Tag Archief:De Saffier

Queridon start nieuw initiatief in De Saffier!

Uniek initiatief: een plek waar vluchtelingen kunnen inburgeren én werkervaring opdoen

Nieuw initiatief in De Saffier in Tolsteeg! Bij Stichting Queridon kunnen nieuwkomers in Nederland onze taal leren, en tegelijkertijd werkervaring op doen in de horeca. Op vrijdag 20 oktober is begonnen met de crowdfundingscampagne, waarmee de stichting 10.000 euro hoopt op te halen. Dat er veel steun is, is al duidelijk, de teller staat na een week al op 72%, mede dankzij een donatie van Stichting DOEN.

“Wij kunnen ook echt een verschil maken,” vertelt directeur Barbara Klomp, “ Wij geloven niet dat je inburgert als je alleen in leslokalen, achter dichte deuren les krijgt. Je moet participeren, werkervaring opdoen en mensen ontmoeten. Door actief te zijn in ons cultuurcafé leren de cursisten sneller de taal en maken ze kennis met de Nederlandse cultuur en de Utrechters.”

Stichting Queridon taal en horeca, opgericht door Barbara Klomp (NT2 docent) en haar man Gerard Kluter (chef-kok) beschikt over leslokalen en een restaurant in de Saffier aan de Saffierlaan. De Saffier is voormalig verzorgingshuis Tolsteeg, waar naast de oudere mensen ook steeds meer jongeren wonen. Barbara: “Het is een erg mooie plek waar verschillende leeftijden en straks ook verschillende culturen bij elkaar komen.”

“De cursisten bepalen ook deels de kaart,” aldus chef-kok Gerard Kluter. “We zullen echte Hollandse pot serveren, lekkere stamppotjes bijvoorbeeld, maar ook gerechten uit de landen waar onze cursisten vandaan komen.” In het cultuurcafé aan de Saffierlaan zullen verschillende activiteiten worden georganiseerd, zowel voor de cursisten als de bewoners. De ontmoeting staat hierbij voorop, zo komen er lunchconcerten en lezingen , maar ook een taalcafé en spelletjesmiddag.

Queridon heeft het Blik op Werk-keurmerk en biedt het volledige inburgeringstraject inclusief ONA (Oriëntatie op de Nederlandse Arbeidsmarkt), de eerste cursisten schrijven zich al in en de lessen zullen in november beginnen.
Naast de taalcursus volgen de cursisten een horecatraining in de keuken en/of bediening. “Er is een groot tekort aan goed horecapersoneel” zegt Gerard, “na de taalcursus en horecatraining bij Queridon heeft de cursist een goede kans op een betaalde baan in de Utrechtse horeca.”

“Met name aan het restaurant moet nog wel het een en ander gebeuren.” zegt Barbara. “Vandaar ook de crowdfunding. We hopen dat veel mensen willen doneren, dat kan al voor een klein bedrag. En u krijgt er natuurlijk ook iets voor terug. Een kop koffie met huisgemaakt gebak, of wat dacht u van een kookworkshop door onze chef-kok? En natuurlijk uiteindelijk die prachtige plek, waar iedereen welkom is!”

www.voorjestadsie.nl/queridon


DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Benidorm Bastards

Door Ramon Mensink, bewoner van De Saffier

Ik kwam in het najaar van 2015 naar Utrecht, vanwege mijn afstudeerstage. Het Hospitaal, een project van Socius Wonen, bood huisvesting in een verlaten ziekenhuis. Wonen in een ziekenhuis, een bijzondere ervaring, maar goed dat het een tijdelijk project was. Afijn, na mijn stage heb ik daar een baan aangeboden gekregen, waardoor ik een nieuwe plek om te wonen nodig had. Toen ik hoorde van dit project in een bejaardenhuis was ik verkocht. Hoe stom klinkt dat, als je eerst in een ziekenhuis gewoond hebt en op 25-jarige leeftijd je intrede doet in een bejaardenhuis?!

