Categorie Archief:Uncategorized

DE VERHALENEXPRESS TDO ||| Een dorp in de stad

Door Cuno Balfoort, pandbeheerder Tuindorp Oost.

Het is een mooie zomerse dag en de ouderen staan klaar om lekker taartjes te gaan eten in ecologisch tuinenpark de Driehoek. Milan heeft vrij genomen om te helpen. Careyn heeft helaas te weinig zusters om de mensen uit de Tuinkamer mee te kunnen brengen. Een vrijwilliger van de Driehoek is erg geraakt door de oneerlijkheid van de situatie. Er is echter niets aan te doen door de kafkaëske restricties die worden opgelegd via medisch protocol en aansprakelijkheid. Milan en ik pakken beiden een rolstoel met een ouderling erin en beginnen te lopen.

De hitte overspoelt ons en ik trek snel mijn jas uit. Ik grap tegen de oudere dame in de rolstoel dat wij Milan en zijn bijrijder zullen verslaan in deze race. Op een drafje breng ik haar naar het huisje van de Driehoek. De taarten staan al op tafel. Een assortiment natuurliefhebbers begroet ons met enthousiasme en warme blikken. Ik parkeer mevrouw aan een tafel en de vrijwilligers van de tuin verzorgen haar direct met stukken taart en warme dranken. Milan toont mij zijn empathische superioriteit en stelt voor taartjes terug te brengen naar de mensen in de tuinkamer die niet mee konden. Dit idee wordt hartelijk ontvangen en al snel lopen we terug naar huis met twee schalen vol taartjes.

We leveren de taartjes bij de tuinkamer af, de goede daad wordt op prijs gesteld, en we lopen snel door om de laatste twee ouderen op te halen. Hun sippe gezichtjes lichten op als we eraan komen. “De eersten zullen de laatsten zijn” zeg ik tegen mijn bijrijder, puttend uit een deel van mijn geheugen wat me tot nu toe onbekend was. Ze kirt gelukzalig om mijn bijbelreferentie en klampt zich vast aan haar stoel terwijl ik haar joggend over het pad langs de ezels stuur. Ik vraag haar of het niet te hard gaat maar ze merkt op dat ze dan ook eerder bij de taartjes zullen zijn. Extra gemotiveerd door het idee van taartjes ren ik nog een stuk door. Als we er zijn kijkt mevrouw nog even achter ons, naar Milan en zijn passagier, en exclameert “We lopen wel voor!”

Als de taart op is grijpen alle vrijwilligers een rolstoel en beginnen we aan een wandeling door de tuinen. Het is de meest prettige zomerdag die Nederland produceert en wij lopen door het mooiste stuk natuur in de omgeving. De vrijwilligster die voor ons loopt vertelt ons welke planten we zien en bij sommigen heeft ze een korte anekdote. Ik weet nu over onkruid uit het Krijt. Het trotseren van het zanderige paadje is voor de ouderen een soort safari; je ziet mensen die hun omslagdoek wat hoger leggen en bij twee rolstoelen ontstaat een mankement. Het mag de sfeer echter niet drukken.

Bij terugkomst worden de tafels buiten gezet en veel ouderen willen nog wel even in de zon. Met een sapje in de hand wordt er nu gezongen. De liedjes vallen binnen het thema ‘tuin’. Niets eraan is herkenbaar voor mij en ook Milan lijkt ze niet te kennen. Meerdere generaties vrouwen zijn nu een liedje aan het zingen over een zielig mereltje en een vrouw die “Marietje” heet. Het is geweldig om te zien dat gezamenlijk zingen zo waardevol is voor deze mensen. Ouderen die normaal erg stil en op zichzelf zijn zingen ineens uit volle borst mee.

Met de hulp van de vrijwilligers brengen we alle ouderen weer terug naar huis. Als Milan en ik een laatste ronde hebben gedaan om te kijken of er geen achterblijvers zijn vergeten, gaan wij ook weer naar huis. De laatsten die ik nog van dienst kan zijn, zijn de dames van lijn zeven. Ik heb net mevrouw Nienhuis uit haar rolstoel geholpen en ben op weg naar huis, als ik door een van de ouderen van lijn zeven word aangesproken. Ze heeft het over haar vriendin, dat ze niet meer weet waar ze nu is. Ik merk op de ze er de hele tijd zo goed bij was, dat het me verbaast. Dat het misschien de heftige warmte was. Het is nu bijna elke dag zegt ze, vanochtend heeft ze haar geholpen met aankleden, toen was ze net zo in de war. Ze heeft tranen in haar ogen. Ik weet niets om te zeggen.

