Tag Archief:Gezellig

Een dag uit het leven van een Saffier pannenkoekenbakker

Door Sanne Korte, bewoner van De Saffier

Het is 12 uur, dus het is tijd voor boodschappen. Met z’n tweetjes, gewapend met een
boodschappenlijst, gaan we op jacht. De grootste uitdaging is misschien wel om te bedenken hoeveel
pannenkoekenbeslag we moeten maken, om vanavond bijna 40 personen te kunnen voorzien
van pannenkoeken. Hoeveel pannenkoeken eten we ongeveer per persoon? Zit daar dan nog verschil
is tussen jong en oud? Over beleg hoeven we gelukkig niet heel lang na te denken; daar horen in
ieder geval spek, kaas, appel, rozijnen, stroop en poedersuiker bij. Ook komen we erachter dat 10
liter melk best zwaar is, en dat we binnen ons budget ook nog ruimte hebben voor drinken en een
toetje. Een tweede ronde boodschappen doen is dus toch wel echt nodig (en dan nemen we een
karretje mee).

De tijd vliegt voorbij, en voor alle boodschappen aangekomen zijn in de keuken van de eerste
verdieping, werd het al bijna 15 uur. Nu met z’n drietjes, beginnen we met beslag maken, appels
snijden, kaas schaven, pannen warm laten worden en bakken! Gelukkig kwam er een extra reddende
engel een heerlijke stapel kaaspannenkoeken voor ons bakken, en kregen we van andere reddende
engeltjes hulp bij het tussendoor extra beslag maken, appeltjes schillen en beneden het restaurant
klaarzetten voor het diner (nogmaals: dank iedereen!).

De stapels pannenkoeken groeiden en groeiden. Met appel, rozijnen, spek, kaas, banaan, en
natuurlijk een extra grote stapel naturel. Zouden we dat wel op krijgen? Om 17.30 uur werd het tijd
om dat te testen. Hoewel onze ingrediënten nog niet op waren, waren de knorrende magen beneden
in het restaurant al bijna hoorbaar vanaf onze keuken op de eerste verdieping.
Een grote groep mensen had zich verzameld aan mooi gedekte tafels in het restaurant.
De stapels pannenkoeken werden verdeeld, en dat was het startsein!
Voor mijn gevoel waren de pannenkoeken binnen een kwartier al bijna op. Hier en daar
lag nog een naturelpannenkoek, maar veel keus was er niet meer! Met verbazing heb ik gekeken
naar de souplesse en snelheid waarmee pannenkoeken belegd werden, en zomaar verdwenen.
Mensen die een half uurtje later wilden aansluiten, hadden helaas pech. Gelukkig hadden we nog
een toetje: ijs, vruchtjes en slagroom! Ook dat ging er bij iedereen goed in.

Het eten was genieten, maar de geluiden achteraf misschien nog wel meer. De bedankjes (in vormen
van woorden of snoepjes) bleven komen. Dit pannenkoeken diner is zeker voor herhaling vatbaar!
Voor de volgende editie zoeken we in ieder geval alvast wat extra pannenkoekenbakkers, die dan
voor extra hoge stapels pannenkoeken kunnen zorgen!

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Benidorm Bastards

Door Ramon Mensink, bewoner van De Saffier

Ik kwam in het najaar van 2015 naar Utrecht, vanwege mijn afstudeerstage. Het Hospitaal, een project van Socius Wonen, bood huisvesting in een verlaten ziekenhuis. Wonen in een ziekenhuis, een bijzondere ervaring, maar goed dat het een tijdelijk project was. Afijn, na mijn stage heb ik daar een baan aangeboden gekregen, waardoor ik een nieuwe plek om te wonen nodig had. Toen ik hoorde van dit project in een bejaardenhuis was ik verkocht. Hoe stom klinkt dat, als je eerst in een ziekenhuis gewoond hebt en op 25-jarige leeftijd je intrede doet in een bejaardenhuis?!

Toch is het wonen in De Saffier voor mij en mijn mede Hospitaal-gangers een hele verademing. Een eigen studio, met je eigen badkamer, toilet en keukentje, als je wilt, kun je hier als een kluizenaar leven. Gelukkig is De Saffier een erg sociaal project. Niet alleen slof je op je sokken naar je buren/vrienden voor een bakkie koffie, ook de senioren houden wel van gezelligheid. Hier kwam ik in de zomer van 2016 achter, waarbij FC Scootmobiel zich ’s avonds verzameld naast de hoofdingang, vervolgens een aantal flessen wijn lostrekt en zich smakelijk vermaken. Mijn studio bevindt zich boven de hoofdingang waardoor ik hun gesprekken en harde gelach zonder verlies van decibellen mee krijg. Ik moet er wel om lachen hoor, lig je dan; als ‘young professional’  die de volgende dag gewoon weer moet werken, terwijl de Benidorm Bastards zich ’s nachts prima vermaken onder het genot van enkele alcoholische versnaperingen. Ik ben niet iemand die op dit soort momenten uit zijn raam gaat hangen om ze even op het geluidsniveau te wijzen, ik vind het mooi dat ze genieten, pak vervolgens mijn oordopjes en ga tukken.