Toch is het wonen in De Saffier voor mij en mijn mede Hospitaal-gangers een hele verademing. Een eigen studio, met je eigen badkamer, toilet en keukentje, als je wilt, kun je hier als een kluizenaar leven. Gelukkig is De Saffier een erg sociaal project. Niet alleen slof je op je sokken naar je buren/vrienden voor een bakkie koffie, ook de senioren houden wel van gezelligheid. Hier kwam ik in de zomer van 2016 achter, waarbij FC Scootmobiel zich ’s avonds verzameld naast de hoofdingang, vervolgens een aantal flessen wijn lostrekt en zich smakelijk vermaken. Mijn studio bevindt zich boven de hoofdingang waardoor ik hun gesprekken en harde gelach zonder verlies van decibellen mee krijg. Ik moet er wel om lachen hoor, lig je dan; als ‘young professional’  die de volgende dag gewoon weer moet werken, terwijl de Benidorm Bastards zich ’s nachts prima vermaken onder het genot van enkele alcoholische versnaperingen. Ik ben niet iemand die op dit soort momenten uit zijn raam gaat hangen om ze even op het geluidsniveau te wijzen, ik vind het mooi dat ze genieten, pak vervolgens mijn oordopjes en ga tukken.

Ook het ochtendritueel is vaak dezelfde. Wanneer ik ’s ochtends vroeg naar buiten loop, is er vaak al één persoon uit de veren. De meeste bewoners scharen deze man (met vaak gewassen rode jas) dan ook onder het meubilair van De Saffier. Na 18:00 uur gaan de schuifdeuren niet automatisch meer open als je van buiten komt, je hebt dan de sleutel nodig. Laatst kwam ik terug van een stukje hardlopen en liep richting de schuifdeur van de hoofdingang. Een van de heren senioren die gezellig in de entreehal bij elkaar zaten, schoot als een jonge twintiger omhoog en bewoog zich soepel en snel naar de binnenzijde van de automatische schuifdeur zodat deze open ging voor mij en ik mijn sleutel niet hoefde te pakken. Ik loop naar binnen, bedank de man, en krijg de vraag op plat Utrechts “Zo jongen, hejje lekker getrimd?!”. Ik moest even denken; ‘trimmen’ een woord uit grootmoeders tijd, was dit hetzelfde als hardlopen?

Door de blend van mensen aan het begin en aan het einde van hun leven ontstaan vaker leuke, opmerkelijke situaties waarbij beide partijen iets van elkaar leren. Een erg leuk concept waarbij jong en oud meer begrip krijgen voor elkaar.

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| De achtervolging

Door Wim Kok, bewoner van De Saffier

Op 1 april 2016 was het zover: ik had voor mijn afstuderen snel nog even mijn hok in het studentencomplex ‘De Sterren’ ingeruild voor een bejaardenwoning aan de Saffierlaan. De eerste stap naar een burgerlijk bestaan was gezet. Ik vind verhuizen altijd wel een beetje spannend. Naast dat het veel gedoe is mijn studenteninboedel te verplaatsen, kost het toch ook altijd weer energie om te integreren en je een beetje thuis te voelen. Mijn verhuizing naar De Saffier vormde daar geen uitzondering op.
Ik wist een soort van waar ik aan begon, maar toen ik voor het eerst het complex binnenkwam voelde het toch nog een beetje onwennig. De rammelende en piepende stadsbarrels waren ineens ingeruild tegen soepel lopende rollators. Brakke studenten waren ingeruild voor lief lachende opa’s en oma’s.

Toch waren niet alle bewoners even blij met onze komst. Zeer begrijpelijk ook, want wij kwamen ter opvulling van oude bekenden. Daarnaast moesten er nog wat vooroordelen worden weggepoetst omdat men bang was voor overlast door ‘de studenten’. Al met al: er was nog even wat overtuigingskracht nodig om te laten zien dat wij een toegevoegde waarde zouden vormen in het complex.

