Tag Archief:Jong & oud

Een koelbox, een speaker en een picknicktafel

Al weken is het in Nederland warm. Een dankbaar gespreksonderwerp en een niet zo fijne omstandigheid voor al wie in een flat woont. Ventilatoren, ramen dichthouden overdag, ’s nachts hopen op verkoeling, een galerij met de temperatuur van een zomerkas. Kortom, prima om tijdens een vrijdagmiddagborrel op het terras van De Saffier te genieten van schaduw, een windje, kaas met mosterd, gehaktballen, bier, wijntjes, komkommers, tomaatjes, chipjes, kersen uit Amelisweerd en meer. Als iedereen wat meeneemt en een ieder zijn eigen glas, is er voor iedereen meer dan genoeg!

Rond half vijf komen de eerste jongeren aan bij de picknicktafel. Bewoners van de Portaalkant hebben een koelbox met gekoelde biertjes en Radlers voor jonge dames. Met verloop van tijd worden er stoelen bijgeschoven, wordt er een tafel bijgezet, halen twee heren een bankje van de ingang, anderen hebben altijd hun eigen stoel en iedereen en alles schuift mee met de schaduw. “Er zijn wel weinig jongeren”, klinkt het. Verhitte bewoners, ook konijnen en cavia’s, komen bij de borrel en fleuren op door het buiten zijn en de schaduw.

Er is dan wel geen live muziek maar met telefoon en geluidsboxje zien we wie er dj-talent heeft. Gerard Joling, ‘Kleine jongen’, en ‘Als ik bovenop de Dom sta’, allerlei klassiekers worden gespeeld, meegezongen en jawel, er wordt ook gedanst!  Dus drinken we er nog eentje op De Saffier, waar oud en jong onder één dak woont én op één terras van een borrel geniet.

Door Annemarie, bewoner van De Saffier

Van lichtsnelheid naar een rustig tempo

Mijn naam is Leonie Schmale. Ik ben vorig jaar op Tuindorp Oost komen wonen, waar jong en oud samenwonen. De positieve interacties lopen langzaam op. Het begon bij de verpleging en de receptie. Altijd even kletsen bij binnenkomst of tijdens het passeren in de wandelgangen. Het contact met de oudere bewoners was in het begin moeilijk te krijgen, aangezien ik heel veel werk en vaak heel laat weer thuis ben. Nu dat ik een nieuwe baan heb is dit contact beter geworden. Ik heb meer tijd en ‘maak’ vooral veel tijd om mijn gang te leren kennen. In de ochtend wat eerder de deur uit voor het geval ik de buurvrouw tegen kom en met haar naar de lift loop. Tijdens dit loopje klets ik en vraag hoe de dag is gegaan.

Mijn tempo is altijd op standje lichtsnelheid en dat moet natuurlijk aangepast worden aan het tempo van mijn metgezel op weg naar de lift.

Door deze gesprekken kom ik veel te weten over wat er actueel is in het leven van mijn buren. Zoals de angst om te vallen en geen controle meer te hebben over je eigen evenwicht. Om niet in het negatieve te blijven hangen heb ik bedacht mooie teksten te verzamelen in het actuele thema van een buurvrouw of buurman. Bij het thema angst heb ik een stukje tekst uitgeprint, waar in staat dat we vechters zijn. In een bepaalde leeftijd heeft men al voor hetere vuren gestaan. Angst is iets wat men in de ogen kan kijken en met de mensen om je heen kan overwinnen. Deze teksten zijn bij sommigen binnen gekomen en sommigen hebben er geen behoefte aan. Helemaal niet erg, want ik leer mijn gang natuurlijk nog kennen. Wie heeft wel behoefte en tijd aan contact en wie niet.

Het voordeel dat ik heb, is dat ik op de 2e verdieping zit en dus veel oudere bewoners in mijn gang heb. Dat geeft mij de kans ‘als jongere’ de mogelijkheden te ontdekken binnen dit project. Uiteindelijk zijn wij er voor elkaar en moeten we voor iedereen de individuele behoeften vinden. Dat gaat niet heel snel. In het komende jaar dat ik hier nog kan wonen, wil ik daarin veel betekenen. Al is het de bekende kippensoep eten van een meneer op mijn gang, of mijn inspirerende teksten bij meerderen in het post vakje te gooien.

