Categorie Archief:Activiteit

‘Met liefde erbij is alles lekker’

Door Lieve Hehenkamp, bewoner van Tuindorp Oost

Daar zat ik dan, een jaar geleden, op mijn eerste uitje met de ouderen. Gelokt door de combinatie van thee en taart. Ik zat op een iets te harde stoel, met onrust in mijn hele lijf. Alleen mijn vingertoppen lieten echter de onrust zien, druk tikkend op mijn bovenbeen. Ik ben anders, in hun ogen jong. Wat zouden ze denken van mij, die lange meid, met die hoge hakken? Hoe gaan we in hemelsnaam die verbinding vinden? Niet de thee of taart (al was die belachelijk lekker), maar het ontmoeten van Ansje, aan het einde van dit uitje, vormde gelijk het begin van het antwoord op die vraag.

Ansje is een oudere bewoonster van Tuindorp Oost, achterin de 80, van klein statuur, met een scherpe blik. Gedurende het gesprek leer ik al snel dat haar man drie weken daarvoor was overleden. Ik schrik en mijn mond schiet even op slot. Ik mompel dan ‘wat erg’ en het gesprek gaat gelukkig daarna weer door. Uiteindelijk loop ik met Ansje mee terug naar ‘ons’ huis en ze vraagt me nog even binnen. ‘Kom, dan laat ik je wat foto’s zien.’ Een half uur later sta ik verrijkt maar ook wat verdrietiger weer buiten. Wat een indruk kan een simpele middag dan achterlaten.

Deze ontmoeting was de start van een voor mij (toch) onverwacht leuk en waardevol contact. Korte tijd na het uitje ga ik langs bij Ansje, benieuwd naar hoe het met haar gaat. Ze vraagt me binnen en al snel kletsen we gezellig aan het raam, de zon zachtjes binnen schijnend op ons beiden. Vele ontmoetingen volgen waarbij ik leer dat ik niet bang hoef te zijn om anders te zijn. We hebben gesprekken over bijvoorbeeld het geloof, legpuzzels, abortus, beschuiten (‘Bolletje natuurlijk’), eenzaamheid, familie, televisieprogramma’s en reizen.

Maar… één van de favoriete gespreksonderwerpen van mij en Ansje is toch wel de liefde, in al zijn vormen. Bij Ansje gaat het voornamelijk over haar familie en haar overleden man en hun prachtige leven samen, bij mij over mijn datingperikelen. Vandaag was ik weer bij Ansje, en ik maakte op gegeven moment aanstalten om weg te gaan. ‘O moet je weg?’. ‘Ja er komt iemand eten, en ik moet nog koken.’ Een korte pauze. Dan zegt Ansje, met een kleine glimlach: ‘Spannend?’. Ik grijns terug en knik. Vertel dat ik toch wel zenuwachtig ben, dat ik wel wil dat het lekker is. Een grotere glimlach dit keer. ‘Lieve; met liefde erbij is alles lekker. En gewoon jezelf zijn.’ Kort na deze woorden ga ik weg en bij het weggaan hoor ik net voordat ik de deur dichtdoe nog een zachtjes ‘En niet nerveus zijn hè?’. Ik doe de deur dicht met weer diezelfde grijns en een mengelmoes van emoties. Echt niks mis met anders zijn, hier in Tuindorp Oost. Ansje, dankjewel hè?

 

DE VERHALENEXPRESS TDO ||| Een dorp in de stad

Door Cuno Balfoort, pandbeheerder Tuindorp Oost.

Het is een mooie zomerse dag en de ouderen staan klaar om lekker taartjes te gaan eten in ecologisch tuinenpark de Driehoek. Milan heeft vrij genomen om te helpen. Careyn heeft helaas te weinig zusters om de mensen uit de Tuinkamer mee te kunnen brengen. Een vrijwilliger van de Driehoek is erg geraakt door de oneerlijkheid van de situatie. Er is echter niets aan te doen door de kafkaëske restricties die worden opgelegd via medisch protocol en aansprakelijkheid. Milan en ik pakken beiden een rolstoel met een ouderling erin en beginnen te lopen.

De hitte overspoelt ons en ik trek snel mijn jas uit. Ik grap tegen de oudere dame in de rolstoel dat wij Milan en zijn bijrijder zullen verslaan in deze race. Op een drafje breng ik haar naar het huisje van de Driehoek. De taarten staan al op tafel. Een assortiment natuurliefhebbers begroet ons met enthousiasme en warme blikken. Ik parkeer mevrouw aan een tafel en de vrijwilligers van de tuin verzorgen haar direct met stukken taart en warme dranken. Milan toont mij zijn empathische superioriteit en stelt voor taartjes terug te brengen naar de mensen in de tuinkamer die niet mee konden. Dit idee wordt hartelijk ontvangen en al snel lopen we terug naar huis met twee schalen vol taartjes.

