Tag Archief:Zomer

Een koelbox, een speaker en een picknicktafel

Al weken is het in Nederland warm. Een dankbaar gespreksonderwerp en een niet zo fijne omstandigheid voor al wie in een flat woont. Ventilatoren, ramen dichthouden overdag, ’s nachts hopen op verkoeling, een galerij met de temperatuur van een zomerkas. Kortom, prima om tijdens een vrijdagmiddagborrel op het terras van De Saffier te genieten van schaduw, een windje, kaas met mosterd, gehaktballen, bier, wijntjes, komkommers, tomaatjes, chipjes, kersen uit Amelisweerd en meer. Als iedereen wat meeneemt en een ieder zijn eigen glas, is er voor iedereen meer dan genoeg!

Rond half vijf komen de eerste jongeren aan bij de picknicktafel. Bewoners van de Portaalkant hebben een koelbox met gekoelde biertjes en Radlers voor jonge dames. Met verloop van tijd worden er stoelen bijgeschoven, wordt er een tafel bijgezet, halen twee heren een bankje van de ingang, anderen hebben altijd hun eigen stoel en iedereen en alles schuift mee met de schaduw. “Er zijn wel weinig jongeren”, klinkt het. Verhitte bewoners, ook konijnen en cavia’s, komen bij de borrel en fleuren op door het buiten zijn en de schaduw.

Er is dan wel geen live muziek maar met telefoon en geluidsboxje zien we wie er dj-talent heeft. Gerard Joling, ‘Kleine jongen’, en ‘Als ik bovenop de Dom sta’, allerlei klassiekers worden gespeeld, meegezongen en jawel, er wordt ook gedanst!  Dus drinken we er nog eentje op De Saffier, waar oud en jong onder één dak woont én op één terras van een borrel geniet.

Door Annemarie, bewoner van De Saffier

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| De achtervolging

Door Wim Kok, bewoner van De Saffier

Op 1 april 2016 was het zover: ik had voor mijn afstuderen snel nog even mijn hok in het studentencomplex ‘De Sterren’ ingeruild voor een bejaardenwoning aan de Saffierlaan. De eerste stap naar een burgerlijk bestaan was gezet. Ik vind verhuizen altijd wel een beetje spannend. Naast dat het veel gedoe is mijn studenteninboedel te verplaatsen, kost het toch ook altijd weer energie om te integreren en je een beetje thuis te voelen. Mijn verhuizing naar De Saffier vormde daar geen uitzondering op.
Ik wist een soort van waar ik aan begon, maar toen ik voor het eerst het complex binnenkwam voelde het toch nog een beetje onwennig. De rammelende en piepende stadsbarrels waren ineens ingeruild tegen soepel lopende rollators. Brakke studenten waren ingeruild voor lief lachende opa’s en oma’s.

Toch waren niet alle bewoners even blij met onze komst. Zeer begrijpelijk ook, want wij kwamen ter opvulling van oude bekenden. Daarnaast moesten er nog wat vooroordelen worden weggepoetst omdat men bang was voor overlast door ‘de studenten’. Al met al: er was nog even wat overtuigingskracht nodig om te laten zien dat wij een toegevoegde waarde zouden vormen in het complex.

Voor mij persoonlijk was de volgende gebeurtenis hier een mooi keerpunt in. Het was 17 april 2016. Ik zat in mijn studio geconcentreerd te studeren, toen ik buiten opeens iemand hoorde roepen: “MENEER, U KOMT NU TERUG!”. Toen ik naar buiten keek zag ik nog net een fit uitziende oude meneer in een versnelde pas in een steeg verdwijnen. Hij werd achtervolgd door een verpleegster, die overduidelijk in paniek was. Ik bedacht me geen moment, pakte mijn jas en sprintte van de 4e verdieping naar beneden.