Nadat ik heb aangeboden een keer boodschappen te doen of thee te drinken, iets beters kan ik niet verzinnen, neem ik afscheid en ga ik terug naar huis. Het kan confronterend en moeilijk zijn om betrokken te worden in zaken van dood en ziekte, maar ik ben ervan overtuigd dat het belangrijke levenservaring geeft. Onmisbaar zelfs, want vroeg of laat confronteert het leven je er toch mee. En het positieve krijg je ook: mensen die aan het einde zitten toch nog mee laten doen en helpen met mooie ervaringen opdoen. Ik maal alles nog eens over. Deze dag had alles; blijdschap en verdriet, alle generaties en natuur in de stad. Dit is toch wel een beetje hoe een dorp hoort te zijn.

DE VERHALENEXPRESS TDO ||| Meneer Merkx

Door Kim Brand, documentairemaakster.

Al drie jaar wandel ik regelmatig door de gangen van Tuindorp Oost. Om de documentaire ‘Een Nieuwe Morgen’ te maken, vind ik het belangrijk om het huis en de mensen goed te kennen. In totaal heb ik denk ik 253 kopjes koffie gedronken, 487 koekjes (vaak kreeg ik ook het koekje van de persoon met wie ik aan tafel zat, onder de noemer ‘jij moet er nog van groeien’). Ik heb minstens 765 keer de lift genomen en 15.273 keer vriendelijk ‘Goeiedag!’ geroepen naar iemand die ik tegen kwam. Alsof ik in het boek van Hendrik Groen zat, voerde ik gesprekken over de vaste plek van de ouderen die altijd rechts in de hoek zitten. De sperziebonen die je niet meer hoeft te kauwen en het vlees waar juist je kunstgebit in blijft hangen. Er werd geroddeld over de man die zo in de war was dat hij iedereen met zijn wandelstok te lijf ging, of over de vrouw die steeds haar eigen huis kwijt was.

 
Dankzij de lieve receptioniste Marja was ik altijd op de hoogte van de laatste ontwikkelingen van het huis. Zo kreeg ik ook van haar de tip om eens te gaan praten met meneer Merkx. Hij zat die dag alleen aan tafel in de gemeenschappelijke ruimte. Een lange, dunne man met wit haar dat een beetje alle kanten op stak. Op zijn neus een oranje bril met oranje glazen (dat blijkt handig te zijn met lezen). Zijn oren waren zo groot als die van de GVR. Met een zorgvuldige beweging gingen zijn vingers langs de letters in de krant.

Toen ik naast hem stond, zag ik dat hij de pagina met de overlijdensadvertenties voor zich had. Zonder op te kijken begon hij ze hardop voor te lezen. Ik voelde mij betrapt en ging tegenover hem zitten. “Ach, mevrouw Van de Sloot is eergisternacht overleden. Gelukkig hielden haar kinderen en kleinkinderen zielsveel van haar”. “Oh jee en mevrouw Hendrika Gerarda Maria Bemelmans – Hendrikje. Ook al dood. Morsdood.” Hij klapt de krant dicht. “Weer acht mensen overleefd vandaag,” zegt hij met een brede glimlach. Meneer Merkx stelde zichzelf voor. “Zeg maar Ab”. Ik mocht nooit meer Meneer Merkx zeggen.

Elke keer dat ik naar het huis ging bezocht ik Ab. We zaten op zijn luie stoelen, niet op de stoel van zijn overleden vrouw, dat was altijd een gevoelig onderwerp. Ab voelde zich niet oud, hij wilde ook niet bij de ouderen horen. Ab en ik leerde elkaar steeds beter kennen. We wandelden samen door de buurt en spraken over zijn verlangens om weer een vriendin te hebben. Ab deelde alles en gaf mij het gevoel dat ik ook alles kon delen met hem. “Oh, al mijn vrienden zijn al dood.” Om er echt zeker van te zijn pakte hij zijn kalender en bladerde er doorheen. Hij merkte op dat achter elke naam al een kruisje stond. Uiteindelijk kwam hij niet verder dan drie vrouwen uit het huis: de receptioniste, een vrijwilligster van het huis en een vrouw die hem hielp met het schrijven van zijn eerste roman. De ouderen waren geen vrienden van Ab. Als je immers elke dag met elkaar zit en niks meer mee maakt, heb je ook niks om over te praten.