Mijn beeld over de vitaliteit van de meesten in huis moet nog gevormd worden. Sommigen zijn slecht te been, maar ik hield mijn hart vast toen een oudere meneer mij ging helpen met het sjouwen van een stoel. Alles ging prima, we hebben hem samen uitgepakt en in elkaar gezet. Het mooie hieraan was, dat hij op tv een interview heeft gegeven over de bij ons allen bekende documentaire’ Een Nieuwe Morgen’. Ik woonde er net en hij benoemde mij als de jonge dame die met allemaal reutemeteut binnen kwam lopen en hij niet twee keer nadacht om mij te helpen. Zo is mijn connectie binnen Tuindorp Oost gegroeid. Nieuwe mensen, inzichten en beweegredenen. Maak de tijd hoe druk je ook bent, je krijgt er veel voor terug!

Ik zou zo graag willen dat dit normaal in Nederland gaat worden. Jong en oud, de nieuwe generatie met de oude generatie combineren, zodat we de sterke kanten van beide generaties kunnen ontwikkelen en in synergie een geheel nieuwe manier van ondersteunen en participeren gaan creëren.

Bedankt voor de kans die ik heb gekregen om hier te mogen wonen en hierin veel mag betekenen.

Tot in de wandelgangen!
Leonie Schmale

Ajam met een Javaans eitje

5 februari is al weer even geleden maar op deze dag kookte Patrick ajam met een Javaans eitje ten behoeve van de crowdfundactie van de Droomvrouw. De avond, welke uiteraard in bijzijn van de Droomvrouw plaatsvond, startte met een drankje. Dit maakte dat de sfeer gelijk goed was. Na een heen en weertje voor eigen bestek kon het etentje beginnen. Patrick had lekker gekookt, voor ieder wat wils (vega of juist niet). Natuurlijk was het beloofde eitje er voor iedereen.

Ondanks dat dit een activiteit was voor jong en oud was de gemiddelde leeftijd ver boven de 60 jaar. Dit maakte de avond echter niet minder gezellig en het eten zeker niet minder lekker. Met kroepoek in alle kleuren en een welkomsttekst van gesponnen suiker op de tafel was het een kleurrijk geheel. Iedereen at met smaak en sommige van de deelnemers gingen met een zogeheten “doggybag” naar huis zodat ze nog een avond konden genieten. Na de maaltijd werden de gasten met een kop koffie of thee in de hand door de Droomvrouw toegesproken. Zij bedankte de deelnemers hartelijk voor hun aanwezigheid. Het doel van de activiteit werd op meerdere fronten bereikt: de gasten vonden het voor herhaling vatbaar en de Droomvrouw haalde (mede door deze avond) haar streefbedrag voor De Droomvrouw Route.

Door Jolien, bewoner van De Saffier

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Benidorm Bastards

Door Ramon Mensink, bewoner van De Saffier

Ik kwam in het najaar van 2015 naar Utrecht, vanwege mijn afstudeerstage. Het Hospitaal, een project van Socius Wonen, bood huisvesting in een verlaten ziekenhuis. Wonen in een ziekenhuis, een bijzondere ervaring, maar goed dat het een tijdelijk project was. Afijn, na mijn stage heb ik daar een baan aangeboden gekregen, waardoor ik een nieuwe plek om te wonen nodig had. Toen ik hoorde van dit project in een bejaardenhuis was ik verkocht. Hoe stom klinkt dat, als je eerst in een ziekenhuis gewoond hebt en op 25-jarige leeftijd je intrede doet in een bejaardenhuis?!

Toch is het wonen in De Saffier voor mij en mijn mede Hospitaal-gangers een hele verademing. Een eigen studio, met je eigen badkamer, toilet en keukentje, als je wilt, kun je hier als een kluizenaar leven. Gelukkig is De Saffier een erg sociaal project. Niet alleen slof je op je sokken naar je buren/vrienden voor een bakkie koffie, ook de senioren houden wel van gezelligheid. Hier kwam ik in de zomer van 2016 achter, waarbij FC Scootmobiel zich ’s avonds verzameld naast de hoofdingang, vervolgens een aantal flessen wijn lostrekt en zich smakelijk vermaken. Mijn studio bevindt zich boven de hoofdingang waardoor ik hun gesprekken en harde gelach zonder verlies van decibellen mee krijg. Ik moet er wel om lachen hoor, lig je dan; als ‘young professional’  die de volgende dag gewoon weer moet werken, terwijl de Benidorm Bastards zich ’s nachts prima vermaken onder het genot van enkele alcoholische versnaperingen. Ik ben niet iemand die op dit soort momenten uit zijn raam gaat hangen om ze even op het geluidsniveau te wijzen, ik vind het mooi dat ze genieten, pak vervolgens mijn oordopjes en ga tukken.