Voor mij persoonlijk was de volgende gebeurtenis hier een mooi keerpunt in. Het was 17 april 2016. Ik zat in mijn studio geconcentreerd te studeren, toen ik buiten opeens iemand hoorde roepen: “MENEER, U KOMT NU TERUG!”. Toen ik naar buiten keek zag ik nog net een fit uitziende oude meneer in een versnelde pas in een steeg verdwijnen. Hij werd achtervolgd door een verpleegster, die overduidelijk in paniek was. Ik bedacht me geen moment, pakte mijn jas en sprintte van de 4e verdieping naar beneden.

Een paar straten verderop kwam ik de verpleegster tegen. Ze vertelde dat de oude meneer een demente patiënt was van de gesloten afdeling. Hij was tijdens het luchten in de tuin ontsnapt en hij had haar aangevallen. Ze durfde daarom verder geen actie meer te ondernemen, terwijl de man vrij door de buurt heen liep.

Na een paar straten afgespeurd te hebben vond ik de man. En nu? De meneer zag er flink verstrooid uit en liep nog steeds in een versnelde pas over zijn schouder te kijken alsof hij op de vlucht was. Moest ik hem aanspreken? Ik had zo’n vermoeden dat de man niet vrijwillig met mij mee zou lopen naar de Saffierlaan. Ik besloot daarom de politie te bellen en zo onopvallend mogelijk de achtervolging in te zetten. Ter hoogte van het Goylaan kwam de politie eraan gereden. Toen we aan de man vroegen waar hij naartoe onderweg was zei hij: “Gewoon, ik was onderweg naar huis”.

Het verhaal ging snel in de rondte op De Saffier en ik werd door een aantal oude bewoners opeens heel vrolijk begroet. Ik voelde me meteen al een beetje meer thuis!

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Een brutale inbreker….?

Geschreven door: Geritia Gortemaker bewoonster van De Saffier.

Afgelopen jaar verliet ik mijn oude vertrouwde omgeving vol leuke huisgenoten om samen met mijn 2 konijnen op De Saffier te komen wonen. Ik kende er zo goed als niemand, wat voor mij inhield: nieuwe mensen, nieuwe verwachtingen en nieuwe regels. Bij mijn nieuwe omgeving kwam ook kijken dat ik opnieuw grenzen moest verkennen: in het begin loop je een beetje op eieren. Hebben de buren last van mij? Maak ik te veel of te hard geluid. Oeh shit, ik heb iets aan laten branden, ruiken ze dat nu ook? Ik hoop dat ze nog wel een keer mee willen eten. Je kent het wel, of misschien ben ik er gewoon zo één die er te veel over nadenkt.

Mijn konijnen lopen altijd los in mijn kamer, ook als ik de deur uit ga, pas als ik ga slapen gaan ze hun huisje weer in tot ik weer wakker word. Ik besloot een avondje te gaan stappen met vrienden en dacht: ik ruim mijn kamer op voordat ik de deur uitga. De afwas was gedaan, ik had stof gezogen en mijn bed opgemaakt, zodat wanneer ik dronken terugkwam ik me niet hoefde te ergeren aan de zooi of te struikelen over wat er op de vloer lag.
Rond 05.00 uur was het zover, ik was klaar met de avond en keek uit naar mijn bed. Ik opende de tussendeur naar mijn deel van de gang en hoor een zoemend geluid. Geërgerd dacht ik nog: welke asociale bewoner gaat nu om 5 uur ‘s nachts nog stofzuigen, die spoort voor geen kant! Nieuwsgierig naar wie de bewoner was liep ik langzaam op het geluid af, totdat ik voor mijn eigen deur stond. Ik kreeg een hartverzakking. Het geluid kwam gewoon uit mijn eigen kamer! Ik was de idioot die om 5 uur ‘s nachts aan het stofzuigen was. Alleen kon dat natuurlijk niet, want ik was er al de hele nacht niet. Scenario’s gingen door mijn hoofd. Iemand heeft ingebroken!… om te stofzuigen in mijn kamer? Niks was logisch. Ik raapte mijn moed bij elkaar, klaar voor wat er ook achter mijn deur zat en gooide mijn deur open. Niemand, alleen de stofzuiger die aan het blazen was en twee konijnen die er bovenop aan het spelen waren. Ik was gewoon de stekker vergeten uit het stopcontact te halen (zucht… rolt met ogen) Ik was toen niet alleen de idioot maar ik voelde me ook echt een idioot.

