toch maar.. nee niet handig. Stomend water? Ja laten we de waterkraan aanzetten. Das voor zo’n alarm toch teken van goeie stoom, niet te verwarren met rook.. een stoom vermengt met rook kan nooit slechter zijn dan rook! Top idee!

Lang verhaal kort, het alarm bleef stil. Drie centimeter zwaar gekarameliseerde ui, wortel en broccoli is geen reden voor alarm!

 De dagen verstrijken en ik blijf wat dichter bij mijn fornuis. Tot vandaag. Mijn ontbijt is al achter de kiezen, maar ik bak met het resterende beslag de laatste pannenkoeken. Even zet ik een afspraak in de online agenda. Een tweede afspraak, even opzoeken hoe laat dat begon. Piep piep piep, mijn hart stijgt naar mijn keel, ooo nooo, mijn pannenkoeken.. Ik sprint naar de keuken, kijk naar het brandalarm, terwijl ik in mijn ooghoek de oorzaak van het geluid zie. Een oud mannetje rijdt zijn scootmobiel vakkundig achteruit de gang door.

 

Ik geef de pen door aan Kim Brand.

Op ons Paasbest

Pasen is zeker niet onopgemerkt voorbij gegaan in Tuindorp Oost dit jaar. De bewoners en het personeel hebben elkaar flink in de watten gelegd! Een aantal jonge bewoners kwam met het idee om de ouderen een extraatje te geven deze Pasen. Dit groepje meiden heeft een avond gehobbied en hebben 70 pakketjes met paaseitjes samengesteld. Deze werden de dag voor Paaszondag rondgebracht bij de appartementen van de ouderen. Lieve kaartjes in de lift en op de prikborden lieten blijken dat de actie goed in de smaak viel!

Diezelfde dag werden de jonge bewoners in het zonnetje gezet. En wel door het personeel van Careyn. Zij hadden mooie pakketjes met Paasstolletjes klaargemaakt, die Mitra (hoofd catering) persoonlijk kwam brengen aan de deur. Heel erg lief! Pasen kon niet meer stuk dit jaar, deze kleine gebaren lieten een liefdevolle sfeer achter in het gebouw.

Herbstgold | Filmmiddag #2

Geschreven door: Bas Agerbeek, bewoner van Tuindorp Oost.

Hoe beter de middag te vullen op een sneeuwige dag, dan samen een goeie film kijken op bioscoopformaat in je eigen flat. Rond twee uur ‘s middags stonden de eerste bewoners al voor de Huiskamer van de Wijk te wachten. Ze werden naar hun stoel begeleid, rollators werden in de hoek geschoven en koffie en koekjes werden uitgedeeld. Er waren zo’n acht oudere bewoners en zes jongere bewoners.

Zodra iedereen een plekje had begon Hugo Emmerzael, onze filmconnaisseur, te vertellen over de voorstelling. Herbstgold, een documentaire film die zowel jong als oud zou inspireren, waarin seniore atleten ondanks hun leeftijd en verouderde lichamen mee doen aan sporten als discuswerpen, kogelstoten en zelfs hoogspringen! Vijf seniore mannen en vrouwen uit verschillende delen van de wereld werden gevolgd, om zo een portret te schilderen van hun fascinatie met sport en hun gevecht tegen de ouderdom. De filmmaker introduceert je op een ontroerende, meeslepende en vaak ook erg grappige manier aan vijf bijzondere individuen.

In de zaal werd er gelachen om de brutale 90-jarige kogelstoter die vertelt over zijn verlangen naar een bruisend seksleven. Soms was het stiller wanneer onderwerpen als overleden levenspartners aan bod kwamen. Er werd‘oeh’ en ‘aah’ geroepen tijdens de slow-motion beelden van de sportprestaties. De film sloot af met de World Masters Championships, een atletiek toernooi voor bejaarden dat jaarlijks wordt georganiseerd in Finland. De laatste scène was van een 100-jarige discuswerper, die pas op het werppunt zijn rollator aan de kant zette om de gooi te maken. In het laatste shot vloog er langzaam een discus, met op de achtergrond een hoogbejaarde man die voor de worp heel even al zijn spieren moest aanspannen.

