Categorie Archief:De Saffier

Queridon start nieuw initiatief in De Saffier!

Uniek initiatief: een plek waar vluchtelingen kunnen inburgeren én werkervaring opdoen

Nieuw initiatief in De Saffier in Tolsteeg! Bij Stichting Queridon kunnen nieuwkomers in Nederland onze taal leren, en tegelijkertijd werkervaring op doen in de horeca. Op vrijdag 20 oktober is begonnen met de crowdfundingscampagne, waarmee de stichting 10.000 euro hoopt op te halen. Dat er veel steun is, is al duidelijk, de teller staat na een week al op 72%, mede dankzij een donatie van Stichting DOEN.

“Wij kunnen ook echt een verschil maken,” vertelt directeur Barbara Klomp, “ Wij geloven niet dat je inburgert als je alleen in leslokalen, achter dichte deuren les krijgt. Je moet participeren, werkervaring opdoen en mensen ontmoeten. Door actief te zijn in ons cultuurcafé leren de cursisten sneller de taal en maken ze kennis met de Nederlandse cultuur en de Utrechters.”

Stichting Queridon taal en horeca, opgericht door Barbara Klomp (NT2 docent) en haar man Gerard Kluter (chef-kok) beschikt over leslokalen en een restaurant in de Saffier aan de Saffierlaan. De Saffier is voormalig verzorgingshuis Tolsteeg, waar naast de oudere mensen ook steeds meer jongeren wonen. Barbara: “Het is een erg mooie plek waar verschillende leeftijden en straks ook verschillende culturen bij elkaar komen.”

“De cursisten bepalen ook deels de kaart,” aldus chef-kok Gerard Kluter. “We zullen echte Hollandse pot serveren, lekkere stamppotjes bijvoorbeeld, maar ook gerechten uit de landen waar onze cursisten vandaan komen.” In het cultuurcafé aan de Saffierlaan zullen verschillende activiteiten worden georganiseerd, zowel voor de cursisten als de bewoners. De ontmoeting staat hierbij voorop, zo komen er lunchconcerten en lezingen , maar ook een taalcafé en spelletjesmiddag.

Queridon heeft het Blik op Werk-keurmerk en biedt het volledige inburgeringstraject inclusief ONA (Oriëntatie op de Nederlandse Arbeidsmarkt), de eerste cursisten schrijven zich al in en de lessen zullen in november beginnen.
Naast de taalcursus volgen de cursisten een horecatraining in de keuken en/of bediening. “Er is een groot tekort aan goed horecapersoneel” zegt Gerard, “na de taalcursus en horecatraining bij Queridon heeft de cursist een goede kans op een betaalde baan in de Utrechtse horeca.”

“Met name aan het restaurant moet nog wel het een en ander gebeuren.” zegt Barbara. “Vandaar ook de crowdfunding. We hopen dat veel mensen willen doneren, dat kan al voor een klein bedrag. En u krijgt er natuurlijk ook iets voor terug. Een kop koffie met huisgemaakt gebak, of wat dacht u van een kookworkshop door onze chef-kok? En natuurlijk uiteindelijk die prachtige plek, waar iedereen welkom is!”

www.voorjestadsie.nl/queridon


Een dag uit het leven van een Saffier pannenkoekenbakker

Door Sanne Korte, bewoner van De Saffier

Het is 12 uur, dus het is tijd voor boodschappen. Met z’n tweetjes, gewapend met een
boodschappenlijst, gaan we op jacht. De grootste uitdaging is misschien wel om te bedenken hoeveel
pannenkoekenbeslag we moeten maken, om vanavond bijna 40 personen te kunnen voorzien
van pannenkoeken. Hoeveel pannenkoeken eten we ongeveer per persoon? Zit daar dan nog verschil
is tussen jong en oud? Over beleg hoeven we gelukkig niet heel lang na te denken; daar horen in
ieder geval spek, kaas, appel, rozijnen, stroop en poedersuiker bij. Ook komen we erachter dat 10
liter melk best zwaar is, en dat we binnen ons budget ook nog ruimte hebben voor drinken en een
toetje. Een tweede ronde boodschappen doen is dus toch wel echt nodig (en dan nemen we een
karretje mee).