Vanaf deze maand geven bewoners van De Saffier de pen door en nodige een volgende bewoner uit om te schrijven over zijn of haar belevenissen op de Saffier. De volgende schrijver is Wim Kok! 

De activiteiten in De Saffier zijn van start

Huize Tolsteeg aan de Saffierlaan is tegenwoordig De Saffier. Het gebouw is niet meer alleen een woonflat, maar ook deels een wijkcentrum. Nu de verbouwing klaar is, gaan de diverse vaste activiteiten, zoals dansles, zangkoor, bridge, yoga, tai chi, sjoelclub, mandala tekenen, zendamateurs, orkest Vuso, de dansavond en de huiskamer van de wijk samen door binnen een nieuw samenwerkingsverband. Alle wijkbewoners zijn van harte welkom om langs te komen en mee te doen, net als de bewoners van het huis.

Het gebouw heeft een nieuwe invulling gekregen
Restaurant ‘t Tolsteegje naast de ingang is ook klaar. De koffie is er goed en de maaltijden overheerlijk. U kunt er dagelijks binnenlopen. De Saffier, met de verhuurders Socius en Portaal, is nu veranderd in een huis waar jong en oud samen wonen. En waar voor jong en oud ook iets te beleven valt.

Het nieuwe samenwerkingsverband
In De Saffier bent u hartelijk welkom om mee te doen. Het rooster van vaste activiteiten hangt in de hal. Er is ook nog ruimte voor uw eigen nieuwe buurtinitiatief of activiteit! Kom binnenlopen of mail het bestuur.

De Saffier is echt een ruimte van en voor de wijk. Om dit allemaal mogelijk te maken moest er natuurlijk heel wat werk worden verzet. Zo is bijvoorbeeld de Stichting Welzijn Saffier opgericht. Dit is de nieuwe stichting van en voor de gebruikers van de 2 zalen, waarin zowel oud als jong, bewoners van De Saffier als wijkbewoner in vertegenwoordigd zijn. Zij beheren gezamenlijk de 2 ruimten. Dan gaat het niet alleen over zaken als ‘alles netjes achterlaten’, schoonmaak, inrichting en met elkaar rekening houden, maar ook over financiën.

En natuurlijk is er ook nog plaats voor andere wijkinitiatieven.

Heeft u nog vragen omtrent De Saffier en/of zin om een activiteit te starten? Neem dan contact op met saffierzalenbeheer@gmail.com

Theatervoorstelling: Ouderwets Kussen

Ouderwets Kussen op De Saffier. Vorige week woensdag 12 oktober werden we op De Saffier verblijd met een prachtige voorstelling. Een voorstelling gemaakt in het kader van de kinderboekenweek met als thema: Voor altijd jong! Voor altijd jong, dat willen we op De Saffier ook, dus besloten we HKU studenten Arthur, Sem, Judith, Emése, Robin en Louisa uit te nodigen voor het spelen van hun voorstelling op De Saffier. In vier weken tijd hebben zij een voorstelling gemaakt voor kinderen van 8 – 10 jaar, gebaseerd op het boek Twee Oude Vrouwtjes van Toon Tellegen.

De voorstelling Ouderwets Kussen gaat over oud zijn, liefde en afscheid nemen en hoe deze onderwerpen allemaal met elkaar verbonden kunnen zijn.  Het publiek was super enthousiast: “Die mogen vaker te terugkomen”.

We hebben de spelers zelf gevraagd om iets te schrijven over hun ervaring op De Saffier.

