Tag Archief:Samen

Een dag uit het leven van een Saffier pannenkoekenbakker

Door Sanne Korte, bewoner van De Saffier

Het is 12 uur, dus het is tijd voor boodschappen. Met z’n tweetjes, gewapend met een
boodschappenlijst, gaan we op jacht. De grootste uitdaging is misschien wel om te bedenken hoeveel
pannenkoekenbeslag we moeten maken, om vanavond bijna 40 personen te kunnen voorzien
van pannenkoeken. Hoeveel pannenkoeken eten we ongeveer per persoon? Zit daar dan nog verschil
is tussen jong en oud? Over beleg hoeven we gelukkig niet heel lang na te denken; daar horen in
ieder geval spek, kaas, appel, rozijnen, stroop en poedersuiker bij. Ook komen we erachter dat 10
liter melk best zwaar is, en dat we binnen ons budget ook nog ruimte hebben voor drinken en een
toetje. Een tweede ronde boodschappen doen is dus toch wel echt nodig (en dan nemen we een
karretje mee).

De tijd vliegt voorbij, en voor alle boodschappen aangekomen zijn in de keuken van de eerste
verdieping, werd het al bijna 15 uur. Nu met z’n drietjes, beginnen we met beslag maken, appels
snijden, kaas schaven, pannen warm laten worden en bakken! Gelukkig kwam er een extra reddende
engel een heerlijke stapel kaaspannenkoeken voor ons bakken, en kregen we van andere reddende
engeltjes hulp bij het tussendoor extra beslag maken, appeltjes schillen en beneden het restaurant
klaarzetten voor het diner (nogmaals: dank iedereen!).

De stapels pannenkoeken groeiden en groeiden. Met appel, rozijnen, spek, kaas, banaan, en
natuurlijk een extra grote stapel naturel. Zouden we dat wel op krijgen? Om 17.30 uur werd het tijd
om dat te testen. Hoewel onze ingrediënten nog niet op waren, waren de knorrende magen beneden
in het restaurant al bijna hoorbaar vanaf onze keuken op de eerste verdieping.
Een grote groep mensen had zich verzameld aan mooi gedekte tafels in het restaurant.
De stapels pannenkoeken werden verdeeld, en dat was het startsein!
Voor mijn gevoel waren de pannenkoeken binnen een kwartier al bijna op. Hier en daar
lag nog een naturelpannenkoek, maar veel keus was er niet meer! Met verbazing heb ik gekeken
naar de souplesse en snelheid waarmee pannenkoeken belegd werden, en zomaar verdwenen.
Mensen die een half uurtje later wilden aansluiten, hadden helaas pech. Gelukkig hadden we nog
een toetje: ijs, vruchtjes en slagroom! Ook dat ging er bij iedereen goed in.

Het eten was genieten, maar de geluiden achteraf misschien nog wel meer. De bedankjes (in vormen
van woorden of snoepjes) bleven komen. Dit pannenkoeken diner is zeker voor herhaling vatbaar!
Voor de volgende editie zoeken we in ieder geval alvast wat extra pannenkoekenbakkers, die dan
voor extra hoge stapels pannenkoeken kunnen zorgen!

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Benidorm Bastards

Door Ramon Mensink, bewoner van De Saffier

Ik kwam in het najaar van 2015 naar Utrecht, vanwege mijn afstudeerstage. Het Hospitaal, een project van Socius Wonen, bood huisvesting in een verlaten ziekenhuis. Wonen in een ziekenhuis, een bijzondere ervaring, maar goed dat het een tijdelijk project was. Afijn, na mijn stage heb ik daar een baan aangeboden gekregen, waardoor ik een nieuwe plek om te wonen nodig had. Toen ik hoorde van dit project in een bejaardenhuis was ik verkocht. Hoe stom klinkt dat, als je eerst in een ziekenhuis gewoond hebt en op 25-jarige leeftijd je intrede doet in een bejaardenhuis?!