Een jaar lang heb ik met Ab gepraat en gewandeld en elke keer vroeg ik mij af, wil hij misschien iets van mij? Flirt hij nou met mij? Dat kan toch niet? Dit raakte iets in me, waardoor hij mijn hoofdpersoon van de film werd. Hij maakte mij bewust van dat ik blijkbaar het idee had dat je geen privé gesprekken kan hebben met een oudere man.Ab was mijn spiegel, door hem betrapte ik mijzelf op het feit dat ons beeld over ouderen eerst moet veranderen en pas dan kunnen we gaan nadenken hoe we met elkaar omgaan in de samenleving. “Mijn leeftijd zit mij in de weg. Als je oud bent, ben je bejaard. Dan lig je niet meer goed in de markt.”

Helaas heb ik dit stuk helemaal in verleden tijd moeten schrijven want Ab werd ernstig ziek toen ik begon met filmen. De sportiefste en slankste man van het verzorgingshuis kreeg kanker. Hij verhuisde naar een hospice waar ik hem nog een aantal keer heb opgezocht. We lachten samen over de kaartjes die hij kreeg met ‘Beterschap’ en ‘Sterkte’. “Mensen kunnen zo afstandelijk blijven”. Ab was bang voor de dood die steeds dichtbij kwam. Toch was de dood sterker en is hij overleden. De man die zich het jongste voelde van het hele huis, stierf als eerste.
Ab, jammer genoeg kan je de documentaire nooit zien en ben je geen hoofdpersoon geworden. Maar ik heb met de documentaire geprobeerd om een kwetsbaar en menselijk beeld te geven van de ouderen in het huis. En ik wil hierbij tegen iedereen zeggen dat je gewoon alles moet vragen en vertellen tegen de mensen bij wie het goed voelt, ook als ze al 88 zijn.

Alweer de laatste Artshake!

Artshake was fantastisch!
geschreven door: Linda Rosink

Zondag 23 april heeft Artshake haar laatste feestje gevierd in de Saffier. Edurne presenteerde haar Fotografische Portretten ‘Andere IK’.

Na Caroline en Mattia was zij de laatste kunstenares die haar intrek genomen heeft in appartement 111. Met de aftrap in mei 2016 en de afronding bijna een jaar later is er ontzettend veel gebeurd in de Saffier. Een korte terugblik.
Mattia werkte aan zijn kunstproject en de grote muurschildering tijdens de drukke periode van de verhuizing van AxionContinu. Het was een verwarrende periode voor veel van de ouderen. Met zijn muurschildering en allerlei activiteiten rondom zijn werkproces heeft Mattia voor een positieve blik op de toekomst gezorgd. Wat was het gezellig op de stoep tijdens de week dat er buiten op de hoogwerker geschilderd werd, net zo koud als nu, maar de soep en thee bleven maar komen.
 Caroline kwam aan terwijl de stof van de grote intrek van alle jongeren net weer neergedwarreld was. De vleugel van de jongeren was gevuld! Dat was ook meteen te merken. De kamer van Caroline werd helemaal voor haar ingericht, ze kreeg een verjaardagsmaal van de jongeren. En ondertussen leerden jong en oud haar kennen tijdens de activiteiten die we organiseerden. Ze heeft de Saffier van binnen een stuk kleurrijker achtergelaten met de muurschildering in de gang. Ook daar was het een feestje tijdens het schilderen.