Op de middag van de voorstelling waren wij al wat eerder in De Saffier om de sfeer te proeven en de bewoners nog extra attent te maken op onze voorstelling. We speelden in de Neudezaal, dus hebben we de zaal daar omgebouwd tot een minitheatertje. Het was maar goed dat we op tijd aanwezig waren, ruim voor aanvang wilden er namelijk al veel nieuwsgierige bewoners naar binnen! Toen om 15.30 uur dan eindelijk de deuren open gingen, stroomde het publiek naar binnen en zat de Neudezaal goed vol! Wij hadden veel zin om onze voorstelling voor de bewoners van De Saffier te spelen, omdat de voorstelling gaat over twee oude vrouwtjes. We waren benieuwd hoe de bewoners zouden reageren op het feit dat wij oude mensen speelden en op de dood, die verschillende keren voorbij komt in het stuk. Het belangrijkste van alles was: we wisten dat we de mensen een fijne en bijzondere middag gingen bezorgen. Dat is fijn om te kunnen doen!

Al met al is het, zoals verwacht, een hele leuke voorstelling geweest om te spelen. Van kinderen krijg je natuurlijk veel reacties (zeker als twee acteurs met elkaar kussen…), maar van deze groep mensen kwam nog veel meer reactie tijdens de voorstelling! Het was zelfs zo, dat wij als acteurs menige keren stiekem in de lach schoten door de opmerkingen die uit het publiek kwamen. Het is natuurlijk ook heel leuk om te horen dat de dingen die wij deden zo herkenbaar zijn. Wij waren blij, het publiek was blij. Geslaagde voorstelling op een mooie plek!

Expeditie Begonia: Socius spreekt op congres over intergenerationeel wonen

Op woensdag 14 september reisden Laury Achten (projectcoördinator Socius), Corine Brekveld (projectcoördinator Socius en beheerteam Tuindorp Oost) en Inge van Schipstal (beheerteam Tuindorp Oost) af naar Amersfoort om daar aan te schuiven bij een ronde tafelgesprek over intergenerationeel wonen op het congres ‘Expeditie Begonia’. We werden gevraagd om een en ander te vertellen over wonen in Tuindorp Oost en hoe dit project tot stand is gekomen. Vele vragen borrelden op en de deelnemers aan het gesprek waren erg enthousiast. Hieronder vind je een stuk dat naar aanleding van dit congres op de website van Aedes-Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg is gepubliceerd, met Corine en Tuindorp Oost bewoner Arie Nagel stralend op de foto!

GENERATIES HUIZEN SAMEN: VEELBELOVENDE WOONPROJECTEN VOOR JONG EN OUD

De maatschappelijke belangstelling voor intergenerationeel wonen neemt toe. Dat constateren het Aedes-Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg, Leyden Academy on Vitality and Ageing en Vereniging Het Zonnehuis. Reden voor de drie organisaties om de digitale publicatie ‘Generaties huizen samen’ uit te brengen. In een reeks portretten worden inspirerende woonvariaties en hun intergenerationele bewoners belicht.

Leyden Academy werkt samen met Vereniging Het Zonnehuis aan onderwijsvernieuwing en verbetering van de beeldvorming over (werken in de) ouderenzorg. Dat gebeurt onder meer door de ontmoeting tussen de generaties te stimuleren. Het Aedes- Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg ziet dat de leden van Aedes en ActiZ, corporaties en zorgorganisaties – samen met gemeenten, welzijnsorganisaties, ouderenorganisaties en burgerinitiatieven – werken aan meer variatie in het aanbod van wonen, zorg en welzijn. De drie landelijke organisaties stimuleren en ondersteunen initiatieven op deze terreinen.

