Tag Archief:Jong & oud

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Benidorm Bastards

Door Ramon Mensink, bewoner van De Saffier

Ik kwam in het najaar van 2015 naar Utrecht, vanwege mijn afstudeerstage. Het Hospitaal, een project van Socius Wonen, bood huisvesting in een verlaten ziekenhuis. Wonen in een ziekenhuis, een bijzondere ervaring, maar goed dat het een tijdelijk project was. Afijn, na mijn stage heb ik daar een baan aangeboden gekregen, waardoor ik een nieuwe plek om te wonen nodig had. Toen ik hoorde van dit project in een bejaardenhuis was ik verkocht. Hoe stom klinkt dat, als je eerst in een ziekenhuis gewoond hebt en op 25-jarige leeftijd je intrede doet in een bejaardenhuis?!

Toch is het wonen in De Saffier voor mij en mijn mede Hospitaal-gangers een hele verademing. Een eigen studio, met je eigen badkamer, toilet en keukentje, als je wilt, kun je hier als een kluizenaar leven. Gelukkig is De Saffier een erg sociaal project. Niet alleen slof je op je sokken naar je buren/vrienden voor een bakkie koffie, ook de senioren houden wel van gezelligheid. Hier kwam ik in de zomer van 2016 achter, waarbij FC Scootmobiel zich ’s avonds verzameld naast de hoofdingang, vervolgens een aantal flessen wijn lostrekt en zich smakelijk vermaken. Mijn studio bevindt zich boven de hoofdingang waardoor ik hun gesprekken en harde gelach zonder verlies van decibellen mee krijg. Ik moet er wel om lachen hoor, lig je dan; als ‘young professional’  die de volgende dag gewoon weer moet werken, terwijl de Benidorm Bastards zich ’s nachts prima vermaken onder het genot van enkele alcoholische versnaperingen. Ik ben niet iemand die op dit soort momenten uit zijn raam gaat hangen om ze even op het geluidsniveau te wijzen, ik vind het mooi dat ze genieten, pak vervolgens mijn oordopjes en ga tukken.

Ook het ochtendritueel is vaak dezelfde. Wanneer ik ’s ochtends vroeg naar buiten loop, is er vaak al één persoon uit de veren. De meeste bewoners scharen deze man (met vaak gewassen rode jas) dan ook onder het meubilair van De Saffier. Na 18:00 uur gaan de schuifdeuren niet automatisch meer open als je van buiten komt, je hebt dan de sleutel nodig. Laatst kwam ik terug van een stukje hardlopen en liep richting de schuifdeur van de hoofdingang. Een van de heren senioren die gezellig in de entreehal bij elkaar zaten, schoot als een jonge twintiger omhoog en bewoog zich soepel en snel naar de binnenzijde van de automatische schuifdeur zodat deze open ging voor mij en ik mijn sleutel niet hoefde te pakken. Ik loop naar binnen, bedank de man, en krijg de vraag op plat Utrechts “Zo jongen, hejje lekker getrimd?!”. Ik moest even denken; ‘trimmen’ een woord uit grootmoeders tijd, was dit hetzelfde als hardlopen?

Door de blend van mensen aan het begin en aan het einde van hun leven ontstaan vaker leuke, opmerkelijke situaties waarbij beide partijen iets van elkaar leren. Een erg leuk concept waarbij jong en oud meer begrip krijgen voor elkaar.

Eet Mee op De Saffier

Samen eten levert de mooiste, leukste en gekste verhalen op. Samen eten verbindt. Zo ook op de Saffier.

In samenwerking met Stichting Eet Mee hebben we dinsdag 16 mei een mooie avond neergezet voor bewoners van de  Saffier en wijkbewoners.

De insteek van deze avond was om elkaar door middel van een hapje en een drankje (beter) te leren kennen. Daarnaast kwam Annelies van Stichting Eet Mee het een en ander vertellen over Eet Mee vaste gast.