​En nu is ook de laatste Artshake met Edurne alweer achter de rug. Wat was het weer leuk. Edurne had een heel persoonlijke en wat kleinere aanpak. Portretten, gemaakt samen met de bewoners, geinspireerd door de alter ego’s, ook wel Andere IK. Het resultaat hangt nu in het restaurant, 16 mooie portretten. Ook tijdens Edurne dr aanwezigheid was er een fijne sfeer in het pand. We genoten van een uitje in de zon naar de botanische Tuinen. Het etentje wat bezocht werd door wel 32 mensen, met zijn allen aan het koken in de keuken van de eerste verdieping. En ook erg leuk was de aanwezigheid van mensen uit de wijk, die mee konden genieten van de bijzondere woonsituatie en activiteiten van de Saffier.
​Dit was dus echt de laatste Artshake. Barbara en ik blijven allebei veel aanwezig in het pand en in ons kantoor. Je kan ons altijd aanspreken voor mooie en creatieve plannen, we kunnen je er bij helpen. Vind je echt dat Artshake door moet gaan, laat het ons weten, dan kijken we naar hoe we het verder samen op kunnen pakken. Wij, Barbara en ik, hebben erg genoten van al het moois wat er voortkwam uit Artshake. De ontmoetingen, samen mooie dingen maken tijdens workshops. De etentjes, de uitjes en vooral alles dat gebeurde dat van te voren niet in te plannen was. We willen heel graag iedereen bedanken voor het enthousiasme, het meedoen als deelnemer, het meehelpen als vrijwilliger en vooral het samen iets moois er van maken.
​ARTSHAKE verkoopt!
Van alle resultaten van de kunstenaars, hebben we mooie reproducties en producten gemaakt. Tegen betaalbare prijzen kan je ze vanaf nu aanschaffen bij de receptie. Een verjaardagskalender met het werk van Caroline voor maar €12,50 bijvoorbeeld.
We hebben posters, kaarten, en prints van de kunstwerken van Caroline. Ook kan je bij de receptie de portretten van Edurne bij bestellen op formaat 20X20(€5) of 30×30 (€7,50). De catalogus ligt er voor je klaar!

Herbstgold | Filmmiddag #2

Geschreven door: Bas Agerbeek, bewoner van Tuindorp Oost.

Hoe beter de middag te vullen op een sneeuwige dag, dan samen een goeie film kijken op bioscoopformaat in je eigen flat. Rond twee uur ‘s middags stonden de eerste bewoners al voor de Huiskamer van de Wijk te wachten. Ze werden naar hun stoel begeleid, rollators werden in de hoek geschoven en koffie en koekjes werden uitgedeeld. Er waren zo’n acht oudere bewoners en zes jongere bewoners.

Zodra iedereen een plekje had begon Hugo Emmerzael, onze filmconnaisseur, te vertellen over de voorstelling. Herbstgold, een documentaire film die zowel jong als oud zou inspireren, waarin seniore atleten ondanks hun leeftijd en verouderde lichamen mee doen aan sporten als discuswerpen, kogelstoten en zelfs hoogspringen! Vijf seniore mannen en vrouwen uit verschillende delen van de wereld werden gevolgd, om zo een portret te schilderen van hun fascinatie met sport en hun gevecht tegen de ouderdom. De filmmaker introduceert je op een ontroerende, meeslepende en vaak ook erg grappige manier aan vijf bijzondere individuen.

In de zaal werd er gelachen om de brutale 90-jarige kogelstoter die vertelt over zijn verlangen naar een bruisend seksleven. Soms was het stiller wanneer onderwerpen als overleden levenspartners aan bod kwamen. Er werd‘oeh’ en ‘aah’ geroepen tijdens de slow-motion beelden van de sportprestaties. De film sloot af met de World Masters Championships, een atletiek toernooi voor bejaarden dat jaarlijks wordt georganiseerd in Finland. De laatste scène was van een 100-jarige discuswerper, die pas op het werppunt zijn rollator aan de kant zette om de gooi te maken. In het laatste shot vloog er langzaam een discus, met op de achtergrond een hoogbejaarde man die voor de worp heel even al zijn spieren moest aanspannen.