Ook het ochtendritueel is vaak dezelfde. Wanneer ik ’s ochtends vroeg naar buiten loop, is er vaak al één persoon uit de veren. De meeste bewoners scharen deze man (met vaak gewassen rode jas) dan ook onder het meubilair van De Saffier. Na 18:00 uur gaan de schuifdeuren niet automatisch meer open als je van buiten komt, je hebt dan de sleutel nodig. Laatst kwam ik terug van een stukje hardlopen en liep richting de schuifdeur van de hoofdingang. Een van de heren senioren die gezellig in de entreehal bij elkaar zaten, schoot als een jonge twintiger omhoog en bewoog zich soepel en snel naar de binnenzijde van de automatische schuifdeur zodat deze open ging voor mij en ik mijn sleutel niet hoefde te pakken. Ik loop naar binnen, bedank de man, en krijg de vraag op plat Utrechts “Zo jongen, hejje lekker getrimd?!”. Ik moest even denken; ‘trimmen’ een woord uit grootmoeders tijd, was dit hetzelfde als hardlopen?

Door de blend van mensen aan het begin en aan het einde van hun leven ontstaan vaker leuke, opmerkelijke situaties waarbij beide partijen iets van elkaar leren. Een erg leuk concept waarbij jong en oud meer begrip krijgen voor elkaar.

Eet Mee op De Saffier

Samen eten levert de mooiste, leukste en gekste verhalen op. Samen eten verbindt. Zo ook op de Saffier.

In samenwerking met Stichting Eet Mee hebben we dinsdag 16 mei een mooie avond neergezet voor bewoners van de  Saffier en wijkbewoners.

De insteek van deze avond was om elkaar door middel van een hapje en een drankje (beter) te leren kennen. Daarnaast kwam Annelies van Stichting Eet Mee het een en ander vertellen over Eet Mee vaste gast.

De bar in de Vredenburgzaal stond vol met de lekkerste hapjes. Gasten was gevraagd een klein – mogelijk zelf bereid – hapje mee te brengen. En hoewel het op het begin nog een beetje zoeken was (Naast wie ga ik zitten? Waar zullen we het over hebben?) kwam het al vrij snel opgang. Buurtbewoners, die al vele jaren in Tolsteeg wonen, vertelden over hoe de wijk is veranderd. Vroeger zat er nooit iemand op het gras in het parkje, nu wordt er regelmatig gepicknickt en gebarbecued met het mooie weer. Of hoe de ramen van de Saffierlaan veranderen nu er jongeren wonen: geen vitrage meer, andere planten. Ook popten nieuwe ideeën voor activiteiten op en ik kan alvast verklappen dat er veel animo is voor een pubquiz.

In de loop van de avond vertelde Annelies ons alles over wat Stichting Eet Mee precies doet. Zij matchen mensen die het leuk vinden om eens met iemand anders te eten. Zo kan je je opgeven als kookadres en als gast. Nadat stichting Eet Mee is langs geweest voor een intake wordt je gematcht om samen met iemand te gaan eten 1 a 2 keer per maand. Dit kan één op één maar ook samen met  een vriend, vriendin, gezin, etc. Zodoende willen we ook kijken of het mogelijk is binnen de Saffier opzoek te gaan naar een matches.

Het praatje van Annelies leverde een hoop leuke reacties op en mensen die zich hebben aangemeld voor dit project!

Mocht je zelf ook nog denken ‘hé, dit is iets voor mij’, dan kan je je nog altijd aanmelden via de website.

Het was een mooie avond. Tot snel bij de volgende activiteit!

 

Geschreven door: Karlijn van den Dungen.

 

20160517 Eet Mee op De Saffier

 

Van spookflat tot leven in de brouwerij

Verslag van de kennismakingsavond voor oudere en jongere bewoners in het kader van het initiatief ‘U, JIJ & WIJ’ onder leiding van Socius Wonen.

Donderdagavond 12 mei 17.00 uur, de hal van zorgcentrum Tuindorp Oost te Utrecht. Er hangt een opgewonden sfeer in de ouderenflat aan de Winklerlaan. Een cameraploeg legt vast hoe meneer Nagel praatjes aanknoopt met de nieuwe bewoners van het pand. Zijn ogen twinkelen als hij vertelt over zijn dagelijkse fietstochten en hoe leuk hij het vindt dat er een frisse wind door de gangen waait.

