Tag Archief:Tuindorp Oost

Herbstgold | Filmmiddag #2

Geschreven door: Bas Agerbeek, bewoner van Tuindorp Oost.

Hoe beter de middag te vullen op een sneeuwige dag, dan samen een goeie film kijken op bioscoopformaat in je eigen flat. Rond twee uur ‘s middags stonden de eerste bewoners al voor de Huiskamer van de Wijk te wachten. Ze werden naar hun stoel begeleid, rollators werden in de hoek geschoven en koffie en koekjes werden uitgedeeld. Er waren zo’n acht oudere bewoners en zes jongere bewoners.

Zodra iedereen een plekje had begon Hugo Emmerzael, onze filmconnaisseur, te vertellen over de voorstelling. Herbstgold, een documentaire film die zowel jong als oud zou inspireren, waarin seniore atleten ondanks hun leeftijd en verouderde lichamen mee doen aan sporten als discuswerpen, kogelstoten en zelfs hoogspringen! Vijf seniore mannen en vrouwen uit verschillende delen van de wereld werden gevolgd, om zo een portret te schilderen van hun fascinatie met sport en hun gevecht tegen de ouderdom. De filmmaker introduceert je op een ontroerende, meeslepende en vaak ook erg grappige manier aan vijf bijzondere individuen.

In de zaal werd er gelachen om de brutale 90-jarige kogelstoter die vertelt over zijn verlangen naar een bruisend seksleven. Soms was het stiller wanneer onderwerpen als overleden levenspartners aan bod kwamen. Er werd‘oeh’ en ‘aah’ geroepen tijdens de slow-motion beelden van de sportprestaties. De film sloot af met de World Masters Championships, een atletiek toernooi voor bejaarden dat jaarlijks wordt georganiseerd in Finland. De laatste scène was van een 100-jarige discuswerper, die pas op het werppunt zijn rollator aan de kant zette om de gooi te maken. In het laatste shot vloog er langzaam een discus, met op de achtergrond een hoogbejaarde man die voor de worp heel even al zijn spieren moest aanspannen.

Na afloop werd er nog na gepraat over de film en elkaars vroegere sportprestaties. Iedereen leek het leuk te hebben gehad en keek uit naar de volgende editie van de Filmmiddag. Deze is waarschijnlijk over een maand. Hopelijk zijn er dan wat meer jonge bewoners bij en niet alleen van de 9e verdieping 😉

Italiaanse avond op Terrazza Tuindorp Oost

De namiddag is zwoel, de houtoven gemaakt van een leeg olievat brandt, de tafels zijn gedekt met vrolijk rood-witte kleedjes en de wijn staat koud. Het terras van Tuindorp Oost is deze zondag avond omgetoverd tot een Italiaans terrazza. Terwijl Laura Pausini uit de speakers klinkt, is een groepje jonge bewoners druk bezig met van alles en nog wat: pizzadeeg uitrollen en de bodems beleggen gebeurt in de keuken, de pizza’s worden gebakken in de houtoven en uitgeserveerd aan de gasten. Steeds meer ouderen druppelen binnen, ze komen vast af op de geur van verse pizza’s! Alle jongeren vinden een taak die goed bij hen past, de één verwelkomt de gasten, de ander serveert een drankje. Weer een ander schuift aan bij een oudere voor een praatje. Er hangt een gezellige sfeer en de pizza’s gaan er goed in! “Ja doe mij nog maar een stukje, het is heerlijk!” zegt een dame die met twee anderen zit te genieten buiten. Ook de bezoekers van de Tuinkamer zijn van de partij en laten het zich smaken. Het gerucht gaat dat ouderen zelfs hun lunch hebben overgeslagen om extra veel pizza te kunnen eten!
De pizza-avond trekt veel bekijks, de documentaire maakster is van de partij met een camera- en geluidsman evenals een journalist en fotograaf. Een plotselinge regenbui doet geen stof opwaaien, want onder de luifel kan gewoon doorgekeuveld worden. Als de bui weer opklaart is het tijd voor de spontane afsluiter van de avond: de ezel van aangrenzende boerderij het Lachende Paard wordt van stal gehaald. Deze moet namelijk socialiseren en krijgt het genoegen om even te snuffelen aan de TDO bewoners. Rond een uur of half acht houden de meeste ouderen het voor gezien en trekken zich terug in hun appartementen. Misschien drinken ze nog een espressootje of hebben ze een tiramisuutje in huis gehaald… De jongeren genieten na van een drukke, maar bevredigende dag – gevuld met lol en mooie ontmoetingen.