Na afloop werd er nog na gepraat over de film en elkaars vroegere sportprestaties. Iedereen leek het leuk te hebben gehad en keek uit naar de volgende editie van de Filmmiddag. Deze is waarschijnlijk over een maand. Hopelijk zijn er dan wat meer jonge bewoners bij en niet alleen van de 9e verdieping 😉

De activiteiten in De Saffier zijn van start

Huize Tolsteeg aan de Saffierlaan is tegenwoordig De Saffier. Het gebouw is niet meer alleen een woonflat, maar ook deels een wijkcentrum. Nu de verbouwing klaar is, gaan de diverse vaste activiteiten, zoals dansles, zangkoor, bridge, yoga, tai chi, sjoelclub, mandala tekenen, zendamateurs, orkest Vuso, de dansavond en de huiskamer van de wijk samen door binnen een nieuw samenwerkingsverband. Alle wijkbewoners zijn van harte welkom om langs te komen en mee te doen, net als de bewoners van het huis.

Het gebouw heeft een nieuwe invulling gekregen
Restaurant ‘t Tolsteegje naast de ingang is ook klaar. De koffie is er goed en de maaltijden overheerlijk. U kunt er dagelijks binnenlopen. De Saffier, met de verhuurders Socius en Portaal, is nu veranderd in een huis waar jong en oud samen wonen. En waar voor jong en oud ook iets te beleven valt.

Het nieuwe samenwerkingsverband
In De Saffier bent u hartelijk welkom om mee te doen. Het rooster van vaste activiteiten hangt in de hal. Er is ook nog ruimte voor uw eigen nieuwe buurtinitiatief of activiteit! Kom binnenlopen of mail het bestuur.

De Saffier is echt een ruimte van en voor de wijk. Om dit allemaal mogelijk te maken moest er natuurlijk heel wat werk worden verzet. Zo is bijvoorbeeld de Stichting Welzijn Saffier opgericht. Dit is de nieuwe stichting van en voor de gebruikers van de 2 zalen, waarin zowel oud als jong, bewoners van De Saffier als wijkbewoner in vertegenwoordigd zijn. Zij beheren gezamenlijk de 2 ruimten. Dan gaat het niet alleen over zaken als ‘alles netjes achterlaten’, schoonmaak, inrichting en met elkaar rekening houden, maar ook over financiën.

En natuurlijk is er ook nog plaats voor andere wijkinitiatieven.

Heeft u nog vragen omtrent De Saffier en/of zin om een activiteit te starten? Neem dan contact op met saffierzalenbeheer@gmail.com

Theatervoorstelling: Ouderwets Kussen

Ouderwets Kussen op De Saffier. Vorige week woensdag 12 oktober werden we op De Saffier verblijd met een prachtige voorstelling. Een voorstelling gemaakt in het kader van de kinderboekenweek met als thema: Voor altijd jong! Voor altijd jong, dat willen we op De Saffier ook, dus besloten we HKU studenten Arthur, Sem, Judith, Emése, Robin en Louisa uit te nodigen voor het spelen van hun voorstelling op De Saffier. In vier weken tijd hebben zij een voorstelling gemaakt voor kinderen van 8 – 10 jaar, gebaseerd op het boek Twee Oude Vrouwtjes van Toon Tellegen.

De voorstelling Ouderwets Kussen gaat over oud zijn, liefde en afscheid nemen en hoe deze onderwerpen allemaal met elkaar verbonden kunnen zijn.  Het publiek was super enthousiast: “Die mogen vaker te terugkomen”.

We hebben de spelers zelf gevraagd om iets te schrijven over hun ervaring op De Saffier.

Op de middag van de voorstelling waren wij al wat eerder in De Saffier om de sfeer te proeven en de bewoners nog extra attent te maken op onze voorstelling. We speelden in de Neudezaal, dus hebben we de zaal daar omgebouwd tot een minitheatertje. Het was maar goed dat we op tijd aanwezig waren, ruim voor aanvang wilden er namelijk al veel nieuwsgierige bewoners naar binnen! Toen om 15.30 uur dan eindelijk de deuren open gingen, stroomde het publiek naar binnen en zat de Neudezaal goed vol! Wij hadden veel zin om onze voorstelling voor de bewoners van De Saffier te spelen, omdat de voorstelling gaat over twee oude vrouwtjes. We waren benieuwd hoe de bewoners zouden reageren op het feit dat wij oude mensen speelden en op de dood, die verschillende keren voorbij komt in het stuk. Het belangrijkste van alles was: we wisten dat we de mensen een fijne en bijzondere middag gingen bezorgen. Dat is fijn om te kunnen doen!