We leveren de taartjes bij de tuinkamer af, de goede daad wordt op prijs gesteld, en we lopen snel door om de laatste twee ouderen op te halen. Hun sippe gezichtjes lichten op als we eraan komen. “De eersten zullen de laatsten zijn” zeg ik tegen mijn bijrijder, puttend uit een deel van mijn geheugen wat me tot nu toe onbekend was. Ze kirt gelukzalig om mijn bijbelreferentie en klampt zich vast aan haar stoel terwijl ik haar joggend over het pad langs de ezels stuur. Ik vraag haar of het niet te hard gaat maar ze merkt op dat ze dan ook eerder bij de taartjes zullen zijn. Extra gemotiveerd door het idee van taartjes ren ik nog een stuk door. Als we er zijn kijkt mevrouw nog even achter ons, naar Milan en zijn passagier, en exclameert “We lopen wel voor!”

Als de taart op is grijpen alle vrijwilligers een rolstoel en beginnen we aan een wandeling door de tuinen. Het is de meest prettige zomerdag die Nederland produceert en wij lopen door het mooiste stuk natuur in de omgeving. De vrijwilligster die voor ons loopt vertelt ons welke planten we zien en bij sommigen heeft ze een korte anekdote. Ik weet nu over onkruid uit het Krijt. Het trotseren van het zanderige paadje is voor de ouderen een soort safari; je ziet mensen die hun omslagdoek wat hoger leggen en bij twee rolstoelen ontstaat een mankement. Het mag de sfeer echter niet drukken.

Bij terugkomst worden de tafels buiten gezet en veel ouderen willen nog wel even in de zon. Met een sapje in de hand wordt er nu gezongen. De liedjes vallen binnen het thema ‘tuin’. Niets eraan is herkenbaar voor mij en ook Milan lijkt ze niet te kennen. Meerdere generaties vrouwen zijn nu een liedje aan het zingen over een zielig mereltje en een vrouw die “Marietje” heet. Het is geweldig om te zien dat gezamenlijk zingen zo waardevol is voor deze mensen. Ouderen die normaal erg stil en op zichzelf zijn zingen ineens uit volle borst mee.

Met de hulp van de vrijwilligers brengen we alle ouderen weer terug naar huis. Als Milan en ik een laatste ronde hebben gedaan om te kijken of er geen achterblijvers zijn vergeten, gaan wij ook weer naar huis. De laatsten die ik nog van dienst kan zijn, zijn de dames van lijn zeven. Ik heb net mevrouw Nienhuis uit haar rolstoel geholpen en ben op weg naar huis, als ik door een van de ouderen van lijn zeven word aangesproken. Ze heeft het over haar vriendin, dat ze niet meer weet waar ze nu is. Ik merk op de ze er de hele tijd zo goed bij was, dat het me verbaast. Dat het misschien de heftige warmte was. Het is nu bijna elke dag zegt ze, vanochtend heeft ze haar geholpen met aankleden, toen was ze net zo in de war. Ze heeft tranen in haar ogen. Ik weet niets om te zeggen.

Nadat ik heb aangeboden een keer boodschappen te doen of thee te drinken, iets beters kan ik niet verzinnen, neem ik afscheid en ga ik terug naar huis. Het kan confronterend en moeilijk zijn om betrokken te worden in zaken van dood en ziekte, maar ik ben ervan overtuigd dat het belangrijke levenservaring geeft. Onmisbaar zelfs, want vroeg of laat confronteert het leven je er toch mee. En het positieve krijg je ook: mensen die aan het einde zitten toch nog mee laten doen en helpen met mooie ervaringen opdoen. Ik maal alles nog eens over. Deze dag had alles; blijdschap en verdriet, alle generaties en natuur in de stad. Dit is toch wel een beetje hoe een dorp hoort te zijn.

Op ons Paasbest

Pasen is zeker niet onopgemerkt voorbij gegaan in Tuindorp Oost dit jaar. De bewoners en het personeel hebben elkaar flink in de watten gelegd! Een aantal jonge bewoners kwam met het idee om de ouderen een extraatje te geven deze Pasen. Dit groepje meiden heeft een avond gehobbied en hebben 70 pakketjes met paaseitjes samengesteld. Deze werden de dag voor Paaszondag rondgebracht bij de appartementen van de ouderen. Lieve kaartjes in de lift en op de prikborden lieten blijken dat de actie goed in de smaak viel!