Na afloop werd er nog na gepraat over de film en elkaars vroegere sportprestaties. Iedereen leek het leuk te hebben gehad en keek uit naar de volgende editie van de Filmmiddag. Deze is waarschijnlijk over een maand. Hopelijk zijn er dan wat meer jonge bewoners bij en niet alleen van de 9e verdieping 😉

Samen koken voor ouderen verbindt!

De jongeren van Tuindorp Oost wilden graag een lekker kerstmaal koken voor hun oudere buren. Nu is december een maand waarin er extra veel aandacht aan de bewoners van Careyn wordt gegeven door middel van een hoop extra activiteiten rondom het thema kerst. Om toch iets feestelijks te organiseren in hartje winter, werd het nieuwjaarsdiner bedacht. Socius werd getipt door de medewerkers van de Huiskamer van de Wijk dat Jumbo Supermarkten ingrediënten voor kerstdiners voor het goede doel doneerden. Een drie-gangen-menu, dat enkel nog klaar gemaakt dient te worden door vrijwilligers. Een oproepje onder de Socius-bewoners leverde veel enthousiaste reacties op. Dat gingen we doen met z’n allen! Na het succes van de nazomerse Italiaanse avond met zelfgebakken pizza’s was gebleken dat het niet alleen een mooi gebaar naar de ouderen toe is, maar dat samen kokkerellen ook garant staat voor een gezellige middag met je buren.

Onder leiding van catering personeel Hamama en Mitra en Socius bewoner Joost, ooit werkzaam als kok, werd er voor welgeteld 84 mensen een drie-gangen-menu bereid. Binnen het door goede wil samengestelde team van jonge bewoners vond eenieder op natuurlijke wijze zijn of haar taak. De één is in de wieg gelegd om na afloop te speechen voor het hele gezelschap, terwijl de ander liever achter de schermen keihard in de pannen staat te roeren. Sommigen maakten wat oudere dames het hof – wat hadden de dames een lol –  en anderen schonken de wijnen rijkelijk bij. Het was een gemoedelijk gebeuren. Na afloop vroeg Mevrouw Raub om de microfoon en sprak mooie woorden over hoe leuk ze het vond dat dit gedaan werd en dat ze had genoten. Ook het keukenpersoneel kreeg complimenten van de jongeren: waardering voor hun dagelijks verzorgen van het eten in Tuindorp Oost.

Tot slot was het tijd voor de jongeren om ook een lekker maaltje te verorberen: er was genoeg over. Samen ruimden we alles op, proostten we op het nieuwe jaar en genoten we van de energie die het geeft om iets voor anderen te doen.

Italiaanse avond op Terrazza Tuindorp Oost

De namiddag is zwoel, de houtoven gemaakt van een leeg olievat brandt, de tafels zijn gedekt met vrolijk rood-witte kleedjes en de wijn staat koud. Het terras van Tuindorp Oost is deze zondag avond omgetoverd tot een Italiaans terrazza. Terwijl Laura Pausini uit de speakers klinkt, is een groepje jonge bewoners druk bezig met van alles en nog wat: pizzadeeg uitrollen en de bodems beleggen gebeurt in de keuken, de pizza’s worden gebakken in de houtoven en uitgeserveerd aan de gasten. Steeds meer ouderen druppelen binnen, ze komen vast af op de geur van verse pizza’s! Alle jongeren vinden een taak die goed bij hen past, de één verwelkomt de gasten, de ander serveert een drankje. Weer een ander schuift aan bij een oudere voor een praatje. Er hangt een gezellige sfeer en de pizza’s gaan er goed in! “Ja doe mij nog maar een stukje, het is heerlijk!” zegt een dame die met twee anderen zit te genieten buiten. Ook de bezoekers van de Tuinkamer zijn van de partij en laten het zich smaken. Het gerucht gaat dat ouderen zelfs hun lunch hebben overgeslagen om extra veel pizza te kunnen eten!
De pizza-avond trekt veel bekijks, de documentaire maakster is van de partij met een camera- en geluidsman evenals een journalist en fotograaf. Een plotselinge regenbui doet geen stof opwaaien, want onder de luifel kan gewoon doorgekeuveld worden. Als de bui weer opklaart is het tijd voor de spontane afsluiter van de avond: de ezel van aangrenzende boerderij het Lachende Paard wordt van stal gehaald. Deze moet namelijk socialiseren en krijgt het genoegen om even te snuffelen aan de TDO bewoners. Rond een uur of half acht houden de meeste ouderen het voor gezien en trekken zich terug in hun appartementen. Misschien drinken ze nog een espressootje of hebben ze een tiramisuutje in huis gehaald… De jongeren genieten na van een drukke, maar bevredigende dag – gevuld met lol en mooie ontmoetingen.