Al met al is het, zoals verwacht, een hele leuke voorstelling geweest om te spelen. Van kinderen krijg je natuurlijk veel reacties (zeker als twee acteurs met elkaar kussen…), maar van deze groep mensen kwam nog veel meer reactie tijdens de voorstelling! Het was zelfs zo, dat wij als acteurs menige keren stiekem in de lach schoten door de opmerkingen die uit het publiek kwamen. Het is natuurlijk ook heel leuk om te horen dat de dingen die wij deden zo herkenbaar zijn. Wij waren blij, het publiek was blij. Geslaagde voorstelling op een mooie plek!

Italiaanse avond op Terrazza Tuindorp Oost

De namiddag is zwoel, de houtoven gemaakt van een leeg olievat brandt, de tafels zijn gedekt met vrolijk rood-witte kleedjes en de wijn staat koud. Het terras van Tuindorp Oost is deze zondag avond omgetoverd tot een Italiaans terrazza. Terwijl Laura Pausini uit de speakers klinkt, is een groepje jonge bewoners druk bezig met van alles en nog wat: pizzadeeg uitrollen en de bodems beleggen gebeurt in de keuken, de pizza’s worden gebakken in de houtoven en uitgeserveerd aan de gasten. Steeds meer ouderen druppelen binnen, ze komen vast af op de geur van verse pizza’s! Alle jongeren vinden een taak die goed bij hen past, de één verwelkomt de gasten, de ander serveert een drankje. Weer een ander schuift aan bij een oudere voor een praatje. Er hangt een gezellige sfeer en de pizza’s gaan er goed in! “Ja doe mij nog maar een stukje, het is heerlijk!” zegt een dame die met twee anderen zit te genieten buiten. Ook de bezoekers van de Tuinkamer zijn van de partij en laten het zich smaken. Het gerucht gaat dat ouderen zelfs hun lunch hebben overgeslagen om extra veel pizza te kunnen eten!
De pizza-avond trekt veel bekijks, de documentaire maakster is van de partij met een camera- en geluidsman evenals een journalist en fotograaf. Een plotselinge regenbui doet geen stof opwaaien, want onder de luifel kan gewoon doorgekeuveld worden. Als de bui weer opklaart is het tijd voor de spontane afsluiter van de avond: de ezel van aangrenzende boerderij het Lachende Paard wordt van stal gehaald. Deze moet namelijk socialiseren en krijgt het genoegen om even te snuffelen aan de TDO bewoners. Rond een uur of half acht houden de meeste ouderen het voor gezien en trekken zich terug in hun appartementen. Misschien drinken ze nog een espressootje of hebben ze een tiramisuutje in huis gehaald… De jongeren genieten na van een drukke, maar bevredigende dag – gevuld met lol en mooie ontmoetingen.

Eenzame oudere ‘adopteren’ via een app

In het kader van U, Jij en Wij sprak Socius met Wilbert van OmaPost, een initiatief waarbij de communicatie tussen oud en jong wordt vergemakkelijkt door middel van een app welke in verbinding staat met ouderwetse postkaarten. Lees hieronder het persbericht over dit mooie initiatief:

Groningen, 20 september 2016 | Met de nieuwe app ‘Omapost’ kan de gebruiker vanaf zijn telefoon kaartjes versturen naar zijn offline opa of oma. Vanaf maandag 26 september, tijdens de nationale week van de eenzaamheid, is het ook mogelijk ‘oma’s te adopteren’. Oprichter Wilbert van de Kamp: “Het idee van de app is dat we op een leuke manier eenzaamheid bestrijden. Als je zelf geen opa of oma hebt die je weinig spreekt, kunnen we je nu koppelen aan een oudere die weinig contacten heeft.”

Omapost vindt het belangrijk dat ouderen in contact blijven met jonge mensen. Volgens onderzoek van TNS/NIPO uit 2012 zijn meer dan een miljoen ouderen eenzaam. Jongeren zijn vaak te druk om met regelmaat aan hun grootouders te denken. Omapost brengt op eenvoudige manier jongeren met hun grootouders samen.