De tijd vliegt voorbij, en voor alle boodschappen aangekomen zijn in de keuken van de eerste
verdieping, werd het al bijna 15 uur. Nu met z’n drietjes, beginnen we met beslag maken, appels
snijden, kaas schaven, pannen warm laten worden en bakken! Gelukkig kwam er een extra reddende
engel een heerlijke stapel kaaspannenkoeken voor ons bakken, en kregen we van andere reddende
engeltjes hulp bij het tussendoor extra beslag maken, appeltjes schillen en beneden het restaurant
klaarzetten voor het diner (nogmaals: dank iedereen!).

De stapels pannenkoeken groeiden en groeiden. Met appel, rozijnen, spek, kaas, banaan, en
natuurlijk een extra grote stapel naturel. Zouden we dat wel op krijgen? Om 17.30 uur werd het tijd
om dat te testen. Hoewel onze ingrediënten nog niet op waren, waren de knorrende magen beneden
in het restaurant al bijna hoorbaar vanaf onze keuken op de eerste verdieping.
Een grote groep mensen had zich verzameld aan mooi gedekte tafels in het restaurant.
De stapels pannenkoeken werden verdeeld, en dat was het startsein!
Voor mijn gevoel waren de pannenkoeken binnen een kwartier al bijna op. Hier en daar
lag nog een naturelpannenkoek, maar veel keus was er niet meer! Met verbazing heb ik gekeken
naar de souplesse en snelheid waarmee pannenkoeken belegd werden, en zomaar verdwenen.
Mensen die een half uurtje later wilden aansluiten, hadden helaas pech. Gelukkig hadden we nog
een toetje: ijs, vruchtjes en slagroom! Ook dat ging er bij iedereen goed in.

Het eten was genieten, maar de geluiden achteraf misschien nog wel meer. De bedankjes (in vormen
van woorden of snoepjes) bleven komen. Dit pannenkoeken diner is zeker voor herhaling vatbaar!
Voor de volgende editie zoeken we in ieder geval alvast wat extra pannenkoekenbakkers, die dan
voor extra hoge stapels pannenkoeken kunnen zorgen!

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Benidorm Bastards

Door Ramon Mensink, bewoner van De Saffier

Ik kwam in het najaar van 2015 naar Utrecht, vanwege mijn afstudeerstage. Het Hospitaal, een project van Socius Wonen, bood huisvesting in een verlaten ziekenhuis. Wonen in een ziekenhuis, een bijzondere ervaring, maar goed dat het een tijdelijk project was. Afijn, na mijn stage heb ik daar een baan aangeboden gekregen, waardoor ik een nieuwe plek om te wonen nodig had. Toen ik hoorde van dit project in een bejaardenhuis was ik verkocht. Hoe stom klinkt dat, als je eerst in een ziekenhuis gewoond hebt en op 25-jarige leeftijd je intrede doet in een bejaardenhuis?!

Toch is het wonen in De Saffier voor mij en mijn mede Hospitaal-gangers een hele verademing. Een eigen studio, met je eigen badkamer, toilet en keukentje, als je wilt, kun je hier als een kluizenaar leven. Gelukkig is De Saffier een erg sociaal project. Niet alleen slof je op je sokken naar je buren/vrienden voor een bakkie koffie, ook de senioren houden wel van gezelligheid. Hier kwam ik in de zomer van 2016 achter, waarbij FC Scootmobiel zich ’s avonds verzameld naast de hoofdingang, vervolgens een aantal flessen wijn lostrekt en zich smakelijk vermaken. Mijn studio bevindt zich boven de hoofdingang waardoor ik hun gesprekken en harde gelach zonder verlies van decibellen mee krijg. Ik moet er wel om lachen hoor, lig je dan; als ‘young professional’  die de volgende dag gewoon weer moet werken, terwijl de Benidorm Bastards zich ’s nachts prima vermaken onder het genot van enkele alcoholische versnaperingen. Ik ben niet iemand die op dit soort momenten uit zijn raam gaat hangen om ze even op het geluidsniveau te wijzen, ik vind het mooi dat ze genieten, pak vervolgens mijn oordopjes en ga tukken.