Eenzame oudere ‘adopteren’ via een app

In het kader van U, Jij en Wij sprak Socius met Wilbert van OmaPost, een initiatief waarbij de communicatie tussen oud en jong wordt vergemakkelijkt door middel van een app welke in verbinding staat met ouderwetse postkaarten. Lees hieronder het persbericht over dit mooie initiatief:

Groningen, 20 september 2016 | Met de nieuwe app ‘Omapost’ kan de gebruiker vanaf zijn telefoon kaartjes versturen naar zijn offline opa of oma. Vanaf maandag 26 september, tijdens de nationale week van de eenzaamheid, is het ook mogelijk ‘oma’s te adopteren’. Oprichter Wilbert van de Kamp: “Het idee van de app is dat we op een leuke manier eenzaamheid bestrijden. Als je zelf geen opa of oma hebt die je weinig spreekt, kunnen we je nu koppelen aan een oudere die weinig contacten heeft.”

Omapost vindt het belangrijk dat ouderen in contact blijven met jonge mensen. Volgens onderzoek van TNS/NIPO uit 2012 zijn meer dan een miljoen ouderen eenzaam. Jongeren zijn vaak te druk om met regelmaat aan hun grootouders te denken. Omapost brengt op eenvoudige manier jongeren met hun grootouders samen.

Tegen eenzaamheid

Omdat een grote groep ouderen geen (klein)kinderen heeft of daar niet mee in contact is, voegt Omapost een extra functie toe in de app. Wilbert: “Via de optie adopteer-een-oma kun je een kaartje sturen naar iemand die eenzaam is. Diegene krijgt jouw telefoonnummer en adres, zodat hij of zij contact kan opnemen. De privacy van deze ouderen wordt dus gewaarborgd. Mensen kunnen zelf eenzame ouderen aandragen via onze website.”

Ontstaan Omapost

Omapost is in oktober 2014 gestart tijdens een Startup Weekend in Groningen. Via een crowdfundingsactie werd het sociale initiatief opgezet en de app gebouwd, die begin september gelanceerd werd. Op dit moment heeft Omapost 1256 regelmatige gebruikers en worden er maandelijks meer dan 1000 kaartjes verzonden.

Week tegen Eenzaamheid

Coalitie Erbij organiseert jaarlijks in september de Week tegen Eenzaamheid. Om het onderwerp bespreekbaar te maken, informatie te bieden en mensen die kampen met gevoelens van eenzaamheid te steunen. Iedereen, organisatie of individu, wordt uitgenodigd en uitgedaagd om mee te doen. Om samen te eten, praten, ervaringen en ideeën uit te wisselen of een van de vele andere activiteiten te bezoeken of zelf te organiseren. Dit jaar loopt de week van donderdag 22 tot en met zaterdag 1 oktober.

Meer informatie over Omapost, de app en het initiatief om oma’s te adopteren kunt u verkrijgen bij Wilbert van de Kamp. Bel naar 06 – 2932 6324 of mail naar post@omapost.nl. U kunt ook op de website kijken: www.omapost.nl