Diezelfde dag werden de jonge bewoners in het zonnetje gezet. En wel door het personeel van Careyn. Zij hadden mooie pakketjes met Paasstolletjes klaargemaakt, die Mitra (hoofd catering) persoonlijk kwam brengen aan de deur. Heel erg lief! Pasen kon niet meer stuk dit jaar, deze kleine gebaren lieten een liefdevolle sfeer achter in het gebouw.

Herbstgold | Filmmiddag #2

Geschreven door: Bas Agerbeek, bewoner van Tuindorp Oost.

Hoe beter de middag te vullen op een sneeuwige dag, dan samen een goeie film kijken op bioscoopformaat in je eigen flat. Rond twee uur ‘s middags stonden de eerste bewoners al voor de Huiskamer van de Wijk te wachten. Ze werden naar hun stoel begeleid, rollators werden in de hoek geschoven en koffie en koekjes werden uitgedeeld. Er waren zo’n acht oudere bewoners en zes jongere bewoners.

Zodra iedereen een plekje had begon Hugo Emmerzael, onze filmconnaisseur, te vertellen over de voorstelling. Herbstgold, een documentaire film die zowel jong als oud zou inspireren, waarin seniore atleten ondanks hun leeftijd en verouderde lichamen mee doen aan sporten als discuswerpen, kogelstoten en zelfs hoogspringen! Vijf seniore mannen en vrouwen uit verschillende delen van de wereld werden gevolgd, om zo een portret te schilderen van hun fascinatie met sport en hun gevecht tegen de ouderdom. De filmmaker introduceert je op een ontroerende, meeslepende en vaak ook erg grappige manier aan vijf bijzondere individuen.

In de zaal werd er gelachen om de brutale 90-jarige kogelstoter die vertelt over zijn verlangen naar een bruisend seksleven. Soms was het stiller wanneer onderwerpen als overleden levenspartners aan bod kwamen. Er werd‘oeh’ en ‘aah’ geroepen tijdens de slow-motion beelden van de sportprestaties. De film sloot af met de World Masters Championships, een atletiek toernooi voor bejaarden dat jaarlijks wordt georganiseerd in Finland. De laatste scène was van een 100-jarige discuswerper, die pas op het werppunt zijn rollator aan de kant zette om de gooi te maken. In het laatste shot vloog er langzaam een discus, met op de achtergrond een hoogbejaarde man die voor de worp heel even al zijn spieren moest aanspannen.

Na afloop werd er nog na gepraat over de film en elkaars vroegere sportprestaties. Iedereen leek het leuk te hebben gehad en keek uit naar de volgende editie van de Filmmiddag. Deze is waarschijnlijk over een maand. Hopelijk zijn er dan wat meer jonge bewoners bij en niet alleen van de 9e verdieping 😉

Samen koken voor ouderen verbindt!

De jongeren van Tuindorp Oost wilden graag een lekker kerstmaal koken voor hun oudere buren. Nu is december een maand waarin er extra veel aandacht aan de bewoners van Careyn wordt gegeven door middel van een hoop extra activiteiten rondom het thema kerst. Om toch iets feestelijks te organiseren in hartje winter, werd het nieuwjaarsdiner bedacht. Socius werd getipt door de medewerkers van de Huiskamer van de Wijk dat Jumbo Supermarkten ingrediënten voor kerstdiners voor het goede doel doneerden. Een drie-gangen-menu, dat enkel nog klaar gemaakt dient te worden door vrijwilligers. Een oproepje onder de Socius-bewoners leverde veel enthousiaste reacties op. Dat gingen we doen met z’n allen! Na het succes van de nazomerse Italiaanse avond met zelfgebakken pizza’s was gebleken dat het niet alleen een mooi gebaar naar de ouderen toe is, maar dat samen kokkerellen ook garant staat voor een gezellige middag met je buren.

Onder leiding van catering personeel Hamama en Mitra en Socius bewoner Joost, ooit werkzaam als kok, werd er voor welgeteld 84 mensen een drie-gangen-menu bereid. Binnen het door goede wil samengestelde team van jonge bewoners vond eenieder op natuurlijke wijze zijn of haar taak. De één is in de wieg gelegd om na afloop te speechen voor het hele gezelschap, terwijl de ander liever achter de schermen keihard in de pannen staat te roeren. Sommigen maakten wat oudere dames het hof – wat hadden de dames een lol –  en anderen schonken de wijnen rijkelijk bij. Het was een gemoedelijk gebeuren. Na afloop vroeg Mevrouw Raub om de microfoon en sprak mooie woorden over hoe leuk ze het vond dat dit gedaan werd en dat ze had genoten. Ook het keukenpersoneel kreeg complimenten van de jongeren: waardering voor hun dagelijks verzorgen van het eten in Tuindorp Oost.