In de fauteuils in de hal zitten vier oorspronkelijke bewoners in afwachting van wat deze avond hen gaat brengen. Ze lijken geamuseerd door de reuring die zich om hen heen afspeelt. Ondertussen wordt er in de keuken verderop hard gebakken. Pannenkoeken welteverstaan, professioneel in de pan gegoten door nieuwe bewoners Bart en Milan. De gemeenschappelijke ruimte is mooi versierd door Lieve en Pauline en de bar is gevuld met hapjes en drankjes die Kevin en Eva haalden. Verderop bereiden Cuno en Corine de quiz voor, die uit vragen bestaat die alleen beantwoord kunnen worden wanneer oud en jong samenwerken. Hoeveel kilobyte er in een megabyte zit gaat menig oudere boven de pet, maar om het Vredenburgplein anno 1960 te herkennen moet je toch echt minstens 65 zijn. Sissi en Eva lopen af en aan met drankjes. Er wordt gezellig gekeuveld en hier en daar drinkt men een wijntje of advocaatje.

In de hoek sluit Yerke de draaitafels aan, zodat de platencollectie van mevrouw Welling ten gehore gebracht kan worden. Tijdens de intermezzo’s van de avond vinden de klanken van swing en jazz de oren van de aanwezigen. Samen met het lekkere zomerweer creëert het een fijne ambiance. De deuren naar het terras staan open, waardoor men ook buiten kan genieten van een hapje en een drankje. Aan het eind van het terras is sinds kort de mogelijkheid om levensgroot te schaken. Nieuwe bewoners Vincent en Martijn schilderden de tegels zwart-wit zodat de tot kniehoogte reikende schaakstukken eindelijk hun doel kunnen dienen. Zo kan er tijdens het gekraak van de hersenen ook nog op een speelse manier bewogen worden.

De avond werd afgesloten met een groepsfoto van alle oude en nieuwe bewoners bij elkaar. Het is even passen en meten – “deze meneer wil graag naast zijn vrouw vooraan!” – maar nadat Bart de compositie afmaakt door heerlijk wulps languit vooraan te gaan liggen is de vereeuwiging een feit.

Gedurende de afgelopen maand zijn ouderen die het zorgcentrum bewonen al in contact gekomen met nieuwe bewoners. Gesprekjes in de lift (godzijdank telt het twaalf verdiepingen tellende bakbeest er twee) behoren al tot de orde van de dag. Van commentaar op de kluswerkzaamheden – “dat geboor dreunt wel door hoor, maar ik snapput helemaal dat de nieuwe mensen hun stekkie ook fijn willen maken”- tot vrolijk stemmende opmerkingen: “als je naar buiten kijkt vanaf de twaalfde, dan lijkt het net alsof er allemaal bolletjes groene wol tussen de daken van de huizen verstopt zitten!”. Deze uitspraak van mevrouw Welling geeft enerzijds blijk van de schoonheid van het uitzicht dat bewoners genieten en anderzijds laat ze zien hoe speels van geest ouderen kunnen zijn.

Baby Mees, de op-één-na-jongste bewoner van Tuindorp Oost, wordt overladen met hartverwarmende woorden en kreten van liefde elke keer als de ouderen hem tegen komen. De ogen van velen lichten op als hij zijn jeugdige charme in de strijd gooit. Als ‘ie maar niet te verwend wordt door al deze aandacht…

Het belooft het een interessante tijd te worden, vernieuwend en vermakelijk voor zowel de oorspronkelijke als de nieuwe bewoners. Hierbij is alle energie en hulp welkom, dus heb je een uurtje over? Drink een kopje koffie met je buuf of meld je bij de activiteitenbegeleiding.

Geschreven door: Inge van Schipstal.

 

2016-05-12 16.54.02 2016-05-12 16.54.21 2016-05-12 17.53.16 2016-05-12 18.09.59 2016-05-12 19.12.45 2016-05-12 20.12.21 HDR

Een gezellig middagje Rotsoord

Vandaag hebben we een heerlijke wandeling gemaakt.  Hoewel het eerst voor de dames wat spannend was, “Wat gaan we doen dan? En is dat echt nodig?” en voor de jongeren het nog een hele uitdaging was om een rolstoel te duwen over hobbeltjes en stoepjes, werd het ijs al snel gebroken door één van de oudere dames. Zij was het absoluut niet eens met ons trage tempo, dus halverwege moedigde ze ons aan tot een rolstoelrace. Zo zat de vaart erin.

Eenmaal aangekomen hebben we een kopje thee in het zonnetje gedronken.

Geschreven door: Karlijn