Ook het ochtendritueel is vaak dezelfde. Wanneer ik ’s ochtends vroeg naar buiten loop, is er vaak al één persoon uit de veren. De meeste bewoners scharen deze man (met vaak gewassen rode jas) dan ook onder het meubilair van De Saffier. Na 18:00 uur gaan de schuifdeuren niet automatisch meer open als je van buiten komt, je hebt dan de sleutel nodig. Laatst kwam ik terug van een stukje hardlopen en liep richting de schuifdeur van de hoofdingang. Een van de heren senioren die gezellig in de entreehal bij elkaar zaten, schoot als een jonge twintiger omhoog en bewoog zich soepel en snel naar de binnenzijde van de automatische schuifdeur zodat deze open ging voor mij en ik mijn sleutel niet hoefde te pakken. Ik loop naar binnen, bedank de man, en krijg de vraag op plat Utrechts “Zo jongen, hejje lekker getrimd?!”. Ik moest even denken; ‘trimmen’ een woord uit grootmoeders tijd, was dit hetzelfde als hardlopen?

Door de blend van mensen aan het begin en aan het einde van hun leven ontstaan vaker leuke, opmerkelijke situaties waarbij beide partijen iets van elkaar leren. Een erg leuk concept waarbij jong en oud meer begrip krijgen voor elkaar.

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Een brutale inbreker….?

Geschreven door: Geritia Gortemaker bewoonster van De Saffier.

Afgelopen jaar verliet ik mijn oude vertrouwde omgeving vol leuke huisgenoten om samen met mijn 2 konijnen op De Saffier te komen wonen. Ik kende er zo goed als niemand, wat voor mij inhield: nieuwe mensen, nieuwe verwachtingen en nieuwe regels. Bij mijn nieuwe omgeving kwam ook kijken dat ik opnieuw grenzen moest verkennen: in het begin loop je een beetje op eieren. Hebben de buren last van mij? Maak ik te veel of te hard geluid. Oeh shit, ik heb iets aan laten branden, ruiken ze dat nu ook? Ik hoop dat ze nog wel een keer mee willen eten. Je kent het wel, of misschien ben ik er gewoon zo één die er te veel over nadenkt.

Mijn konijnen lopen altijd los in mijn kamer, ook als ik de deur uit ga, pas als ik ga slapen gaan ze hun huisje weer in tot ik weer wakker word. Ik besloot een avondje te gaan stappen met vrienden en dacht: ik ruim mijn kamer op voordat ik de deur uitga. De afwas was gedaan, ik had stof gezogen en mijn bed opgemaakt, zodat wanneer ik dronken terugkwam ik me niet hoefde te ergeren aan de zooi of te struikelen over wat er op de vloer lag.
Rond 05.00 uur was het zover, ik was klaar met de avond en keek uit naar mijn bed. Ik opende de tussendeur naar mijn deel van de gang en hoor een zoemend geluid. Geërgerd dacht ik nog: welke asociale bewoner gaat nu om 5 uur ‘s nachts nog stofzuigen, die spoort voor geen kant! Nieuwsgierig naar wie de bewoner was liep ik langzaam op het geluid af, totdat ik voor mijn eigen deur stond. Ik kreeg een hartverzakking. Het geluid kwam gewoon uit mijn eigen kamer! Ik was de idioot die om 5 uur ‘s nachts aan het stofzuigen was. Alleen kon dat natuurlijk niet, want ik was er al de hele nacht niet. Scenario’s gingen door mijn hoofd. Iemand heeft ingebroken!… om te stofzuigen in mijn kamer? Niks was logisch. Ik raapte mijn moed bij elkaar, klaar voor wat er ook achter mijn deur zat en gooide mijn deur open. Niemand, alleen de stofzuiger die aan het blazen was en twee konijnen die er bovenop aan het spelen waren. Ik was gewoon de stekker vergeten uit het stopcontact te halen (zucht… rolt met ogen) Ik was toen niet alleen de idioot maar ik voelde me ook echt een idioot.

Vanaf deze maand geven bewoners van De Saffier de pen door en nodige een volgende bewoner uit om te schrijven over zijn of haar belevenissen op de Saffier. De volgende schrijver is Wim Kok! 

Herbstgold | Filmmiddag #2

Geschreven door: Bas Agerbeek, bewoner van Tuindorp Oost.