Ook het ochtendritueel is vaak dezelfde. Wanneer ik ’s ochtends vroeg naar buiten loop, is er vaak al één persoon uit de veren. De meeste bewoners scharen deze man (met vaak gewassen rode jas) dan ook onder het meubilair van De Saffier. Na 18:00 uur gaan de schuifdeuren niet automatisch meer open als je van buiten komt, je hebt dan de sleutel nodig. Laatst kwam ik terug van een stukje hardlopen en liep richting de schuifdeur van de hoofdingang. Een van de heren senioren die gezellig in de entreehal bij elkaar zaten, schoot als een jonge twintiger omhoog en bewoog zich soepel en snel naar de binnenzijde van de automatische schuifdeur zodat deze open ging voor mij en ik mijn sleutel niet hoefde te pakken. Ik loop naar binnen, bedank de man, en krijg de vraag op plat Utrechts “Zo jongen, hejje lekker getrimd?!”. Ik moest even denken; ‘trimmen’ een woord uit grootmoeders tijd, was dit hetzelfde als hardlopen?

Door de blend van mensen aan het begin en aan het einde van hun leven ontstaan vaker leuke, opmerkelijke situaties waarbij beide partijen iets van elkaar leren. Een erg leuk concept waarbij jong en oud meer begrip krijgen voor elkaar.

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| De achtervolging

Door Wim Kok, bewoner van De Saffier

Op 1 april 2016 was het zover: ik had voor mijn afstuderen snel nog even mijn hok in het studentencomplex ‘De Sterren’ ingeruild voor een bejaardenwoning aan de Saffierlaan. De eerste stap naar een burgerlijk bestaan was gezet. Ik vind verhuizen altijd wel een beetje spannend. Naast dat het veel gedoe is mijn studenteninboedel te verplaatsen, kost het toch ook altijd weer energie om te integreren en je een beetje thuis te voelen. Mijn verhuizing naar De Saffier vormde daar geen uitzondering op.
Ik wist een soort van waar ik aan begon, maar toen ik voor het eerst het complex binnenkwam voelde het toch nog een beetje onwennig. De rammelende en piepende stadsbarrels waren ineens ingeruild tegen soepel lopende rollators. Brakke studenten waren ingeruild voor lief lachende opa’s en oma’s.

Toch waren niet alle bewoners even blij met onze komst. Zeer begrijpelijk ook, want wij kwamen ter opvulling van oude bekenden. Daarnaast moesten er nog wat vooroordelen worden weggepoetst omdat men bang was voor overlast door ‘de studenten’. Al met al: er was nog even wat overtuigingskracht nodig om te laten zien dat wij een toegevoegde waarde zouden vormen in het complex.

Voor mij persoonlijk was de volgende gebeurtenis hier een mooi keerpunt in. Het was 17 april 2016. Ik zat in mijn studio geconcentreerd te studeren, toen ik buiten opeens iemand hoorde roepen: “MENEER, U KOMT NU TERUG!”. Toen ik naar buiten keek zag ik nog net een fit uitziende oude meneer in een versnelde pas in een steeg verdwijnen. Hij werd achtervolgd door een verpleegster, die overduidelijk in paniek was. Ik bedacht me geen moment, pakte mijn jas en sprintte van de 4e verdieping naar beneden.

Een paar straten verderop kwam ik de verpleegster tegen. Ze vertelde dat de oude meneer een demente patiënt was van de gesloten afdeling. Hij was tijdens het luchten in de tuin ontsnapt en hij had haar aangevallen. Ze durfde daarom verder geen actie meer te ondernemen, terwijl de man vrij door de buurt heen liep.

Na een paar straten afgespeurd te hebben vond ik de man. En nu? De meneer zag er flink verstrooid uit en liep nog steeds in een versnelde pas over zijn schouder te kijken alsof hij op de vlucht was. Moest ik hem aanspreken? Ik had zo’n vermoeden dat de man niet vrijwillig met mij mee zou lopen naar de Saffierlaan. Ik besloot daarom de politie te bellen en zo onopvallend mogelijk de achtervolging in te zetten. Ter hoogte van het Goylaan kwam de politie eraan gereden. Toen we aan de man vroegen waar hij naartoe onderweg was zei hij: “Gewoon, ik was onderweg naar huis”.

Het verhaal ging snel in de rondte op De Saffier en ik werd door een aantal oude bewoners opeens heel vrolijk begroet. Ik voelde me meteen al een beetje meer thuis!

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Een brutale inbreker….?

Geschreven door: Geritia Gortemaker bewoonster van De Saffier.