De bar in de Vredenburgzaal stond vol met de lekkerste hapjes. Gasten was gevraagd een klein – mogelijk zelf bereid – hapje mee te brengen. En hoewel het op het begin nog een beetje zoeken was (Naast wie ga ik zitten? Waar zullen we het over hebben?) kwam het al vrij snel opgang. Buurtbewoners, die al vele jaren in Tolsteeg wonen, vertelden over hoe de wijk is veranderd. Vroeger zat er nooit iemand op het gras in het parkje, nu wordt er regelmatig gepicknickt en gebarbecued met het mooie weer. Of hoe de ramen van de Saffierlaan veranderen nu er jongeren wonen: geen vitrage meer, andere planten. Ook popten nieuwe ideeën voor activiteiten op en ik kan alvast verklappen dat er veel animo is voor een pubquiz.

In de loop van de avond vertelde Annelies ons alles over wat Stichting Eet Mee precies doet. Zij matchen mensen die het leuk vinden om eens met iemand anders te eten. Zo kan je je opgeven als kookadres en als gast. Nadat stichting Eet Mee is langs geweest voor een intake wordt je gematcht om samen met iemand te gaan eten 1 a 2 keer per maand. Dit kan één op één maar ook samen met  een vriend, vriendin, gezin, etc. Zodoende willen we ook kijken of het mogelijk is binnen de Saffier opzoek te gaan naar een matches.

Het praatje van Annelies leverde een hoop leuke reacties op en mensen die zich hebben aangemeld voor dit project!

Mocht je zelf ook nog denken ‘hé, dit is iets voor mij’, dan kan je je nog altijd aanmelden via de website.

Het was een mooie avond. Tot snel bij de volgende activiteit!

 

Geschreven door: Karlijn van den Dungen.

 

20160517 Eet Mee op De Saffier

 

Van spookflat tot leven in de brouwerij

Verslag van de kennismakingsavond voor oudere en jongere bewoners in het kader van het initiatief ‘U, JIJ & WIJ’ onder leiding van Socius Wonen.

Donderdagavond 12 mei 17.00 uur, de hal van zorgcentrum Tuindorp Oost te Utrecht. Er hangt een opgewonden sfeer in de ouderenflat aan de Winklerlaan. Een cameraploeg legt vast hoe meneer Nagel praatjes aanknoopt met de nieuwe bewoners van het pand. Zijn ogen twinkelen als hij vertelt over zijn dagelijkse fietstochten en hoe leuk hij het vindt dat er een frisse wind door de gangen waait.

In de fauteuils in de hal zitten vier oorspronkelijke bewoners in afwachting van wat deze avond hen gaat brengen. Ze lijken geamuseerd door de reuring die zich om hen heen afspeelt. Ondertussen wordt er in de keuken verderop hard gebakken. Pannenkoeken welteverstaan, professioneel in de pan gegoten door nieuwe bewoners Bart en Milan. De gemeenschappelijke ruimte is mooi versierd door Lieve en Pauline en de bar is gevuld met hapjes en drankjes die Kevin en Eva haalden. Verderop bereiden Cuno en Corine de quiz voor, die uit vragen bestaat die alleen beantwoord kunnen worden wanneer oud en jong samenwerken. Hoeveel kilobyte er in een megabyte zit gaat menig oudere boven de pet, maar om het Vredenburgplein anno 1960 te herkennen moet je toch echt minstens 65 zijn. Sissi en Eva lopen af en aan met drankjes. Er wordt gezellig gekeuveld en hier en daar drinkt men een wijntje of advocaatje.

In de hoek sluit Yerke de draaitafels aan, zodat de platencollectie van mevrouw Welling ten gehore gebracht kan worden. Tijdens de intermezzo’s van de avond vinden de klanken van swing en jazz de oren van de aanwezigen. Samen met het lekkere zomerweer creëert het een fijne ambiance. De deuren naar het terras staan open, waardoor men ook buiten kan genieten van een hapje en een drankje. Aan het eind van het terras is sinds kort de mogelijkheid om levensgroot te schaken. Nieuwe bewoners Vincent en Martijn schilderden de tegels zwart-wit zodat de tot kniehoogte reikende schaakstukken eindelijk hun doel kunnen dienen. Zo kan er tijdens het gekraak van de hersenen ook nog op een speelse manier bewogen worden.