Hoe beter de middag te vullen op een sneeuwige dag, dan samen een goeie film kijken op bioscoopformaat in je eigen flat. Rond twee uur ‘s middags stonden de eerste bewoners al voor de Huiskamer van de Wijk te wachten. Ze werden naar hun stoel begeleid, rollators werden in de hoek geschoven en koffie en koekjes werden uitgedeeld. Er waren zo’n acht oudere bewoners en zes jongere bewoners.

Zodra iedereen een plekje had begon Hugo Emmerzael, onze filmconnaisseur, te vertellen over de voorstelling. Herbstgold, een documentaire film die zowel jong als oud zou inspireren, waarin seniore atleten ondanks hun leeftijd en verouderde lichamen mee doen aan sporten als discuswerpen, kogelstoten en zelfs hoogspringen! Vijf seniore mannen en vrouwen uit verschillende delen van de wereld werden gevolgd, om zo een portret te schilderen van hun fascinatie met sport en hun gevecht tegen de ouderdom. De filmmaker introduceert je op een ontroerende, meeslepende en vaak ook erg grappige manier aan vijf bijzondere individuen.

In de zaal werd er gelachen om de brutale 90-jarige kogelstoter die vertelt over zijn verlangen naar een bruisend seksleven. Soms was het stiller wanneer onderwerpen als overleden levenspartners aan bod kwamen. Er werd‘oeh’ en ‘aah’ geroepen tijdens de slow-motion beelden van de sportprestaties. De film sloot af met de World Masters Championships, een atletiek toernooi voor bejaarden dat jaarlijks wordt georganiseerd in Finland. De laatste scène was van een 100-jarige discuswerper, die pas op het werppunt zijn rollator aan de kant zette om de gooi te maken. In het laatste shot vloog er langzaam een discus, met op de achtergrond een hoogbejaarde man die voor de worp heel even al zijn spieren moest aanspannen.

Na afloop werd er nog na gepraat over de film en elkaars vroegere sportprestaties. Iedereen leek het leuk te hebben gehad en keek uit naar de volgende editie van de Filmmiddag. Deze is waarschijnlijk over een maand. Hopelijk zijn er dan wat meer jonge bewoners bij en niet alleen van de 9e verdieping 😉

Eet Mee op De Saffier

Samen eten levert de mooiste, leukste en gekste verhalen op. Samen eten verbindt. Zo ook op de Saffier.

In samenwerking met Stichting Eet Mee hebben we dinsdag 16 mei een mooie avond neergezet voor bewoners van de  Saffier en wijkbewoners.

De insteek van deze avond was om elkaar door middel van een hapje en een drankje (beter) te leren kennen. Daarnaast kwam Annelies van Stichting Eet Mee het een en ander vertellen over Eet Mee vaste gast.

De bar in de Vredenburgzaal stond vol met de lekkerste hapjes. Gasten was gevraagd een klein – mogelijk zelf bereid – hapje mee te brengen. En hoewel het op het begin nog een beetje zoeken was (Naast wie ga ik zitten? Waar zullen we het over hebben?) kwam het al vrij snel opgang. Buurtbewoners, die al vele jaren in Tolsteeg wonen, vertelden over hoe de wijk is veranderd. Vroeger zat er nooit iemand op het gras in het parkje, nu wordt er regelmatig gepicknickt en gebarbecued met het mooie weer. Of hoe de ramen van de Saffierlaan veranderen nu er jongeren wonen: geen vitrage meer, andere planten. Ook popten nieuwe ideeën voor activiteiten op en ik kan alvast verklappen dat er veel animo is voor een pubquiz.

In de loop van de avond vertelde Annelies ons alles over wat Stichting Eet Mee precies doet. Zij matchen mensen die het leuk vinden om eens met iemand anders te eten. Zo kan je je opgeven als kookadres en als gast. Nadat stichting Eet Mee is langs geweest voor een intake wordt je gematcht om samen met iemand te gaan eten 1 a 2 keer per maand. Dit kan één op één maar ook samen met  een vriend, vriendin, gezin, etc. Zodoende willen we ook kijken of het mogelijk is binnen de Saffier opzoek te gaan naar een matches.

Het praatje van Annelies leverde een hoop leuke reacties op en mensen die zich hebben aangemeld voor dit project!

Mocht je zelf ook nog denken ‘hé, dit is iets voor mij’, dan kan je je nog altijd aanmelden via de website.

Het was een mooie avond. Tot snel bij de volgende activiteit!

 

Geschreven door: Karlijn van den Dungen.

 

20160517 Eet Mee op De Saffier

 

Een gezellig middagje Rotsoord

Vandaag hebben we een heerlijke wandeling gemaakt.  Hoewel het eerst voor de dames wat spannend was, “Wat gaan we doen dan? En is dat echt nodig?” en voor de jongeren het nog een hele uitdaging was om een rolstoel te duwen over hobbeltjes en stoepjes, werd het ijs al snel gebroken door één van de oudere dames. Zij was het absoluut niet eens met ons trage tempo, dus halverwege moedigde ze ons aan tot een rolstoelrace. Zo zat de vaart erin.