Expeditie Begonia: Socius spreekt op congres over intergenerationeel wonen

Op woensdag 14 september reisden Laury Achten (projectcoördinator Socius), Corine Brekveld (projectcoördinator Socius en beheerteam Tuindorp Oost) en Inge van Schipstal (beheerteam Tuindorp Oost) af naar Amersfoort om daar aan te schuiven bij een ronde tafelgesprek over intergenerationeel wonen op het congres ‘Expeditie Begonia’. We werden gevraagd om een en ander te vertellen over wonen in Tuindorp Oost en hoe dit project tot stand is gekomen. Vele vragen borrelden op en de deelnemers aan het gesprek waren erg enthousiast. Hieronder vind je een stuk dat naar aanleding van dit congres op de website van Aedes-Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg is gepubliceerd, met Corine en Tuindorp Oost bewoner Arie Nagel stralend op de foto!

GENERATIES HUIZEN SAMEN: VEELBELOVENDE WOONPROJECTEN VOOR JONG EN OUD

De maatschappelijke belangstelling voor intergenerationeel wonen neemt toe. Dat constateren het Aedes-Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg, Leyden Academy on Vitality and Ageing en Vereniging Het Zonnehuis. Reden voor de drie organisaties om de digitale publicatie ‘Generaties huizen samen’ uit te brengen. In een reeks portretten worden inspirerende woonvariaties en hun intergenerationele bewoners belicht.

Leyden Academy werkt samen met Vereniging Het Zonnehuis aan onderwijsvernieuwing en verbetering van de beeldvorming over (werken in de) ouderenzorg. Dat gebeurt onder meer door de ontmoeting tussen de generaties te stimuleren. Het Aedes- Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg ziet dat de leden van Aedes en ActiZ, corporaties en zorgorganisaties – samen met gemeenten, welzijnsorganisaties, ouderenorganisaties en burgerinitiatieven – werken aan meer variatie in het aanbod van wonen, zorg en welzijn. De drie landelijke organisaties stimuleren en ondersteunen initiatieven op deze terreinen.

Langer zelfstandig wonen

Op veel plekken werken mensen er hard aan dat kwetsbare ouderen en andere mensen met beperkingen en kwetsbaarheden langer zelfstandig kunnen blijven wonen. Ze doen dat onder meer door projecten op te zetten waar jong en oud samenwonen. Nu eens in bestaand vastgoed, dan weer in nieuwbouw, steeds vaker met oog voor de wijk en gebruikmakend van de kracht van bewoners. Zo ontstaan prachtige projecten. De kennis die de organisatoren al doende ontwikkelen en de ervaringen die de bewoners opdoen willen we graag verder brengen.

Zinvolle ontmoetingen tussen jong en oud

In de publicatie ‘Generaties huizen samen’ komen vijf bestaande varianten in intergenerationeel wonen aan bod. Alle vijf zijn het voorbeelden van zinvolle ontmoetingen tussen jong en oud. In de brochure staan de aandachtspunten bij de organisatie van deze projecten omschreven, voorwaarden voor succes, en hobbels en knelpunten. Oude en jonge bewoners komen aan het woord. Beide generaties bieden elkaar gezelligheid, praktische steun en levenslessen, zo blijkt uit hun woorden. Een Goede Buur is beter dan een verre vriend, geldt hier in de praktijk.

 

Met deze publicatie willen het Aedes-Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg, Leyden Academy on Vitality and Ageing en Vereniging Het Zonnehuis iedereen die aan de slag wil met intergenerationele woonprojecten of bezig is met het vormgeven van ‘inclusieve wijken’ op ideeën brengen en laten leren van de lessen die tot nu toe geleerd zijn.

Wonen in een bejaardentehuis. Ik kon me er geen beeld van vormen toen de optie zich voordeed. Mijn eerste reactie was terughoudend van aard: mensen aan het eind van hun leven… daar krijg je vast weinig energie van, leek me. Ik twijfelde eerst dan ook of ik zoiets wel aan wilde gaan. Maar na drie maanden wonen in Tuindorp-Oost is mijn beeld 180 graden gedraaid. Ik heb mijn buurvrouw begeleid in de laatste weken van haar leven. En het was zo mooi om te doen. Om de tijd te nemen om even bij haar te komen zitten, een kopje koffie te drinken. Samen asperges te eten, die voor haar natuurlijk veel te taai en draderig waren om weg te krijgen. Samen naar het winkelcentrum gaan om een boel zoete lekkernijen te halen, een van de weinige dingen die ze nog wél wegkreeg. Samen stiekem een sigaretje roken op het balkon, omdat het haar “geen snars meer kon schelen.” Plannen maken om naar de speelhal te gaan, maar tot de conclusie komen dat dat toch wel een beetje ver weg was. Horen over hoe ze carrière had gemaakt in de mode-industrie en hoe ze altijd voor zichzelf heeft gezorgd. En haar ongenoegen en verlorenheid te zien over het feit dat ze dat nu niet meer kon. Bij de pinken als ze was, had ze maar al te goed door hoe ze aftakelde.