De avond werd afgesloten met een groepsfoto van alle oude en nieuwe bewoners bij elkaar. Het is even passen en meten – “deze meneer wil graag naast zijn vrouw vooraan!” – maar nadat Bart de compositie afmaakt door heerlijk wulps languit vooraan te gaan liggen is de vereeuwiging een feit.

Gedurende de afgelopen maand zijn ouderen die het zorgcentrum bewonen al in contact gekomen met nieuwe bewoners. Gesprekjes in de lift (godzijdank telt het twaalf verdiepingen tellende bakbeest er twee) behoren al tot de orde van de dag. Van commentaar op de kluswerkzaamheden – “dat geboor dreunt wel door hoor, maar ik snapput helemaal dat de nieuwe mensen hun stekkie ook fijn willen maken”- tot vrolijk stemmende opmerkingen: “als je naar buiten kijkt vanaf de twaalfde, dan lijkt het net alsof er allemaal bolletjes groene wol tussen de daken van de huizen verstopt zitten!”. Deze uitspraak van mevrouw Welling geeft enerzijds blijk van de schoonheid van het uitzicht dat bewoners genieten en anderzijds laat ze zien hoe speels van geest ouderen kunnen zijn.

Baby Mees, de op-één-na-jongste bewoner van Tuindorp Oost, wordt overladen met hartverwarmende woorden en kreten van liefde elke keer als de ouderen hem tegen komen. De ogen van velen lichten op als hij zijn jeugdige charme in de strijd gooit. Als ‘ie maar niet te verwend wordt door al deze aandacht…

Het belooft het een interessante tijd te worden, vernieuwend en vermakelijk voor zowel de oorspronkelijke als de nieuwe bewoners. Hierbij is alle energie en hulp welkom, dus heb je een uurtje over? Drink een kopje koffie met je buuf of meld je bij de activiteitenbegeleiding.

Geschreven door: Inge van Schipstal.

 

2016-05-12 16.54.02 2016-05-12 16.54.21 2016-05-12 17.53.16 2016-05-12 18.09.59 2016-05-12 19.12.45 2016-05-12 20.12.21 HDR

Een gezellig middagje Rotsoord

Vandaag hebben we een heerlijke wandeling gemaakt.  Hoewel het eerst voor de dames wat spannend was, “Wat gaan we doen dan? En is dat echt nodig?” en voor de jongeren het nog een hele uitdaging was om een rolstoel te duwen over hobbeltjes en stoepjes, werd het ijs al snel gebroken door één van de oudere dames. Zij was het absoluut niet eens met ons trage tempo, dus halverwege moedigde ze ons aan tot een rolstoelrace. Zo zat de vaart erin.

Eenmaal aangekomen hebben we een kopje thee in het zonnetje gedronken.

Geschreven door: Karlijn

Appeltaart zondag

Onder het motto ‘lekker eten verbindt’ heeft Karlijn, één van de bewoners van De Saffier, in februari een gezellige middag georganiseerd met heerlijk zelfgebakken taarten. Jonge en oude bewoners uit de zorgvleugel kwamen hierbij samen in de huiskamer op de 4e verdieping. De jongeren waren vlijtig in de keuken geweest en een stel oudere dames kwam helpen om de heerlijke baksels samen op te peuzelen. “Dit is de lekkerste taart die ik ooit heb gegeten!”, aldus een oudere dame over de Monchou-taart van Esther en Julia.

Toen cavia Dikkie er bij kwam werd het helemaal een feest. Van de ene naar de andere schoot werd Dikkie doorgegeven, geknuffeld en vertroeteld. Omdat het voor één beestje een te grote klus was om alle dames aandacht te geven, werd besloten om kort daarop een uitje naar het dierenpark Rotsoord te plannen. Zo stond de volgende activiteit voor maart alweer in de steigers.

Geschreven door: Karlijn + Laury

Jong en oud bij elkaar op de koffie

De Saffier in Utrecht is een fantastisch project. Wanneer in het voorjaar van 2016 alle studio’s zijn opgeleverd, delen we met woningbouwvereniging Portaal een gebouw met in de ene vleugel 162 starterswoningen onder onze verantwoordelijkheid en in de andere vleugel 150 aanleunwoningen van Portaal. Beide bewonersgroepen maken gebruik van de centrale hal met entree en zien elkaar daarom regelmatig.

