Categorie Archief:Nieuws

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| De achtervolging

Door Wim Kok, bewoner van De Saffier

Op 1 april 2016 was het zover: ik had voor mijn afstuderen snel nog even mijn hok in het studentencomplex ‘De Sterren’ ingeruild voor een bejaardenwoning aan de Saffierlaan. De eerste stap naar een burgerlijk bestaan was gezet. Ik vind verhuizen altijd wel een beetje spannend. Naast dat het veel gedoe is mijn studenteninboedel te verplaatsen, kost het toch ook altijd weer energie om te integreren en je een beetje thuis te voelen. Mijn verhuizing naar De Saffier vormde daar geen uitzondering op.
Ik wist een soort van waar ik aan begon, maar toen ik voor het eerst het complex binnenkwam voelde het toch nog een beetje onwennig. De rammelende en piepende stadsbarrels waren ineens ingeruild tegen soepel lopende rollators. Brakke studenten waren ingeruild voor lief lachende opa’s en oma’s.

Toch waren niet alle bewoners even blij met onze komst. Zeer begrijpelijk ook, want wij kwamen ter opvulling van oude bekenden. Daarnaast moesten er nog wat vooroordelen worden weggepoetst omdat men bang was voor overlast door ‘de studenten’. Al met al: er was nog even wat overtuigingskracht nodig om te laten zien dat wij een toegevoegde waarde zouden vormen in het complex.

Voor mij persoonlijk was de volgende gebeurtenis hier een mooi keerpunt in. Het was 17 april 2016. Ik zat in mijn studio geconcentreerd te studeren, toen ik buiten opeens iemand hoorde roepen: “MENEER, U KOMT NU TERUG!”. Toen ik naar buiten keek zag ik nog net een fit uitziende oude meneer in een versnelde pas in een steeg verdwijnen. Hij werd achtervolgd door een verpleegster, die overduidelijk in paniek was. Ik bedacht me geen moment, pakte mijn jas en sprintte van de 4e verdieping naar beneden.

Een paar straten verderop kwam ik de verpleegster tegen. Ze vertelde dat de oude meneer een demente patiënt was van de gesloten afdeling. Hij was tijdens het luchten in de tuin ontsnapt en hij had haar aangevallen. Ze durfde daarom verder geen actie meer te ondernemen, terwijl de man vrij door de buurt heen liep.

Na een paar straten afgespeurd te hebben vond ik de man. En nu? De meneer zag er flink verstrooid uit en liep nog steeds in een versnelde pas over zijn schouder te kijken alsof hij op de vlucht was. Moest ik hem aanspreken? Ik had zo’n vermoeden dat de man niet vrijwillig met mij mee zou lopen naar de Saffierlaan. Ik besloot daarom de politie te bellen en zo onopvallend mogelijk de achtervolging in te zetten. Ter hoogte van het Goylaan kwam de politie eraan gereden. Toen we aan de man vroegen waar hij naartoe onderweg was zei hij: “Gewoon, ik was onderweg naar huis”.

Het verhaal ging snel in de rondte op De Saffier en ik werd door een aantal oude bewoners opeens heel vrolijk begroet. Ik voelde me meteen al een beetje meer thuis!

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Een brutale inbreker….?

Geschreven door: Geritia Gortemaker bewoonster van De Saffier.

Afgelopen jaar verliet ik mijn oude vertrouwde omgeving vol leuke huisgenoten om samen met mijn 2 konijnen op De Saffier te komen wonen. Ik kende er zo goed als niemand, wat voor mij inhield: nieuwe mensen, nieuwe verwachtingen en nieuwe regels. Bij mijn nieuwe omgeving kwam ook kijken dat ik opnieuw grenzen moest verkennen: in het begin loop je een beetje op eieren. Hebben de buren last van mij? Maak ik te veel of te hard geluid. Oeh shit, ik heb iets aan laten branden, ruiken ze dat nu ook? Ik hoop dat ze nog wel een keer mee willen eten. Je kent het wel, of misschien ben ik er gewoon zo één die er te veel over nadenkt.