Afgelopen jaar verliet ik mijn oude vertrouwde omgeving vol leuke huisgenoten om samen met mijn 2 konijnen op De Saffier te komen wonen. Ik kende er zo goed als niemand, wat voor mij inhield: nieuwe mensen, nieuwe verwachtingen en nieuwe regels. Bij mijn nieuwe omgeving kwam ook kijken dat ik opnieuw grenzen moest verkennen: in het begin loop je een beetje op eieren. Hebben de buren last van mij? Maak ik te veel of te hard geluid. Oeh shit, ik heb iets aan laten branden, ruiken ze dat nu ook? Ik hoop dat ze nog wel een keer mee willen eten. Je kent het wel, of misschien ben ik er gewoon zo één die er te veel over nadenkt.

Mijn konijnen lopen altijd los in mijn kamer, ook als ik de deur uit ga, pas als ik ga slapen gaan ze hun huisje weer in tot ik weer wakker word. Ik besloot een avondje te gaan stappen met vrienden en dacht: ik ruim mijn kamer op voordat ik de deur uitga. De afwas was gedaan, ik had stof gezogen en mijn bed opgemaakt, zodat wanneer ik dronken terugkwam ik me niet hoefde te ergeren aan de zooi of te struikelen over wat er op de vloer lag.
Rond 05.00 uur was het zover, ik was klaar met de avond en keek uit naar mijn bed. Ik opende de tussendeur naar mijn deel van de gang en hoor een zoemend geluid. Geërgerd dacht ik nog: welke asociale bewoner gaat nu om 5 uur ‘s nachts nog stofzuigen, die spoort voor geen kant! Nieuwsgierig naar wie de bewoner was liep ik langzaam op het geluid af, totdat ik voor mijn eigen deur stond. Ik kreeg een hartverzakking. Het geluid kwam gewoon uit mijn eigen kamer! Ik was de idioot die om 5 uur ‘s nachts aan het stofzuigen was. Alleen kon dat natuurlijk niet, want ik was er al de hele nacht niet. Scenario’s gingen door mijn hoofd. Iemand heeft ingebroken!… om te stofzuigen in mijn kamer? Niks was logisch. Ik raapte mijn moed bij elkaar, klaar voor wat er ook achter mijn deur zat en gooide mijn deur open. Niemand, alleen de stofzuiger die aan het blazen was en twee konijnen die er bovenop aan het spelen waren. Ik was gewoon de stekker vergeten uit het stopcontact te halen (zucht… rolt met ogen) Ik was toen niet alleen de idioot maar ik voelde me ook echt een idioot.

Vanaf deze maand geven bewoners van De Saffier de pen door en nodige een volgende bewoner uit om te schrijven over zijn of haar belevenissen op de Saffier. De volgende schrijver is Wim Kok! 

Diner voor jong en oud op De Saffier

Donderdag 2 maart vond in de huiskamer op de tweede verdieping een diner plaats voor jong en oud. Bewoner en organisator Camiel schreef hierover een stuk: 

“Afgelopen maanden zijn we op de Saffierlaan een belangrijke ontmoetingsplaats kwijtgeraakt.

Het restaurant was de plek voor de bewoners om koffie te drinken, samen te eten en gewoon een gesprek te voeren. Het lijkt misschien alleen waar te zijn voor de ouderen, maar ook de studio bewoners zitten vaak alleen aan tafel. Daarom leek het Jolien en Camiel van de tweede verdieping (beste verdieping) leuk om te koken voor de medebewoners, jong & oud.

Er werd een datum geprikt, een menu bedacht en een intekenlijst gemaakt. Vervolgens was het afwachten…

Op donderdag 2 maart vond het diner plaats. In de “huiskamer” van de tweede verdieping. De tafels werden aaneen geschoven, gedecoreerd met kleed, kandelaar. Kort daarna kwamen de gasten al binnendruppelen, terwijl worteltjes geschrapt werden. Uiteindelijk zaten we met veertien mensen aan tafel en hebben we een smakelijke maaltijd gehad. Er zijn heel wat gespreksonderwerpen aan bod gekomen. Van de oude situatie met AxionContinu, tot de manier waarop men achter een rollator dient te lopen (heupen tussen de wielen).

Het was een fijne avond met prettige mensen en een goede sfeer, zeker voor herhaling vatbaar!”

Welke gang durft de uitdaging aan en volgt met een diner? 🙂

Sinterklaas op de Saffier

Na weken van plannen en een hoop geregel was het vorige week vrijdag eindelijk zover. Sinterklaas was aangekomen in de Saffier! In de keuken van de eerste verdieping verzamelden zowel jong en oud zich om alle cadeautjes heen.