Toch is het wonen in De Saffier voor mij en mijn mede Hospitaal-gangers een hele verademing. Een eigen studio, met je eigen badkamer, toilet en keukentje, als je wilt, kun je hier als een kluizenaar leven. Gelukkig is De Saffier een erg sociaal project. Niet alleen slof je op je sokken naar je buren/vrienden voor een bakkie koffie, ook de senioren houden wel van gezelligheid. Hier kwam ik in de zomer van 2016 achter, waarbij FC Scootmobiel zich ’s avonds verzameld naast de hoofdingang, vervolgens een aantal flessen wijn lostrekt en zich smakelijk vermaken. Mijn studio bevindt zich boven de hoofdingang waardoor ik hun gesprekken en harde gelach zonder verlies van decibellen mee krijg. Ik moet er wel om lachen hoor, lig je dan; als ‘young professional’  die de volgende dag gewoon weer moet werken, terwijl de Benidorm Bastards zich ’s nachts prima vermaken onder het genot van enkele alcoholische versnaperingen. Ik ben niet iemand die op dit soort momenten uit zijn raam gaat hangen om ze even op het geluidsniveau te wijzen, ik vind het mooi dat ze genieten, pak vervolgens mijn oordopjes en ga tukken.

Ook het ochtendritueel is vaak dezelfde. Wanneer ik ’s ochtends vroeg naar buiten loop, is er vaak al één persoon uit de veren. De meeste bewoners scharen deze man (met vaak gewassen rode jas) dan ook onder het meubilair van De Saffier. Na 18:00 uur gaan de schuifdeuren niet automatisch meer open als je van buiten komt, je hebt dan de sleutel nodig. Laatst kwam ik terug van een stukje hardlopen en liep richting de schuifdeur van de hoofdingang. Een van de heren senioren die gezellig in de entreehal bij elkaar zaten, schoot als een jonge twintiger omhoog en bewoog zich soepel en snel naar de binnenzijde van de automatische schuifdeur zodat deze open ging voor mij en ik mijn sleutel niet hoefde te pakken. Ik loop naar binnen, bedank de man, en krijg de vraag op plat Utrechts “Zo jongen, hejje lekker getrimd?!”. Ik moest even denken; ‘trimmen’ een woord uit grootmoeders tijd, was dit hetzelfde als hardlopen?

Door de blend van mensen aan het begin en aan het einde van hun leven ontstaan vaker leuke, opmerkelijke situaties waarbij beide partijen iets van elkaar leren. Een erg leuk concept waarbij jong en oud meer begrip krijgen voor elkaar.

De activiteiten in De Saffier zijn van start

Huize Tolsteeg aan de Saffierlaan is tegenwoordig De Saffier. Het gebouw is niet meer alleen een woonflat, maar ook deels een wijkcentrum. Nu de verbouwing klaar is, gaan de diverse vaste activiteiten, zoals dansles, zangkoor, bridge, yoga, tai chi, sjoelclub, mandala tekenen, zendamateurs, orkest Vuso, de dansavond en de huiskamer van de wijk samen door binnen een nieuw samenwerkingsverband. Alle wijkbewoners zijn van harte welkom om langs te komen en mee te doen, net als de bewoners van het huis.

Het gebouw heeft een nieuwe invulling gekregen
Restaurant ‘t Tolsteegje naast de ingang is ook klaar. De koffie is er goed en de maaltijden overheerlijk. U kunt er dagelijks binnenlopen. De Saffier, met de verhuurders Socius en Portaal, is nu veranderd in een huis waar jong en oud samen wonen. En waar voor jong en oud ook iets te beleven valt.

Het nieuwe samenwerkingsverband
In De Saffier bent u hartelijk welkom om mee te doen. Het rooster van vaste activiteiten hangt in de hal. Er is ook nog ruimte voor uw eigen nieuwe buurtinitiatief of activiteit! Kom binnenlopen of mail het bestuur.