Tot slot was het tijd voor de jongeren om ook een lekker maaltje te verorberen: er was genoeg over. Samen ruimden we alles op, proostten we op het nieuwe jaar en genoten we van de energie die het geeft om iets voor anderen te doen.

Zondagmiddag, 29 graden, lekker kuieren en zingen in de zon…

Afgelopen zondag zijn we met een groep ouderen en jongeren naar ecologisch tuinencomplex De Driehoek geweest. Deze tuinen liggen direct achter de flat van Tuindorp-Oost, tussen twee treinsporen in. De tuiniers nodigen de ouderen van TDO elk jaar uit voor een samenzijn en dit jaar hielpen een aantal nieuwe bewoners van TDO mee. Gezien vele ouderen slecht ter been zijn, kozen zij voor het gemak van de rolstoel. In twee groepen gingen we er op uit, de ouderen begeleid door jongeren, tuiniers en een enkele zoon of dochter die meeging. Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen door de dames en heren van de tuinen. Er was koffie, thee en een hele reeks zelfgemaakte taarten! Aarbeienmonchou, appeltaarten, aardbeiencake, groene tulband, allemaal even heerlijk. Na even gezeten en gepraat te hebben, maakte iedereen zich paraat voor een wandeling door de tuinen. Langs het bijenhotel, de trompetbloemen, de aardbeien, de margrieten, de courgettes, de afrikaantjes… alles stond prachtig in bloei.

Naderhand was er nog sap, water en wat zoutjes om even bij te komen van de zwoele zomertemperatuur. De dames van de tuinen zetten een aantal oude liedjes in over de natuur. De dames van TDO vonden het prachtig, de ogen lichtten op en velen zongen uit volle borst mee. Erg mooi om te zien. Tegen het eind van de middag was de tijd van gaan gekomen en brachten de jongeren de ouderen weer terug naar hun appartementen. Mevrouw Veltman: “Het was een heerlijk uitje, ik heb heel erg genoten!” Wellicht plannen we in de herfst nog zo’n dag!

“Zullen we het samen doen?” Hoe ga je om met ouderen?

Op woensdag 6 juli jl. kwam een groepje nieuwe bewoners van Tuindorp Oost bijeen om te praten over hoe het is om met ouderen samen te wonen. Dr. Verburg, arts van de oudere bewoners en Ria Lijffijt, zuster bij Careyn, leidden de sessie waarin de beleveningswereld van ouderen centraal stond. Hoe benader je het ouder worden: als gepaard gaande met ‘kwetsbaarheid’ of als ‘ziekte’? Welke coping strategies gebruiken ouderen om hun kwetsbaarheden te verbergen? Hoe gaan wij als nieuwelingen om met depressie en dementie bij ouderen?

We krijgen college van Dr. Verburg, specialist in geriatrie en dementie in het bijzonder, waarbij er tussendoor ruimte is voor vragen en opmerkingen. We krijgen tips over hoe we ons gedrag kunnen aanpassen om ouderen die zich niet zo prettig voelen weer naar de goede dingen te laten kijken. Vragen naar iemands levensverhaal kan mooie herinneringen oproepen bijvoorbeeld. Maar dan dien je daarbij niet in te gaan op de feiten, maar juist op de beleving. Ook laten merken dat een handje helpen hier en daar jou heel weinig moeite kost, helpt de oudere die mensen liever niet tot last is.

Waar de ene oudere het heel belangrijk vindt om zijn of haar autonomie te bewaren, hebben anderen juist de neiging om zich afhankelijk op te stellen. Het is even zoeken in het begin en kijken wie je voor je hebt, want elke persoon is anders.

Er komen verschillende anekdotes voorbij, ook etische zaken komen aan bod. Ga je een sigaretje roken met een oudere die daar om vraagt? Hoe ga je om met mensen die ‘s nachts ronddwalen? Hoe kun je iemand helpen zonder degene zijn of haar autonomie af te pakken?

Het antwoord berust vaak op een inschatting maken van hoe de oudere in kwestie is gesitueerd op het continuum van autonomie en afhankelijkheid. Hoe pas je je hulp daarop aan? Hoe handel je bijvoorbeeld wanneer je op bezoek bent bij een oudere dame en de afwas graag voor haar wil doen, maar tegelijkertijd niet haar gevoel van zelfstandigheid wil aantasten? De zin die bij mij bleef hangen was: “zullen we het samen doen?” Dan heb je twee vliegen in een klap: fysieke hulp in een jasje van gezelligheid.