Er was gezorgd voor koffie, thee en natuurlijk een overdadige hoeveelheid aan snoepgoed. Aan de hand van het welbekende ‘dobbelspel’ werden de cadeautjes doorgegeven, geruild en opengemaakt. Het spel werd onder tijdsdruk gespeeld en dit zorgde voor veel hilariteit, want je weet natuurlijk niet wanneer de tijd op is en je niet langer kan ruilen van cadeautjes! Het was duidelijk dat Sinterklaas en zijn pieten moeite hadden gedaan om voor ieder wat wils te vinden. Er werd gedobbeld om chocoladerepen, koffiemokjes, een landkaart en noem zo maar op. Aan het einde vertrok iedereen met blije gezichten en misschien zelfs wel een beetje pijnlijke buiken door de enorme hoeveelheid lekkers op tafel.

Naast dat het natuurlijk erg leuk was om cadeautjes te winnen, was het ook erg leuk voor de ouderen en jongeren om elkaar beter te leren kennen. Er werden verhalen uitgewisseld en er was direct een ontspannen en gezellige sfeer. Beide partijen waren na afloop van de avond erg enthousiast. Dit belooft veel goeds voor de volgende feestdagen!

Naast het bedanken van de goedheiligman zelf en alle deelnemers aan deze activiteit, mag Annemarie Goosens even extra in de spotlight gezet worden. Zij was de bedenker en organisator achter dit gezellige evenement! Dus bij deze, Annemarie, bedankt!

Geschreven door: Britt en Fenne bewoners van de Saffier

P1150236 P1150206P1150206

Handwerkclub Granny’s Finest komt naar de Saffier

De Saffier en Granny’s Finest starten samen een handwerkclub in restaurant ’t Tolsteegje. De club begint op 30 november en zal daarna elke woensdagmiddag plaatsvinden van 14:00 tot 15:30.

Initiatiefnemer Jip Pulles van Granny’s Finest legt uit hoe de breiclub te werk gaat: “Wij zijn een sociaal modemerk dat het talent van jonge ontwerpers koppelt met het talent van oudere, ervaren hakers en breisters. Dit resulteert in mooie producten die we in Nederland maar ook in België en Duitsland verkopen. Ons bedrijf is vernieuwend omdat wij een verdienmodel combineren met een welzijnsactiviteit. De overheid decentraliseert zorgtaken en je ziet een toestroom van 65-plussers die minder te besteden hebben aan welzijnsactiviteiten. Ons bedrijf vult dit gat en zorgt voor sociale cohesie onder de ouderen.” 

De opbrengst van de gebreide producten blijven niet onbenut volgens Jip: “We gebruiken het geld voor het organiseren van de breiclub. De ouderen maken namelijk gebruik van hoge kwaliteit garen en materiaal en krijgen natuurlijk ook nog iets te drinken. Daarnaast hebben we jaarlijks een groot kerstfeest voor alle deelnemers.” 

De Saffier is een woonproject waar jongeren en ouderen samen onder een dak wonen. Initiatiefnemer en jongerenhuisvester Socius hoopt dan ook dat jongeren mee kunnen doen aan het project: “We hebben een crowdfundingcampagne waar jongeren aan mee kunnen helpen en ook zijn de jongeren welkom om een dagje mee te breien.” zegt Karlijn van den Dungen van Socius. “Het is een blijvend project en wij hopen hier iets moois op te bouwen. De eerste tien aanmeldingen zijn zelfs al binnen.”

De club start op woensdagmiddag 30 november in restaurant ’t Tolsteegje. Voor meer informatie kunt u bellen of mailen naar Karlijn via pr@de-saffier.nl of 030 302 0505.

Geschreven door: Marcel Hobma
Bewoner van De Saffier

Heel De Saffier Bakt!

In het kader van de Week tegen Eenzaamheid organiseerde Artshake, Socius en de HoricaBrigade op vrijdag 30 september ‘Heel De Saffier Bakt’ in restaurant ’t Tolsteegje! Iedereen kon meedoen door een zelfgebakken taart mee te nemen. Deze taarten werden onderworpen aan een vakkundige jury die bestond uit Rocky, als afgevaardigde van het restaurant, Freek als bewoner van Socius en mevrouw van Spanje als bewoonster van de Portaalzijde. Na een spannende ontknoping kon het niet anders dan dat onze enige echte chef-kok Rens van ’t Tolsteegje won met zijn prachtige taart!