“Als we elkaar nu tegenkomen in de gang is het meteen heel gezellig”, zegt Joakim Smits (23) met pretogen. Joakim doelt op zijn nieuwe buren Willem en Gonnie Rhebergen (73 en 72) uit een van de aanleunflats. “We zaten bij elkaar aan tafel tijdens een informatieavond en het klikte gelijk”, vult Willem hem aan. “Maar er zijn er meer hoor die heel vriendelijk zijn als je ze tegenkomt. Dan is het meteen van ‘hallo’”, lacht Gonnie. Voor het interview zijn Willem en Gonnie op bezoek in de nieuwe studio van Joakim en zijn vriendin Edith van Donkersgoed (22).

“Iemand een stuk appeltaart?”, vraagt Edith vanuit de keuken. “Die moest ik proeven van jou,” reageert Gonnie. “Jemel! Dankjewel. Wat een stuk”, zegt Gonnie wanneer Joakim het stuk voor haar op de tafel zet. Ook Willem krijgt een stuk zelfgebakken appeltaart.

“Ik vind dit appartement schitterend”, roept Gonnie uit. “Ja, wij ook”, beaamt Joakim trots. “Alles is ruim: de slaapkamer, hal, badkamer met douche. En in de gang hebben we ook nog een washokje waar de wasmachine staat. Dat is wel handig, omdat die daarmee netjes is weggewerkt. We hebben ruimte genoeg opeens.”

“Wij kwamen van een kamer af die ongeveer net zo groot is als onze huidige slaapkamer, iets groter, zeventien vierkante meter. We hadden daar wel een hoogslaper, dus we hadden wel iets meer ruimte”, legt Joakim uit. “De keuken was gedeeld, die zat verderop aan de gang, maar die deelde je dan ook met dertig man”, gaat Edith verder. “Dertig man, hee!” reageert Gonnie verbaasd, “en dat moet je dat allemaal delen?!” “Dat was wel heel gezellig!” vindt Edith. “In totaal heb ik daar drie jaar gewoond”, rekent Joakim. “…waarvan anderhalf jaar samen”, vult Edith hem aan, “maar het was tijd voor iets nieuws inderdaad.”

“Die appeltaart is heerlijk!” roept Gonnie tussendoor, waarop Willem instemt.

Willem en Gonnie zijn blij met de nieuwe bewoners. “Dat hebben wij vanaf het begin gezegd”, vertelt Gonnie. “Ik vind het echt heel leuk, maar je moet er zelf ook een beetje open voor staan, vind ik. Die ouwetjes die hier woonden zag je niet zoveel. Die jonge mensen kom je tegen op de gang en dan zeg je elkaar gedag. Zo van ‘hallo’, ‘hallo’. Er is gewoon meer beweging.”

“Als je op je kamer bent, merk je er niet heel veel van, dan heb je gewoon je eigen ruimte en je eigen privacy”, vertelt Joakim. “Wanneer je deur uitstapt bijvoorbeeld als ik beneden de krant ga halen, dan zeg ik gewoon vriendelijk gedag tegen iedereen en lach ik. Iedereen reageert enthousiast. Je gaat hier daarom altijd met een lach de deur uit, dat vind ik alleen maar leuk.”

De nieuwe buren letten ook goed op elkaar. “Ik kijk vaak even naar buiten en dan zie ik Wim en Gonnie lopen en dan denk ik: daar gaan ze weer”, vertelt Joakim. “En als wij terugkomen kijk ik ook altijd even naar boven. En dan denk ik: heeft ze de ramen dicht? Ja, de ramen zijn dicht.” “Dan zijn we weg”, stemt Joakim in. “Als de ramen dicht zijn, dan zijn we weg.”

“En heb je het gezien, de plant leeft nog, hè?!” merkt Joakim op aan Gonnie, wijzend naar de plant die hij en Edith van het bejaarde stel hebben gekregen. “Ja en denk erom, een keer in de week water”, reageert Gonnie goedkeurend.

Interview door: Bram van der Velde
Foto door: Lindy van Dorst