Eenmaal aangekomen hebben we een kopje thee in het zonnetje gedronken.

Geschreven door: Karlijn

Jong en oud bij elkaar op de koffie

De Saffier in Utrecht is een fantastisch project. Wanneer in het voorjaar van 2016 alle studio’s zijn opgeleverd, delen we met woningbouwvereniging Portaal een gebouw met in de ene vleugel 162 starterswoningen onder onze verantwoordelijkheid en in de andere vleugel 150 aanleunwoningen van Portaal. Beide bewonersgroepen maken gebruik van de centrale hal met entree en zien elkaar daarom regelmatig.

“Als we elkaar nu tegenkomen in de gang is het meteen heel gezellig”, zegt Joakim Smits (23) met pretogen. Joakim doelt op zijn nieuwe buren Willem en Gonnie Rhebergen (73 en 72) uit een van de aanleunflats. “We zaten bij elkaar aan tafel tijdens een informatieavond en het klikte gelijk”, vult Willem hem aan. “Maar er zijn er meer hoor die heel vriendelijk zijn als je ze tegenkomt. Dan is het meteen van ‘hallo’”, lacht Gonnie. Voor het interview zijn Willem en Gonnie op bezoek in de nieuwe studio van Joakim en zijn vriendin Edith van Donkersgoed (22).

“Iemand een stuk appeltaart?”, vraagt Edith vanuit de keuken. “Die moest ik proeven van jou,” reageert Gonnie. “Jemel! Dankjewel. Wat een stuk”, zegt Gonnie wanneer Joakim het stuk voor haar op de tafel zet. Ook Willem krijgt een stuk zelfgebakken appeltaart.

“Ik vind dit appartement schitterend”, roept Gonnie uit. “Ja, wij ook”, beaamt Joakim trots. “Alles is ruim: de slaapkamer, hal, badkamer met douche. En in de gang hebben we ook nog een washokje waar de wasmachine staat. Dat is wel handig, omdat die daarmee netjes is weggewerkt. We hebben ruimte genoeg opeens.”

“Wij kwamen van een kamer af die ongeveer net zo groot is als onze huidige slaapkamer, iets groter, zeventien vierkante meter. We hadden daar wel een hoogslaper, dus we hadden wel iets meer ruimte”, legt Joakim uit. “De keuken was gedeeld, die zat verderop aan de gang, maar die deelde je dan ook met dertig man”, gaat Edith verder. “Dertig man, hee!” reageert Gonnie verbaasd, “en dat moet je dat allemaal delen?!” “Dat was wel heel gezellig!” vindt Edith. “In totaal heb ik daar drie jaar gewoond”, rekent Joakim. “…waarvan anderhalf jaar samen”, vult Edith hem aan, “maar het was tijd voor iets nieuws inderdaad.”

“Die appeltaart is heerlijk!” roept Gonnie tussendoor, waarop Willem instemt.

Willem en Gonnie zijn blij met de nieuwe bewoners. “Dat hebben wij vanaf het begin gezegd”, vertelt Gonnie. “Ik vind het echt heel leuk, maar je moet er zelf ook een beetje open voor staan, vind ik. Die ouwetjes die hier woonden zag je niet zoveel. Die jonge mensen kom je tegen op de gang en dan zeg je elkaar gedag. Zo van ‘hallo’, ‘hallo’. Er is gewoon meer beweging.”

“Als je op je kamer bent, merk je er niet heel veel van, dan heb je gewoon je eigen ruimte en je eigen privacy”, vertelt Joakim. “Wanneer je deur uitstapt bijvoorbeeld als ik beneden de krant ga halen, dan zeg ik gewoon vriendelijk gedag tegen iedereen en lach ik. Iedereen reageert enthousiast. Je gaat hier daarom altijd met een lach de deur uit, dat vind ik alleen maar leuk.”

De nieuwe buren letten ook goed op elkaar. “Ik kijk vaak even naar buiten en dan zie ik Wim en Gonnie lopen en dan denk ik: daar gaan ze weer”, vertelt Joakim. “En als wij terugkomen kijk ik ook altijd even naar boven. En dan denk ik: heeft ze de ramen dicht? Ja, de ramen zijn dicht.” “Dan zijn we weg”, stemt Joakim in. “Als de ramen dicht zijn, dan zijn we weg.”

“En heb je het gezien, de plant leeft nog, hè?!” merkt Joakim op aan Gonnie, wijzend naar de plant die hij en Edith van het bejaarde stel hebben gekregen. “Ja en denk erom, een keer in de week water”, reageert Gonnie goedkeurend.

Interview door: Bram van der Velde
Foto door: Lindy van Dorst