De Saffier is echt een ruimte van en voor de wijk. Om dit allemaal mogelijk te maken moest er natuurlijk heel wat werk worden verzet. Zo is bijvoorbeeld de Stichting Welzijn Saffier opgericht. Dit is de nieuwe stichting van en voor de gebruikers van de 2 zalen, waarin zowel oud als jong, bewoners van De Saffier als wijkbewoner in vertegenwoordigd zijn. Zij beheren gezamenlijk de 2 ruimten. Dan gaat het niet alleen over zaken als ‘alles netjes achterlaten’, schoonmaak, inrichting en met elkaar rekening houden, maar ook over financiën.

En natuurlijk is er ook nog plaats voor andere wijkinitiatieven.

Heeft u nog vragen omtrent De Saffier en/of zin om een activiteit te starten? Neem dan contact op met saffierzalenbeheer@gmail.com

Italiaanse kunstenaar Mattia Campo Dall’Orto aan de slag op De Saffier

Hierboven zien jullie kunstenaar Mattia Campo Dall’Orto samen op de foto met Arnold den Hamer van Plegt-Vos voor de gesponsorde hoogwerker, waarmee Mattia een prachtige muurschildering gaat creëren aan de spoorzijde van het pand. Inmiddels staat de schildering er al grotendeels op. Fiets even langs voor of na je werk/ studie, om hem aan het werk te zien en de schildering te bewonderen!

Een gezellig middagje Rotsoord

Vandaag hebben we een heerlijke wandeling gemaakt.  Hoewel het eerst voor de dames wat spannend was, “Wat gaan we doen dan? En is dat echt nodig?” en voor de jongeren het nog een hele uitdaging was om een rolstoel te duwen over hobbeltjes en stoepjes, werd het ijs al snel gebroken door één van de oudere dames. Zij was het absoluut niet eens met ons trage tempo, dus halverwege moedigde ze ons aan tot een rolstoelrace. Zo zat de vaart erin.

Eenmaal aangekomen hebben we een kopje thee in het zonnetje gedronken.

Geschreven door: Karlijn

Appeltaart zondag

Onder het motto ‘lekker eten verbindt’ heeft Karlijn, één van de bewoners van De Saffier, in februari een gezellige middag georganiseerd met heerlijk zelfgebakken taarten. Jonge en oude bewoners uit de zorgvleugel kwamen hierbij samen in de huiskamer op de 4e verdieping. De jongeren waren vlijtig in de keuken geweest en een stel oudere dames kwam helpen om de heerlijke baksels samen op te peuzelen. “Dit is de lekkerste taart die ik ooit heb gegeten!”, aldus een oudere dame over de Monchou-taart van Esther en Julia.

Toen cavia Dikkie er bij kwam werd het helemaal een feest. Van de ene naar de andere schoot werd Dikkie doorgegeven, geknuffeld en vertroeteld. Omdat het voor één beestje een te grote klus was om alle dames aandacht te geven, werd besloten om kort daarop een uitje naar het dierenpark Rotsoord te plannen. Zo stond de volgende activiteit voor maart alweer in de steigers.

Geschreven door: Karlijn + Laury

Jong en oud bij elkaar op de koffie

De Saffier in Utrecht is een fantastisch project. Wanneer in het voorjaar van 2016 alle studio’s zijn opgeleverd, delen we met woningbouwvereniging Portaal een gebouw met in de ene vleugel 162 starterswoningen onder onze verantwoordelijkheid en in de andere vleugel 150 aanleunwoningen van Portaal. Beide bewonersgroepen maken gebruik van de centrale hal met entree en zien elkaar daarom regelmatig.