Naast de prachtige taarten was er deze avond de mogelijkheid om plaatjes aan te vragen. Hier werd volop gebruik van gemaakt: het ging van Jonny Cash tot Frans Bouwer en bij het nummer ‘Als ik boven op de Dom sta’ werd uit volle borst meegezongen. Ook werd er fanatiek gesjoeld en hoe later het werd, hoe meer de voetjes van de vloer gingen. Het was een gezellige avond en tegen een uur of 1 rolde iedereen richting huis.

De volgende dag was het Internationale Dag van de Ouderen, en hebben we ’s middags in het kader van Iedereen bakt een taart voor een oudere de taarten rond gebracht bij de Portaalzijde. Even op visite en samen een stukje taart eten. Dit leverde veel blije gezichten op en daarmee ook de boodschap: jullie zijn ook van harte welkom om een kopje koffie te komen drinken zonder dat jullie taart mee brengen!

Expeditie Begonia: Socius spreekt op congres over intergenerationeel wonen

Op woensdag 14 september reisden Laury Achten (projectcoördinator Socius), Corine Brekveld (projectcoördinator Socius en beheerteam Tuindorp Oost) en Inge van Schipstal (beheerteam Tuindorp Oost) af naar Amersfoort om daar aan te schuiven bij een ronde tafelgesprek over intergenerationeel wonen op het congres ‘Expeditie Begonia’. We werden gevraagd om een en ander te vertellen over wonen in Tuindorp Oost en hoe dit project tot stand is gekomen. Vele vragen borrelden op en de deelnemers aan het gesprek waren erg enthousiast. Hieronder vind je een stuk dat naar aanleding van dit congres op de website van Aedes-Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg is gepubliceerd, met Corine en Tuindorp Oost bewoner Arie Nagel stralend op de foto!

GENERATIES HUIZEN SAMEN: VEELBELOVENDE WOONPROJECTEN VOOR JONG EN OUD

De maatschappelijke belangstelling voor intergenerationeel wonen neemt toe. Dat constateren het Aedes-Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg, Leyden Academy on Vitality and Ageing en Vereniging Het Zonnehuis. Reden voor de drie organisaties om de digitale publicatie ‘Generaties huizen samen’ uit te brengen. In een reeks portretten worden inspirerende woonvariaties en hun intergenerationele bewoners belicht.

Leyden Academy werkt samen met Vereniging Het Zonnehuis aan onderwijsvernieuwing en verbetering van de beeldvorming over (werken in de) ouderenzorg. Dat gebeurt onder meer door de ontmoeting tussen de generaties te stimuleren. Het Aedes- Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg ziet dat de leden van Aedes en ActiZ, corporaties en zorgorganisaties – samen met gemeenten, welzijnsorganisaties, ouderenorganisaties en burgerinitiatieven – werken aan meer variatie in het aanbod van wonen, zorg en welzijn. De drie landelijke organisaties stimuleren en ondersteunen initiatieven op deze terreinen.

Langer zelfstandig wonen

Op veel plekken werken mensen er hard aan dat kwetsbare ouderen en andere mensen met beperkingen en kwetsbaarheden langer zelfstandig kunnen blijven wonen. Ze doen dat onder meer door projecten op te zetten waar jong en oud samenwonen. Nu eens in bestaand vastgoed, dan weer in nieuwbouw, steeds vaker met oog voor de wijk en gebruikmakend van de kracht van bewoners. Zo ontstaan prachtige projecten. De kennis die de organisatoren al doende ontwikkelen en de ervaringen die de bewoners opdoen willen we graag verder brengen.

Zinvolle ontmoetingen tussen jong en oud

In de publicatie ‘Generaties huizen samen’ komen vijf bestaande varianten in intergenerationeel wonen aan bod. Alle vijf zijn het voorbeelden van zinvolle ontmoetingen tussen jong en oud. In de brochure staan de aandachtspunten bij de organisatie van deze projecten omschreven, voorwaarden voor succes, en hobbels en knelpunten. Oude en jonge bewoners komen aan het woord. Beide generaties bieden elkaar gezelligheid, praktische steun en levenslessen, zo blijkt uit hun woorden. Een Goede Buur is beter dan een verre vriend, geldt hier in de praktijk.

 

Met deze publicatie willen het Aedes-Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg, Leyden Academy on Vitality and Ageing en Vereniging Het Zonnehuis iedereen die aan de slag wil met intergenerationele woonprojecten of bezig is met het vormgeven van ‘inclusieve wijken’ op ideeën brengen en laten leren van de lessen die tot nu toe geleerd zijn.