Mijn konijnen lopen altijd los in mijn kamer, ook als ik de deur uit ga, pas als ik ga slapen gaan ze hun huisje weer in tot ik weer wakker word. Ik besloot een avondje te gaan stappen met vrienden en dacht: ik ruim mijn kamer op voordat ik de deur uitga. De afwas was gedaan, ik had stof gezogen en mijn bed opgemaakt, zodat wanneer ik dronken terugkwam ik me niet hoefde te ergeren aan de zooi of te struikelen over wat er op de vloer lag.
Rond 05.00 uur was het zover, ik was klaar met de avond en keek uit naar mijn bed. Ik opende de tussendeur naar mijn deel van de gang en hoor een zoemend geluid. Geërgerd dacht ik nog: welke asociale bewoner gaat nu om 5 uur ‘s nachts nog stofzuigen, die spoort voor geen kant! Nieuwsgierig naar wie de bewoner was liep ik langzaam op het geluid af, totdat ik voor mijn eigen deur stond. Ik kreeg een hartverzakking. Het geluid kwam gewoon uit mijn eigen kamer! Ik was de idioot die om 5 uur ‘s nachts aan het stofzuigen was. Alleen kon dat natuurlijk niet, want ik was er al de hele nacht niet. Scenario’s gingen door mijn hoofd. Iemand heeft ingebroken!… om te stofzuigen in mijn kamer? Niks was logisch. Ik raapte mijn moed bij elkaar, klaar voor wat er ook achter mijn deur zat en gooide mijn deur open. Niemand, alleen de stofzuiger die aan het blazen was en twee konijnen die er bovenop aan het spelen waren. Ik was gewoon de stekker vergeten uit het stopcontact te halen (zucht… rolt met ogen) Ik was toen niet alleen de idioot maar ik voelde me ook echt een idioot.

Vanaf deze maand geven bewoners van De Saffier de pen door en nodige een volgende bewoner uit om te schrijven over zijn of haar belevenissen op de Saffier. De volgende schrijver is Wim Kok! 

Handwerkclub Granny’s Finest komt naar de Saffier

De Saffier en Granny’s Finest starten samen een handwerkclub in restaurant ’t Tolsteegje. De club begint op 30 november en zal daarna elke woensdagmiddag plaatsvinden van 14:00 tot 15:30.

Initiatiefnemer Jip Pulles van Granny’s Finest legt uit hoe de breiclub te werk gaat: “Wij zijn een sociaal modemerk dat het talent van jonge ontwerpers koppelt met het talent van oudere, ervaren hakers en breisters. Dit resulteert in mooie producten die we in Nederland maar ook in België en Duitsland verkopen. Ons bedrijf is vernieuwend omdat wij een verdienmodel combineren met een welzijnsactiviteit. De overheid decentraliseert zorgtaken en je ziet een toestroom van 65-plussers die minder te besteden hebben aan welzijnsactiviteiten. Ons bedrijf vult dit gat en zorgt voor sociale cohesie onder de ouderen.” 

De opbrengst van de gebreide producten blijven niet onbenut volgens Jip: “We gebruiken het geld voor het organiseren van de breiclub. De ouderen maken namelijk gebruik van hoge kwaliteit garen en materiaal en krijgen natuurlijk ook nog iets te drinken. Daarnaast hebben we jaarlijks een groot kerstfeest voor alle deelnemers.” 

De Saffier is een woonproject waar jongeren en ouderen samen onder een dak wonen. Initiatiefnemer en jongerenhuisvester Socius hoopt dan ook dat jongeren mee kunnen doen aan het project: “We hebben een crowdfundingcampagne waar jongeren aan mee kunnen helpen en ook zijn de jongeren welkom om een dagje mee te breien.” zegt Karlijn van den Dungen van Socius. “Het is een blijvend project en wij hopen hier iets moois op te bouwen. De eerste tien aanmeldingen zijn zelfs al binnen.”

De club start op woensdagmiddag 30 november in restaurant ’t Tolsteegje. Voor meer informatie kunt u bellen of mailen naar Karlijn via pr@de-saffier.nl of 030 302 0505.

