Tag Archief:Bewoners

Queridon start nieuw initiatief in De Saffier!

Uniek initiatief: een plek waar vluchtelingen kunnen inburgeren én werkervaring opdoen

Nieuw initiatief in De Saffier in Tolsteeg! Bij Stichting Queridon kunnen nieuwkomers in Nederland onze taal leren, en tegelijkertijd werkervaring op doen in de horeca. Op vrijdag 20 oktober is begonnen met de crowdfundingscampagne, waarmee de stichting 10.000 euro hoopt op te halen. Dat er veel steun is, is al duidelijk, de teller staat na een week al op 72%, mede dankzij een donatie van Stichting DOEN.

“Wij kunnen ook echt een verschil maken,” vertelt directeur Barbara Klomp, “ Wij geloven niet dat je inburgert als je alleen in leslokalen, achter dichte deuren les krijgt. Je moet participeren, werkervaring opdoen en mensen ontmoeten. Door actief te zijn in ons cultuurcafé leren de cursisten sneller de taal en maken ze kennis met de Nederlandse cultuur en de Utrechters.”

Stichting Queridon taal en horeca, opgericht door Barbara Klomp (NT2 docent) en haar man Gerard Kluter (chef-kok) beschikt over leslokalen en een restaurant in de Saffier aan de Saffierlaan. De Saffier is voormalig verzorgingshuis Tolsteeg, waar naast de oudere mensen ook steeds meer jongeren wonen. Barbara: “Het is een erg mooie plek waar verschillende leeftijden en straks ook verschillende culturen bij elkaar komen.”

“De cursisten bepalen ook deels de kaart,” aldus chef-kok Gerard Kluter. “We zullen echte Hollandse pot serveren, lekkere stamppotjes bijvoorbeeld, maar ook gerechten uit de landen waar onze cursisten vandaan komen.” In het cultuurcafé aan de Saffierlaan zullen verschillende activiteiten worden georganiseerd, zowel voor de cursisten als de bewoners. De ontmoeting staat hierbij voorop, zo komen er lunchconcerten en lezingen , maar ook een taalcafé en spelletjesmiddag.

Queridon heeft het Blik op Werk-keurmerk en biedt het volledige inburgeringstraject inclusief ONA (Oriëntatie op de Nederlandse Arbeidsmarkt), de eerste cursisten schrijven zich al in en de lessen zullen in november beginnen.
Naast de taalcursus volgen de cursisten een horecatraining in de keuken en/of bediening. “Er is een groot tekort aan goed horecapersoneel” zegt Gerard, “na de taalcursus en horecatraining bij Queridon heeft de cursist een goede kans op een betaalde baan in de Utrechtse horeca.”

“Met name aan het restaurant moet nog wel het een en ander gebeuren.” zegt Barbara. “Vandaar ook de crowdfunding. We hopen dat veel mensen willen doneren, dat kan al voor een klein bedrag. En u krijgt er natuurlijk ook iets voor terug. Een kop koffie met huisgemaakt gebak, of wat dacht u van een kookworkshop door onze chef-kok? En natuurlijk uiteindelijk die prachtige plek, waar iedereen welkom is!”

www.voorjestadsie.nl/queridon


Een dag uit het leven van een Saffier pannenkoekenbakker

Door Sanne Korte, bewoner van De Saffier

Het is 12 uur, dus het is tijd voor boodschappen. Met z’n tweetjes, gewapend met een
boodschappenlijst, gaan we op jacht. De grootste uitdaging is misschien wel om te bedenken hoeveel
pannenkoekenbeslag we moeten maken, om vanavond bijna 40 personen te kunnen voorzien
van pannenkoeken. Hoeveel pannenkoeken eten we ongeveer per persoon? Zit daar dan nog verschil
is tussen jong en oud? Over beleg hoeven we gelukkig niet heel lang na te denken; daar horen in
ieder geval spek, kaas, appel, rozijnen, stroop en poedersuiker bij. Ook komen we erachter dat 10
liter melk best zwaar is, en dat we binnen ons budget ook nog ruimte hebben voor drinken en een
toetje. Een tweede ronde boodschappen doen is dus toch wel echt nodig (en dan nemen we een
karretje mee).

De tijd vliegt voorbij, en voor alle boodschappen aangekomen zijn in de keuken van de eerste
verdieping, werd het al bijna 15 uur. Nu met z’n drietjes, beginnen we met beslag maken, appels
snijden, kaas schaven, pannen warm laten worden en bakken! Gelukkig kwam er een extra reddende
engel een heerlijke stapel kaaspannenkoeken voor ons bakken, en kregen we van andere reddende
engeltjes hulp bij het tussendoor extra beslag maken, appeltjes schillen en beneden het restaurant
klaarzetten voor het diner (nogmaals: dank iedereen!).