Dementie had geen bezit van haar genomen, dus haar geest was tot een paar weken voordat ze stierf heel helder. Des te wranger was het voor haar om steeds minder te kunnen, steeds minder leven in haar lichaam te voelen. Om te merken dat haar ogen steeds slechter zagen en om herhaaldelijk zaken kwijt te zijn. Zelf haar kunstgebit op een gegeven moment. Ondanks deze pijnlijke, bewuste staat van zijn, bezat onze buurvrouw nog een gezonde dosis cynische humor. Ik heb vaak om haar zure grappen gelachen, na eerst gecheckt te hebben of ze wel echt cynisch bedoeld waren. De twinkeling in haar felblauwe kraaloogjes liet daar geen twijfel over bestaan. Zoals die keer toen ze voor de tweede keer in één week was gevallen, omdat haar tere benen haar simpelweg niet meer konden dragen en ze daar een joekel van een blauw oog aan over hield. Haar verklaring: “Ach ik ben gewoon wat uitgeschoten met de oogschaduw.” Gevolgd door die droge, samenzweerderige glimlach van d’r.. Onschatbaar.

Het was ons zoontje Mees die haar bij ons op de stoep deed belanden. Toen we er net een week of wat woonden, belde ze aan met de vraag of Mees er ook was. Toen ik zei van niet, maakte ze rechtsomkeerts: “Jammer, ik kwam voor Mees. Goedemiddag!” Lekker direct was ze. Ik mis haar en haar bitterzoetheid. Het allermooiste was m’n buurvrouw als ze bij Mees was. Haar ogen lichtten dan op en ze werd in een klap blij en luchtig. Vroeg zich hardop af waar ze zou beginnen met hem op te eten. Ook leerde ze hem nuttige wijsheden: “Als iets je niet zint, dan zeg je gewoon verdomme!” Deze lijn van opvoeding zetten wij uiteraard door.

Uiteindelijk is de derde val haar fataal geworden. Gelukkig. Haar lijf was op. In het ziekenhuisbed lag een klein meisje van 30 kilo. Met zachte witte haren en zware oogleden. Die wederom oplichtten toen ik Mees bij haar zette. Praten lukte niet meer, maar stralen konden haar ogen nog steeds. Ook haar humor was er nog. Ik gaf haar wat te drinken met een rietje en in plaats van te zuigen, blies ze bubbels in het glas. Daarna weer die eigenzinnige blik. En toen  gleed ze in slaap. De boterkoekjes die ik meebracht heeft ze denk ik niet meer opgegeten.

We zijn naar haar crematie geweest. In een besloten kring van familie en wat vrienden en kennissen werden we warm onthaald. Ik pinkte een traantje weg toen de ceremonie besloten werd met een door haar zelf uitgekozen lied: ‘Is that all there is?’ van Peggy Lee. Luister het maar eens, het was zo toepasselijk! “Is that all there is? Is that all there is? If that’s all there is, my friend, then let’s keep dancing. Let’s bring out the booze and have a ball.. If that’s all there is…” Zo voelde ze zich waarschijnlijk aan het eind van haar leven, geen partner – nooit gehad ook – niet veel bezoek, in slechte gezondheid. Maar dan die bitterzoete inval: laten we er een feestje van maken, ookal gaat het niet meer! Lekker roken en gokken, het heeft toch geen zin meer. Het heeft me gegrepen. Om zoiets van zo dichtbij mee te maken is verrijkend geweest. Het hoort bij het leven, het einde. We hebben haar laatste maanden een stukje aangenamer gemaakt door er met aandacht te zijn. En dat voelt zo bevredigend, het geeft me energie! Het beeld dat ik had van wonen met bejaarden had klopte niet. Door ze voor vol aan te zien en met respect te behandelen, dragen we bij aan de kwaliteit van hun leven. Ookal staan ze in hun luier in de lift ‘s nachts, ookal mopperen ze, ookal vertellen ze alwéér hetzelfde verhaal en vergeten ze dat je je al tig keer hebt voorgesteld. Op het moment dat je besluit de ander als gelijkwaardig te zien, kun je pas echt contact maken. Ik geloof dat het interacteren met ouderen en ze echt zíen, voor vol aanzien, iets is dat zowel oud als jong kan verrijken.