Geschreven door: Marcel Hobma
Bewoner van De Saffier

Oud en jong verenigd in nieuwe Utrechtse muurschildering!

Vorige week was een bijzondere week voor de bewoners van de Saffier in Tolsteeg, Utrecht. De hele week werd er door Mattia Campo Dall’Orto (IT) gewerkt aan een grootse muurschildering op een van de buitenmuren van het pand. De schildering laat twee vrouwen zien, jong en oud. Beide vrouwen zijn bewoners van de Saffier, die geposeerd hebben voor Mattia. Met hun vinger raken ze een wateroppervlak aan, ze zien een weerspiegeling van de ander in het oppervlak. De titel van het werk: Mirror of Return. 

Mattia heeft met zijn schilderwerk een reactie gegeven op de huidige veranderingen in De Saffier (zie meer info en achtergrond in de bijlage hieronder). Hij heeft er de afgelopen zes weken als artist-in-residence gewoond, gesproken met de bewoners en zijn ervaringen omgesmolten tot de muurschildering. Het schilderen zelf lokte een gezellige tijd uit voor de bewoners. Voor de veiligheid van Mattia, die vanaf een hoogwerker schilderde, was er grond-assistentie nodig. Mattia werd de gehele week ondersteund door bewoners uit het pand. Vaak, zeker bij mooier weer, zorgde dit voor gezellige ontmoetingen met wijkbewoners en andere geïnteresseerden. Wat begon met een tafel en stoel voor de vrijwilligers, eindigde met gezellige borrels, zelfgemaakte soep van mevrouw Rhebergen en allerlei andere versnaperingen die uit de woonunits.

Mattia is ook tevreden: “Dit was voor mij een van mijn warmste artist-in-residences die ik heb mee mogen maken. Het voelt alsof ik een nieuwe familie heb gevonden, ik was nooit alleen op de hoogwerker. Ik was lekker aan het werk, het feestje was 15 meter beneden me op de stoep. De muur is het fysieke resultaat van deze editie van Artshake, maar ik ben nog blijer met het enthousiasme dat ik voelde bij anderen. De herinneringen die deze week gemaakt zijn, zijn sterker en duurzamer dan de muurschildering.”

Op 3 juli jl. vond er een klein feest plaats, ter ere van het werk. Wijkregisseur Frits Velthuijs van wijkbureau Zuid onthulde het kunstwerk.

De muurschildering zou niet mogelijk zijn geweest zonder de bijdrage van Plegt-Vos en Socius.  Initiatiefnemers van Artshake zijn Linda Rosink en Barbara van Beers. Voor overige vragen over het project en het vervolg hiervan kunt u contact opnemen met Linda Rosink (0640813116) of kijken op de website: www.kopakan.nl/artshake

Achtergrond en praktische info:
Sinds augustus 2015 is er een hoop veranderd in De Saffier. In de voormalige zorgvleugel van verzorgingshuis Tolsteeg komen voor een periode van tien jaar ruim 160 wooneenheden voor jongeren, doordat zorginstelling AxionContinu naar een moderner nieuw pand verhuisde. Socius beheert deze woonunits en verhuurt ze aan starters. De jongeren zijn in één vleugel van het gebouw komen te wonen. In de andere vleugel blijven 150 aanleunflats voor ouderen. Het beste van jong en oud onder één dak.

Artshake is ontwikkeld om te onderzoeken hoe een nieuwe woonsituatie als deze ondersteund kan worden door kunst en cultuur. Ook wordt op deze wijze het veranderingsproces vastgelegd en bekeken door de ogen van een kunstenaar. Artshake stelt zich ook als doel om enerzijds een deel van de wegvallende activiteiten van AxionContinu op te vangen en anderzijds een impuls te geven aan het contact tussen jong en oud.

Artshake is een project van Stichting Kopa. Het concept is ontwikkeld door Barbara van Beers en Linda Rosink. Partners in het project zijn: Socius, AxionContinu en Portaal. Het project is mede mogelijk gemaakt door het Fonds voor Cultuurparticipatie, het KfHeinfonds, het Initiatievenfonds en Fonds Sluijterman van Loo.