Langer zelfstandig wonen

Op veel plekken werken mensen er hard aan dat kwetsbare ouderen en andere mensen met beperkingen en kwetsbaarheden langer zelfstandig kunnen blijven wonen. Ze doen dat onder meer door projecten op te zetten waar jong en oud samenwonen. Nu eens in bestaand vastgoed, dan weer in nieuwbouw, steeds vaker met oog voor de wijk en gebruikmakend van de kracht van bewoners. Zo ontstaan prachtige projecten. De kennis die de organisatoren al doende ontwikkelen en de ervaringen die de bewoners opdoen willen we graag verder brengen.

Zinvolle ontmoetingen tussen jong en oud

In de publicatie ‘Generaties huizen samen’ komen vijf bestaande varianten in intergenerationeel wonen aan bod. Alle vijf zijn het voorbeelden van zinvolle ontmoetingen tussen jong en oud. In de brochure staan de aandachtspunten bij de organisatie van deze projecten omschreven, voorwaarden voor succes, en hobbels en knelpunten. Oude en jonge bewoners komen aan het woord. Beide generaties bieden elkaar gezelligheid, praktische steun en levenslessen, zo blijkt uit hun woorden. Een Goede Buur is beter dan een verre vriend, geldt hier in de praktijk.

 

Met deze publicatie willen het Aedes-Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg, Leyden Academy on Vitality and Ageing en Vereniging Het Zonnehuis iedereen die aan de slag wil met intergenerationele woonprojecten of bezig is met het vormgeven van ‘inclusieve wijken’ op ideeën brengen en laten leren van de lessen die tot nu toe geleerd zijn.

Thuis in het tehuis

Mijn naam is Hanneke Vos. Sinds 1 april woon ik in de oude zorgvleugel van de Saffier. Ik vind het geweldig om deel uit te maken van dit mooie project en vertel jullie graag wat over mijn afstudeerproject, dat tevens over het thema zorg gaat.

Afstuderen. Omdat mijn studie grafisch ontwerp aan de Hogeschool voor de Kunsten (HKU) erg vrij is, was het moeilijk om een afstudeeronderwerp te kiezen. Het thema zorg – hoe moeilijk deze sector het momenteel ook heeft – tezamen met de kwetsbaarheid van ouderen was een thema dat mij meteen aansprak. Mijn moeder en zus werken allebei in de zorg en ik vind het een dankbaar beroep. Als ik geen grafisch ontwerp had gekozen als studierichting, was ik zeker hun weg ingeslagen.
Mijn klasgenoot Dorien Heemstra en ik hadden allebei een overkoepelend thema. Zij koos ‘eenzaamheid’ als onderwerp en ik ‘dementie.’ Twee prachtige onderwerpen die veel aandacht nodig hebben en beiden ook veel in het nieuws zijn.

Na een tijdje brainstormen met elkaar hadden wij het idee gevonden om onderzoek te gaan doen in een verzorgingstehuis. Na wat telefoontjes en bezoeken aan een verzorgingstehuis in Utrecht, mochten wij in februari 2016 twee weken komen logeren. Wat is er nou mooier om zelf in het tehuis te zitten en alle indrukken en ervaringen te ontdekken en mee te maken? Ons onderzoek was echt ‘thuis in het tehuis.’ We vroegen ons af of de mensen in het tehuis zich thuis zouden voelen. Een beetje ongemakkelijk en vreemd, zou ik onze eerste dagen in het tehuis het beste kunnen omschrijven. Twee blonde meisjes die even zouden komen logeren, maar toen wij uitlegden wat wij kwamen doen, waren de bewoners allemaal erg geïnteresseerd.

We wilden de mooie kanten blootleggen, maar ook de keerzijde van het wonen in een tehuis. Want als mensen er komen wonen moeten zij met het verhuizen een enorm grote keuze maken welke spullen zij willen houden en welke zij weg moeten doen. Dit is voor veel ouderen best een groot trauma.