“Als we elkaar nu tegenkomen in de gang is het meteen heel gezellig”, zegt Joakim Smits (23) met pretogen. Joakim doelt op zijn nieuwe buren Willem en Gonnie Rhebergen (73 en 72) uit een van de aanleunflats. “We zaten bij elkaar aan tafel tijdens een informatieavond en het klikte gelijk”, vult Willem hem aan. “Maar er zijn er meer hoor die heel vriendelijk zijn als je ze tegenkomt. Dan is het meteen van ‘hallo’”, lacht Gonnie. Voor het interview zijn Willem en Gonnie op bezoek in de nieuwe studio van Joakim en zijn vriendin Edith van Donkersgoed (22).

“Iemand een stuk appeltaart?”, vraagt Edith vanuit de keuken. “Die moest ik proeven van jou,” reageert Gonnie. “Jemel! Dankjewel. Wat een stuk”, zegt Gonnie wanneer Joakim het stuk voor haar op de tafel zet. Ook Willem krijgt een stuk zelfgebakken appeltaart.

“Ik vind dit appartement schitterend”, roept Gonnie uit. “Ja, wij ook”, beaamt Joakim trots. “Alles is ruim: de slaapkamer, hal, badkamer met douche. En in de gang hebben we ook nog een washokje waar de wasmachine staat. Dat is wel handig, omdat die daarmee netjes is weggewerkt. We hebben ruimte genoeg opeens.”

“Wij kwamen van een kamer af die ongeveer net zo groot is als onze huidige slaapkamer, iets groter, zeventien vierkante meter. We hadden daar wel een hoogslaper, dus we hadden wel iets meer ruimte”, legt Joakim uit. “De keuken was gedeeld, die zat verderop aan de gang, maar die deelde je dan ook met dertig man”, gaat Edith verder. “Dertig man, hee!” reageert Gonnie verbaasd, “en dat moet je dat allemaal delen?!” “Dat was wel heel gezellig!” vindt Edith. “In totaal heb ik daar drie jaar gewoond”, rekent Joakim. “…waarvan anderhalf jaar samen”, vult Edith hem aan, “maar het was tijd voor iets nieuws inderdaad.”

“Die appeltaart is heerlijk!” roept Gonnie tussendoor, waarop Willem instemt.

Willem en Gonnie zijn blij met de nieuwe bewoners. “Dat hebben wij vanaf het begin gezegd”, vertelt Gonnie. “Ik vind het echt heel leuk, maar je moet er zelf ook een beetje open voor staan, vind ik. Die ouwetjes die hier woonden zag je niet zoveel. Die jonge mensen kom je tegen op de gang en dan zeg je elkaar gedag. Zo van ‘hallo’, ‘hallo’. Er is gewoon meer beweging.”

“Als je op je kamer bent, merk je er niet heel veel van, dan heb je gewoon je eigen ruimte en je eigen privacy”, vertelt Joakim. “Wanneer je deur uitstapt bijvoorbeeld als ik beneden de krant ga halen, dan zeg ik gewoon vriendelijk gedag tegen iedereen en lach ik. Iedereen reageert enthousiast. Je gaat hier daarom altijd met een lach de deur uit, dat vind ik alleen maar leuk.”

De nieuwe buren letten ook goed op elkaar. “Ik kijk vaak even naar buiten en dan zie ik Wim en Gonnie lopen en dan denk ik: daar gaan ze weer”, vertelt Joakim. “En als wij terugkomen kijk ik ook altijd even naar boven. En dan denk ik: heeft ze de ramen dicht? Ja, de ramen zijn dicht.” “Dan zijn we weg”, stemt Joakim in. “Als de ramen dicht zijn, dan zijn we weg.”

“En heb je het gezien, de plant leeft nog, hè?!” merkt Joakim op aan Gonnie, wijzend naar de plant die hij en Edith van het bejaarde stel hebben gekregen. “Ja en denk erom, een keer in de week water”, reageert Gonnie goedkeurend.

Interview door: Bram van der Velde
Foto door: Lindy van Dorst