 

 

Zondagmiddag, 29 graden, lekker kuieren en zingen in de zon…

Afgelopen zondag zijn we met een groep ouderen en jongeren naar ecologisch tuinencomplex De Driehoek geweest. Deze tuinen liggen direct achter de flat van Tuindorp-Oost, tussen twee treinsporen in. De tuiniers nodigen de ouderen van TDO elk jaar uit voor een samenzijn en dit jaar hielpen een aantal nieuwe bewoners van TDO mee. Gezien vele ouderen slecht ter been zijn, kozen zij voor het gemak van de rolstoel. In twee groepen gingen we er op uit, de ouderen begeleid door jongeren, tuiniers en een enkele zoon of dochter die meeging. Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen door de dames en heren van de tuinen. Er was koffie, thee en een hele reeks zelfgemaakte taarten! Aarbeienmonchou, appeltaarten, aardbeiencake, groene tulband, allemaal even heerlijk. Na even gezeten en gepraat te hebben, maakte iedereen zich paraat voor een wandeling door de tuinen. Langs het bijenhotel, de trompetbloemen, de aardbeien, de margrieten, de courgettes, de afrikaantjes… alles stond prachtig in bloei.

Naderhand was er nog sap, water en wat zoutjes om even bij te komen van de zwoele zomertemperatuur. De dames van de tuinen zetten een aantal oude liedjes in over de natuur. De dames van TDO vonden het prachtig, de ogen lichtten op en velen zongen uit volle borst mee. Erg mooi om te zien. Tegen het eind van de middag was de tijd van gaan gekomen en brachten de jongeren de ouderen weer terug naar hun appartementen. Mevrouw Veltman: “Het was een heerlijk uitje, ik heb heel erg genoten!” Wellicht plannen we in de herfst nog zo’n dag!

“Zullen we het samen doen?” Hoe ga je om met ouderen?

Op woensdag 6 juli jl. kwam een groepje nieuwe bewoners van Tuindorp Oost bijeen om te praten over hoe het is om met ouderen samen te wonen. Dr. Verburg, arts van de oudere bewoners en Ria Lijffijt, zuster bij Careyn, leidden de sessie waarin de beleveningswereld van ouderen centraal stond. Hoe benader je het ouder worden: als gepaard gaande met ‘kwetsbaarheid’ of als ‘ziekte’? Welke coping strategies gebruiken ouderen om hun kwetsbaarheden te verbergen? Hoe gaan wij als nieuwelingen om met depressie en dementie bij ouderen?

We krijgen college van Dr. Verburg, specialist in geriatrie en dementie in het bijzonder, waarbij er tussendoor ruimte is voor vragen en opmerkingen. We krijgen tips over hoe we ons gedrag kunnen aanpassen om ouderen die zich niet zo prettig voelen weer naar de goede dingen te laten kijken. Vragen naar iemands levensverhaal kan mooie herinneringen oproepen bijvoorbeeld. Maar dan dien je daarbij niet in te gaan op de feiten, maar juist op de beleving. Ook laten merken dat een handje helpen hier en daar jou heel weinig moeite kost, helpt de oudere die mensen liever niet tot last is.

Waar de ene oudere het heel belangrijk vindt om zijn of haar autonomie te bewaren, hebben anderen juist de neiging om zich afhankelijk op te stellen. Het is even zoeken in het begin en kijken wie je voor je hebt, want elke persoon is anders.

Er komen verschillende anekdotes voorbij, ook etische zaken komen aan bod. Ga je een sigaretje roken met een oudere die daar om vraagt? Hoe ga je om met mensen die ‘s nachts ronddwalen? Hoe kun je iemand helpen zonder degene zijn of haar autonomie af te pakken?

Het antwoord berust vaak op een inschatting maken van hoe de oudere in kwestie is gesitueerd op het continuum van autonomie en afhankelijkheid. Hoe pas je je hulp daarop aan? Hoe handel je bijvoorbeeld wanneer je op bezoek bent bij een oudere dame en de afwas graag voor haar wil doen, maar tegelijkertijd niet haar gevoel van zelfstandigheid wil aantasten? De zin die bij mij bleef hangen was: “zullen we het samen doen?” Dan heb je twee vliegen in een klap: fysieke hulp in een jasje van gezelligheid.