We hebben een mevrouw helpen verhuizen. We stelden voor om haar te helpen met het uitpakken van de vele verhuisdozen, want dit waren er veel… erg veel! Ze had zoveel rommeltjes en kleine dingen dat wij gewoon niet wisten wat wij met al deze spullen moesten doen. Haar kamer ging van 40m2 naar een kleine 15m2. Dit is natuurlijk enorm krap en je moet dan echt spullen weg doen. Ik vond dit moeilijk om te zien. Al haar spullen waren haar erg dierbaar en hebben elk hun eigen verhaal. Ze vond het fijn om hulp te krijgen. Wij konden echt merken dat ze het moeilijk had en ook heimwee had naar haar oude huis.

We liepen elke dag mee met de afdeling en hielpen waar dit kon. Zo gingen we wandelen met de bewoners, naar het winkelcentrum. Sommigen van hen waren al maanden niet buiten geweest en genoten er van. Voor hen was het echt een uitje. We hebben mooie dingen meegemaakt, maar ook de minder leuke kanten leren kennen. Voor mijn eigen onderzoek liep ik een paar dagen mee op de dementieafdeling. Moeilijk om te zien, zeker nadat herinneringen van mijn eigen dementerende oma weer naar boven kwamen. Na anderhalve week in het tehuis te hebben gezeten begon bij ons de verveling een beetje toe te slaan. Alle activiteiten in het tehuis hadden we inmiddels wel een keer meegemaakt, waardoor we veel mensen leerden kennen. Het is grappig, want als we door de gangen lopen, worden we van alle kanten begroet! We voelen ons echt even twee bejaarde oma’s.

Opvallend ook is dat er overal een subtropisch klimaat hangt. De verwarmingen worden flink omhoog gedraaid! We hadden inmiddels ons eigen clubje met oma’s ontmoet en we gingen dan ook regelmatig bij hen op de koffie! Eén dame had veel humor en we moesten hard lachen toen ze vertelde dat er steeds een man tijdens het eten naar haar knipoogde. Ze werd er echter zo flauw van, dat ze uiteindelijk naar hem toe is gelopen en tegen hem zei: ‘Meneer volgens mij moet u een keer naar de dokter, want uw oog valt elke keer dicht!’. We moesten hard lachen om haar, wat had zij een humor! Zo gingen de grappige opmerkingen de hele tijd door. Bijzonder om een vrouw te ontmoeten die bijna 100 jaar is en nog zo enthousiast in het leven staat.

Met Valentijnsdag kochten wij voor ons vaste clubje chocolaatjes in de vorm van hartjes met een mooie kaart erbij. We merkten dat je wereld veel kleiner wordt als je in het tehuis woont en dat jouw eigen instelling bepaalt hoe jij je zal gaan voelen. Je kunt op je kamer blijven zitten en niet meedoen aan de vele activiteiten, maar je kunt ook het beste ervan proberen te maken. Grappig eigenlijk, het tehuis is net een klein dorp. We leerden van een bewoner dat het ‘leven een geleende tijd’ is en dat is eigenlijk ook wel zo.

De twee weken waren bijna voorbij, en we hadden nog één laatste wens. En dat was een afscheidsborrel met alle bewoners die wij hebben leren kennen. Deze wens ging de laatste avond in vervulling. Enthousiast werden er door bewoners flessen wijn uit de kast gehaald en de plakjes kookworst en blokjes kaas werden uitgedeeld. Iets lichtelijk aangeschoten gingen wij weer naar onze kamer terug. We hadden een geweldige laatste avond gehad met deze lieve mensen en we gaan ze oprecht missen. We hebben een mooie tijd gehad in het tehuis en zijn vele ervaringen rijker. Met dit onderzoek konden wij prima gaan afstuderen. Ik vind het daarnaast geweldig om met deze ervaring ook deel uit te maken van de Saffier. Een bijzonder project waarin jong en oud elkaar ontmoeten.

Verder lezen of benieuwd naar mijn werk:
http://exposure.hku.nl/2016/student/#3080203/hanneke-vos/sp_fa_40=109
http://www.hannekevos.nl/work/de-tijd-die-vraagt/

 

Oud en jong verenigd in nieuwe Utrechtse muurschildering!