Tegen eenzaamheid

Omdat een grote groep ouderen geen (klein)kinderen heeft of daar niet mee in contact is, voegt Omapost een extra functie toe in de app. Wilbert: “Via de optie adopteer-een-oma kun je een kaartje sturen naar iemand die eenzaam is. Diegene krijgt jouw telefoonnummer en adres, zodat hij of zij contact kan opnemen. De privacy van deze ouderen wordt dus gewaarborgd. Mensen kunnen zelf eenzame ouderen aandragen via onze website.”

Ontstaan Omapost

Omapost is in oktober 2014 gestart tijdens een Startup Weekend in Groningen. Via een crowdfundingsactie werd het sociale initiatief opgezet en de app gebouwd, die begin september gelanceerd werd. Op dit moment heeft Omapost 1256 regelmatige gebruikers en worden er maandelijks meer dan 1000 kaartjes verzonden.

Week tegen Eenzaamheid

Coalitie Erbij organiseert jaarlijks in september de Week tegen Eenzaamheid. Om het onderwerp bespreekbaar te maken, informatie te bieden en mensen die kampen met gevoelens van eenzaamheid te steunen. Iedereen, organisatie of individu, wordt uitgenodigd en uitgedaagd om mee te doen. Om samen te eten, praten, ervaringen en ideeën uit te wisselen of een van de vele andere activiteiten te bezoeken of zelf te organiseren. Dit jaar loopt de week van donderdag 22 tot en met zaterdag 1 oktober.

Meer informatie over Omapost, de app en het initiatief om oma’s te adopteren kunt u verkrijgen bij Wilbert van de Kamp. Bel naar 06 – 2932 6324 of mail naar post@omapost.nl. U kunt ook op de website kijken: www.omapost.nl

It’s a Happening in Hoograven!

Tolsteegbewoonster Emmy van Wijk (moeder van Kim Groenenberg die op de Saffier woont) doet verslag van een Hoogravense happening:

Op zaterdag 10 september was het weer zover: Happening Hoograven op het grote grasveld bij het Tolssteegplantsoen. En zoals elk jaar geef ik me bij “Hoogravens Belang” op voor een kraam en sta ik met dochter Kim op deze oergezellige wijkbraderie. Met optredens, dans, muziek en springkussens voor de kinderen. Een zonnige dag met veel lol en veel ontmoetingen. Studenten, buurtgenoten , ouderen (zelfs een 100 jarige!!!) en kinderen, iedereen blijft even staan om tussen de spulletjes te neuzen. Altijd gezellige praat, herkenning en superkoopjes. Een grote koffer wordt verkocht (waar zou die vanaf nu naartoe reizen?) en een mooi oud kastje wordt gekocht door een jong stelletje. En dat alles natuurlijk voor weinig. Ik zie complete inboedels  aan m’n kraam voorbij komen. Over duurzaamheid gesproken! De geur van versgebakken loempia’s walmt voorbij en de band speelt lekkere muziek, het is weer een geslaagd feestje.

Volgend jaar weer!

 

Wonen in een bejaardentehuis. Ik kon me er geen beeld van vormen toen de optie zich voordeed. Mijn eerste reactie was terughoudend van aard: mensen aan het eind van hun leven… daar krijg je vast weinig energie van, leek me. Ik twijfelde eerst dan ook of ik zoiets wel aan wilde gaan. Maar na drie maanden wonen in Tuindorp-Oost is mijn beeld 180 graden gedraaid. Ik heb mijn buurvrouw begeleid in de laatste weken van haar leven. En het was zo mooi om te doen. Om de tijd te nemen om even bij haar te komen zitten, een kopje koffie te drinken. Samen asperges te eten, die voor haar natuurlijk veel te taai en draderig waren om weg te krijgen. Samen naar het winkelcentrum gaan om een boel zoete lekkernijen te halen, een van de weinige dingen die ze nog wél wegkreeg. Samen stiekem een sigaretje roken op het balkon, omdat het haar “geen snars meer kon schelen.” Plannen maken om naar de speelhal te gaan, maar tot de conclusie komen dat dat toch wel een beetje ver weg was. Horen over hoe ze carrière had gemaakt in de mode-industrie en hoe ze altijd voor zichzelf heeft gezorgd. En haar ongenoegen en verlorenheid te zien over het feit dat ze dat nu niet meer kon. Bij de pinken als ze was, had ze maar al te goed door hoe ze aftakelde.