De stapels pannenkoeken groeiden en groeiden. Met appel, rozijnen, spek, kaas, banaan, en
natuurlijk een extra grote stapel naturel. Zouden we dat wel op krijgen? Om 17.30 uur werd het tijd
om dat te testen. Hoewel onze ingrediënten nog niet op waren, waren de knorrende magen beneden
in het restaurant al bijna hoorbaar vanaf onze keuken op de eerste verdieping.
Een grote groep mensen had zich verzameld aan mooi gedekte tafels in het restaurant.
De stapels pannenkoeken werden verdeeld, en dat was het startsein!
Voor mijn gevoel waren de pannenkoeken binnen een kwartier al bijna op. Hier en daar
lag nog een naturelpannenkoek, maar veel keus was er niet meer! Met verbazing heb ik gekeken
naar de souplesse en snelheid waarmee pannenkoeken belegd werden, en zomaar verdwenen.
Mensen die een half uurtje later wilden aansluiten, hadden helaas pech. Gelukkig hadden we nog
een toetje: ijs, vruchtjes en slagroom! Ook dat ging er bij iedereen goed in.

Het eten was genieten, maar de geluiden achteraf misschien nog wel meer. De bedankjes (in vormen
van woorden of snoepjes) bleven komen. Dit pannenkoeken diner is zeker voor herhaling vatbaar!
Voor de volgende editie zoeken we in ieder geval alvast wat extra pannenkoekenbakkers, die dan
voor extra hoge stapels pannenkoeken kunnen zorgen!

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Benidorm Bastards

Door Ramon Mensink, bewoner van De Saffier

Ik kwam in het najaar van 2015 naar Utrecht, vanwege mijn afstudeerstage. Het Hospitaal, een project van Socius Wonen, bood huisvesting in een verlaten ziekenhuis. Wonen in een ziekenhuis, een bijzondere ervaring, maar goed dat het een tijdelijk project was. Afijn, na mijn stage heb ik daar een baan aangeboden gekregen, waardoor ik een nieuwe plek om te wonen nodig had. Toen ik hoorde van dit project in een bejaardenhuis was ik verkocht. Hoe stom klinkt dat, als je eerst in een ziekenhuis gewoond hebt en op 25-jarige leeftijd je intrede doet in een bejaardenhuis?!

Toch is het wonen in De Saffier voor mij en mijn mede Hospitaal-gangers een hele verademing. Een eigen studio, met je eigen badkamer, toilet en keukentje, als je wilt, kun je hier als een kluizenaar leven. Gelukkig is De Saffier een erg sociaal project. Niet alleen slof je op je sokken naar je buren/vrienden voor een bakkie koffie, ook de senioren houden wel van gezelligheid. Hier kwam ik in de zomer van 2016 achter, waarbij FC Scootmobiel zich ’s avonds verzameld naast de hoofdingang, vervolgens een aantal flessen wijn lostrekt en zich smakelijk vermaken. Mijn studio bevindt zich boven de hoofdingang waardoor ik hun gesprekken en harde gelach zonder verlies van decibellen mee krijg. Ik moet er wel om lachen hoor, lig je dan; als ‘young professional’  die de volgende dag gewoon weer moet werken, terwijl de Benidorm Bastards zich ’s nachts prima vermaken onder het genot van enkele alcoholische versnaperingen. Ik ben niet iemand die op dit soort momenten uit zijn raam gaat hangen om ze even op het geluidsniveau te wijzen, ik vind het mooi dat ze genieten, pak vervolgens mijn oordopjes en ga tukken.

Ook het ochtendritueel is vaak dezelfde. Wanneer ik ’s ochtends vroeg naar buiten loop, is er vaak al één persoon uit de veren. De meeste bewoners scharen deze man (met vaak gewassen rode jas) dan ook onder het meubilair van De Saffier. Na 18:00 uur gaan de schuifdeuren niet automatisch meer open als je van buiten komt, je hebt dan de sleutel nodig. Laatst kwam ik terug van een stukje hardlopen en liep richting de schuifdeur van de hoofdingang. Een van de heren senioren die gezellig in de entreehal bij elkaar zaten, schoot als een jonge twintiger omhoog en bewoog zich soepel en snel naar de binnenzijde van de automatische schuifdeur zodat deze open ging voor mij en ik mijn sleutel niet hoefde te pakken. Ik loop naar binnen, bedank de man, en krijg de vraag op plat Utrechts “Zo jongen, hejje lekker getrimd?!”. Ik moest even denken; ‘trimmen’ een woord uit grootmoeders tijd, was dit hetzelfde als hardlopen?

Door de blend van mensen aan het begin en aan het einde van hun leven ontstaan vaker leuke, opmerkelijke situaties waarbij beide partijen iets van elkaar leren. Een erg leuk concept waarbij jong en oud meer begrip krijgen voor elkaar.

Een gezellig middagje Rotsoord

Vandaag hebben we een heerlijke wandeling gemaakt.  Hoewel het eerst voor de dames wat spannend was, “Wat gaan we doen dan? En is dat echt nodig?” en voor de jongeren het nog een hele uitdaging was om een rolstoel te duwen over hobbeltjes en stoepjes, werd het ijs al snel gebroken door één van de oudere dames. Zij was het absoluut niet eens met ons trage tempo, dus halverwege moedigde ze ons aan tot een rolstoelrace. Zo zat de vaart erin.

Eenmaal aangekomen hebben we een kopje thee in het zonnetje gedronken.

Geschreven door: Karlijn