Vorige week was een bijzondere week voor de bewoners van de Saffier in Tolsteeg, Utrecht. De hele week werd er door Mattia Campo Dall’Orto (IT) gewerkt aan een grootse muurschildering op een van de buitenmuren van het pand. De schildering laat twee vrouwen zien, jong en oud. Beide vrouwen zijn bewoners van de Saffier, die geposeerd hebben voor Mattia. Met hun vinger raken ze een wateroppervlak aan, ze zien een weerspiegeling van de ander in het oppervlak. De titel van het werk: Mirror of Return. 

Mattia heeft met zijn schilderwerk een reactie gegeven op de huidige veranderingen in De Saffier (zie meer info en achtergrond in de bijlage hieronder). Hij heeft er de afgelopen zes weken als artist-in-residence gewoond, gesproken met de bewoners en zijn ervaringen omgesmolten tot de muurschildering. Het schilderen zelf lokte een gezellige tijd uit voor de bewoners. Voor de veiligheid van Mattia, die vanaf een hoogwerker schilderde, was er grond-assistentie nodig. Mattia werd de gehele week ondersteund door bewoners uit het pand. Vaak, zeker bij mooier weer, zorgde dit voor gezellige ontmoetingen met wijkbewoners en andere geïnteresseerden. Wat begon met een tafel en stoel voor de vrijwilligers, eindigde met gezellige borrels, zelfgemaakte soep van mevrouw Rhebergen en allerlei andere versnaperingen die uit de woonunits.

Mattia is ook tevreden: “Dit was voor mij een van mijn warmste artist-in-residences die ik heb mee mogen maken. Het voelt alsof ik een nieuwe familie heb gevonden, ik was nooit alleen op de hoogwerker. Ik was lekker aan het werk, het feestje was 15 meter beneden me op de stoep. De muur is het fysieke resultaat van deze editie van Artshake, maar ik ben nog blijer met het enthousiasme dat ik voelde bij anderen. De herinneringen die deze week gemaakt zijn, zijn sterker en duurzamer dan de muurschildering.”

Op 3 juli jl. vond er een klein feest plaats, ter ere van het werk. Wijkregisseur Frits Velthuijs van wijkbureau Zuid onthulde het kunstwerk.

De muurschildering zou niet mogelijk zijn geweest zonder de bijdrage van Plegt-Vos en Socius.  Initiatiefnemers van Artshake zijn Linda Rosink en Barbara van Beers. Voor overige vragen over het project en het vervolg hiervan kunt u contact opnemen met Linda Rosink (0640813116) of kijken op de website: www.kopakan.nl/artshake

Achtergrond en praktische info:
Sinds augustus 2015 is er een hoop veranderd in De Saffier. In de voormalige zorgvleugel van verzorgingshuis Tolsteeg komen voor een periode van tien jaar ruim 160 wooneenheden voor jongeren, doordat zorginstelling AxionContinu naar een moderner nieuw pand verhuisde. Socius beheert deze woonunits en verhuurt ze aan starters. De jongeren zijn in één vleugel van het gebouw komen te wonen. In de andere vleugel blijven 150 aanleunflats voor ouderen. Het beste van jong en oud onder één dak.

Artshake is ontwikkeld om te onderzoeken hoe een nieuwe woonsituatie als deze ondersteund kan worden door kunst en cultuur. Ook wordt op deze wijze het veranderingsproces vastgelegd en bekeken door de ogen van een kunstenaar. Artshake stelt zich ook als doel om enerzijds een deel van de wegvallende activiteiten van AxionContinu op te vangen en anderzijds een impuls te geven aan het contact tussen jong en oud.

Artshake is een project van Stichting Kopa. Het concept is ontwikkeld door Barbara van Beers en Linda Rosink. Partners in het project zijn: Socius, AxionContinu en Portaal. Het project is mede mogelijk gemaakt door het Fonds voor Cultuurparticipatie, het KfHeinfonds, het Initiatievenfonds en Fonds Sluijterman van Loo.