Dementie had geen bezit van haar genomen, dus haar geest was tot een paar weken voordat ze stierf heel helder. Des te wranger was het voor haar om steeds minder te kunnen, steeds minder leven in haar lichaam te voelen. Om te merken dat haar ogen steeds slechter zagen en om herhaaldelijk zaken kwijt te zijn. Zelf haar kunstgebit op een gegeven moment. Ondanks deze pijnlijke, bewuste staat van zijn, bezat onze buurvrouw nog een gezonde dosis cynische humor. Ik heb vaak om haar zure grappen gelachen, na eerst gecheckt te hebben of ze wel echt cynisch bedoeld waren. De twinkeling in haar felblauwe kraaloogjes liet daar geen twijfel over bestaan. Zoals die keer toen ze voor de tweede keer in één week was gevallen, omdat haar tere benen haar simpelweg niet meer konden dragen en ze daar een joekel van een blauw oog aan over hield. Haar verklaring: “Ach ik ben gewoon wat uitgeschoten met de oogschaduw.” Gevolgd door die droge, samenzweerderige glimlach van d’r.. Onschatbaar.

Het was ons zoontje Mees die haar bij ons op de stoep deed belanden. Toen we er net een week of wat woonden, belde ze aan met de vraag of Mees er ook was. Toen ik zei van niet, maakte ze rechtsomkeerts: “Jammer, ik kwam voor Mees. Goedemiddag!” Lekker direct was ze. Ik mis haar en haar bitterzoetheid. Het allermooiste was m’n buurvrouw als ze bij Mees was. Haar ogen lichtten dan op en ze werd in een klap blij en luchtig. Vroeg zich hardop af waar ze zou beginnen met hem op te eten. Ook leerde ze hem nuttige wijsheden: “Als iets je niet zint, dan zeg je gewoon verdomme!” Deze lijn van opvoeding zetten wij uiteraard door.

Uiteindelijk is de derde val haar fataal geworden. Gelukkig. Haar lijf was op. In het ziekenhuisbed lag een klein meisje van 30 kilo. Met zachte witte haren en zware oogleden. Die wederom oplichtten toen ik Mees bij haar zette. Praten lukte niet meer, maar stralen konden haar ogen nog steeds. Ook haar humor was er nog. Ik gaf haar wat te drinken met een rietje en in plaats van te zuigen, blies ze bubbels in het glas. Daarna weer die eigenzinnige blik. En toen  gleed ze in slaap. De boterkoekjes die ik meebracht heeft ze denk ik niet meer opgegeten.

We zijn naar haar crematie geweest. In een besloten kring van familie en wat vrienden en kennissen werden we warm onthaald. Ik pinkte een traantje weg toen de ceremonie besloten werd met een door haar zelf uitgekozen lied: ‘Is that all there is?’ van Peggy Lee. Luister het maar eens, het was zo toepasselijk! “Is that all there is? Is that all there is? If that’s all there is, my friend, then let’s keep dancing. Let’s bring out the booze and have a ball.. If that’s all there is…” Zo voelde ze zich waarschijnlijk aan het eind van haar leven, geen partner – nooit gehad ook – niet veel bezoek, in slechte gezondheid. Maar dan die bitterzoete inval: laten we er een feestje van maken, ookal gaat het niet meer! Lekker roken en gokken, het heeft toch geen zin meer. Het heeft me gegrepen. Om zoiets van zo dichtbij mee te maken is verrijkend geweest. Het hoort bij het leven, het einde. We hebben haar laatste maanden een stukje aangenamer gemaakt door er met aandacht te zijn. En dat voelt zo bevredigend, het geeft me energie! Het beeld dat ik had van wonen met bejaarden had klopte niet. Door ze voor vol aan te zien en met respect te behandelen, dragen we bij aan de kwaliteit van hun leven. Ookal staan ze in hun luier in de lift ‘s nachts, ookal mopperen ze, ookal vertellen ze alwéér hetzelfde verhaal en vergeten ze dat je je al tig keer hebt voorgesteld. Op het moment dat je besluit de ander als gelijkwaardig te zien, kun je pas echt contact maken. Ik geloof dat het interacteren met ouderen en ze echt zíen, voor vol aanzien, iets is dat zowel oud als jong kan verrijken.