Van spookflat tot leven in de brouwerij

Verslag van de kennismakingsavond voor oudere en jongere bewoners in het kader van het initiatief ‘U, JIJ & WIJ’ onder leiding van Socius Wonen.

Donderdagavond 12 mei 17.00 uur, de hal van zorgcentrum Tuindorp Oost te Utrecht. Er hangt een opgewonden sfeer in de ouderenflat aan de Winklerlaan. Een cameraploeg legt vast hoe meneer Nagel praatjes aanknoopt met de nieuwe bewoners van het pand. Zijn ogen twinkelen als hij vertelt over zijn dagelijkse fietstochten en hoe leuk hij het vindt dat er een frisse wind door de gangen waait.

In de fauteuils in de hal zitten vier oorspronkelijke bewoners in afwachting van wat deze avond hen gaat brengen. Ze lijken geamuseerd door de reuring die zich om hen heen afspeelt. Ondertussen wordt er in de keuken verderop hard gebakken. Pannenkoeken welteverstaan, professioneel in de pan gegoten door nieuwe bewoners Bart en Milan. De gemeenschappelijke ruimte is mooi versierd door Lieve en Pauline en de bar is gevuld met hapjes en drankjes die Kevin en Eva haalden. Verderop bereiden Cuno en Corine de quiz voor, die uit vragen bestaat die alleen beantwoord kunnen worden wanneer oud en jong samenwerken. Hoeveel kilobyte er in een megabyte zit gaat menig oudere boven de pet, maar om het Vredenburgplein anno 1960 te herkennen moet je toch echt minstens 65 zijn. Sissi en Eva lopen af en aan met drankjes. Er wordt gezellig gekeuveld en hier en daar drinkt men een wijntje of advocaatje.

In de hoek sluit Yerke de draaitafels aan, zodat de platencollectie van mevrouw Welling ten gehore gebracht kan worden. Tijdens de intermezzo’s van de avond vinden de klanken van swing en jazz de oren van de aanwezigen. Samen met het lekkere zomerweer creëert het een fijne ambiance. De deuren naar het terras staan open, waardoor men ook buiten kan genieten van een hapje en een drankje. Aan het eind van het terras is sinds kort de mogelijkheid om levensgroot te schaken. Nieuwe bewoners Vincent en Martijn schilderden de tegels zwart-wit zodat de tot kniehoogte reikende schaakstukken eindelijk hun doel kunnen dienen. Zo kan er tijdens het gekraak van de hersenen ook nog op een speelse manier bewogen worden.

De avond werd afgesloten met een groepsfoto van alle oude en nieuwe bewoners bij elkaar. Het is even passen en meten – “deze meneer wil graag naast zijn vrouw vooraan!” – maar nadat Bart de compositie afmaakt door heerlijk wulps languit vooraan te gaan liggen is de vereeuwiging een feit.

Gedurende de afgelopen maand zijn ouderen die het zorgcentrum bewonen al in contact gekomen met nieuwe bewoners. Gesprekjes in de lift (godzijdank telt het twaalf verdiepingen tellende bakbeest er twee) behoren al tot de orde van de dag. Van commentaar op de kluswerkzaamheden – “dat geboor dreunt wel door hoor, maar ik snapput helemaal dat de nieuwe mensen hun stekkie ook fijn willen maken”- tot vrolijk stemmende opmerkingen: “als je naar buiten kijkt vanaf de twaalfde, dan lijkt het net alsof er allemaal bolletjes groene wol tussen de daken van de huizen verstopt zitten!”. Deze uitspraak van mevrouw Welling geeft enerzijds blijk van de schoonheid van het uitzicht dat bewoners genieten en anderzijds laat ze zien hoe speels van geest ouderen kunnen zijn.

Baby Mees, de op-één-na-jongste bewoner van Tuindorp Oost, wordt overladen met hartverwarmende woorden en kreten van liefde elke keer als de ouderen hem tegen komen. De ogen van velen lichten op als hij zijn jeugdige charme in de strijd gooit. Als ‘ie maar niet te verwend wordt door al deze aandacht…

Het belooft het een interessante tijd te worden, vernieuwend en vermakelijk voor zowel de oorspronkelijke als de nieuwe bewoners. Hierbij is alle energie en hulp welkom, dus heb je een uurtje over? Drink een kopje koffie met je buuf of meld je bij de activiteitenbegeleiding.

Geschreven door: Inge van Schipstal.

 

2016-05-12 16.54.02 2016-05-12 16.54.21 2016-05-12 17.53.16 2016-05-12 18.09.59 2016-05-12 19.12.45 2016-05-12 20.12.21 HDR