Een paar straten verderop kwam ik de verpleegster tegen. Ze vertelde dat de oude meneer een demente patiënt was van de gesloten afdeling. Hij was tijdens het luchten in de tuin ontsnapt en hij had haar aangevallen. Ze durfde daarom verder geen actie meer te ondernemen, terwijl de man vrij door de buurt heen liep.

Na een paar straten afgespeurd te hebben vond ik de man. En nu? De meneer zag er flink verstrooid uit en liep nog steeds in een versnelde pas over zijn schouder te kijken alsof hij op de vlucht was. Moest ik hem aanspreken? Ik had zo’n vermoeden dat de man niet vrijwillig met mij mee zou lopen naar de Saffierlaan. Ik besloot daarom de politie te bellen en zo onopvallend mogelijk de achtervolging in te zetten. Ter hoogte van het Goylaan kwam de politie eraan gereden. Toen we aan de man vroegen waar hij naartoe onderweg was zei hij: “Gewoon, ik was onderweg naar huis”.

Het verhaal ging snel in de rondte op De Saffier en ik werd door een aantal oude bewoners opeens heel vrolijk begroet. Ik voelde me meteen al een beetje meer thuis!

DE VERHALENEXPRESS SAFFIER ||| Een brutale inbreker….?

Geschreven door: Geritia Gortemaker bewoonster van De Saffier.

Afgelopen jaar verliet ik mijn oude vertrouwde omgeving vol leuke huisgenoten om samen met mijn 2 konijnen op De Saffier te komen wonen. Ik kende er zo goed als niemand, wat voor mij inhield: nieuwe mensen, nieuwe verwachtingen en nieuwe regels. Bij mijn nieuwe omgeving kwam ook kijken dat ik opnieuw grenzen moest verkennen: in het begin loop je een beetje op eieren. Hebben de buren last van mij? Maak ik te veel of te hard geluid. Oeh shit, ik heb iets aan laten branden, ruiken ze dat nu ook? Ik hoop dat ze nog wel een keer mee willen eten. Je kent het wel, of misschien ben ik er gewoon zo één die er te veel over nadenkt.

Mijn konijnen lopen altijd los in mijn kamer, ook als ik de deur uit ga, pas als ik ga slapen gaan ze hun huisje weer in tot ik weer wakker word. Ik besloot een avondje te gaan stappen met vrienden en dacht: ik ruim mijn kamer op voordat ik de deur uitga. De afwas was gedaan, ik had stof gezogen en mijn bed opgemaakt, zodat wanneer ik dronken terugkwam ik me niet hoefde te ergeren aan de zooi of te struikelen over wat er op de vloer lag.
Rond 05.00 uur was het zover, ik was klaar met de avond en keek uit naar mijn bed. Ik opende de tussendeur naar mijn deel van de gang en hoor een zoemend geluid. Geërgerd dacht ik nog: welke asociale bewoner gaat nu om 5 uur ‘s nachts nog stofzuigen, die spoort voor geen kant! Nieuwsgierig naar wie de bewoner was liep ik langzaam op het geluid af, totdat ik voor mijn eigen deur stond. Ik kreeg een hartverzakking. Het geluid kwam gewoon uit mijn eigen kamer! Ik was de idioot die om 5 uur ‘s nachts aan het stofzuigen was. Alleen kon dat natuurlijk niet, want ik was er al de hele nacht niet. Scenario’s gingen door mijn hoofd. Iemand heeft ingebroken!… om te stofzuigen in mijn kamer? Niks was logisch. Ik raapte mijn moed bij elkaar, klaar voor wat er ook achter mijn deur zat en gooide mijn deur open. Niemand, alleen de stofzuiger die aan het blazen was en twee konijnen die er bovenop aan het spelen waren. Ik was gewoon de stekker vergeten uit het stopcontact te halen (zucht… rolt met ogen) Ik was toen niet alleen de idioot maar ik voelde me ook echt een idioot.

Vanaf deze maand geven bewoners van De Saffier de pen door en nodige een volgende bewoner uit om te schrijven over zijn of haar belevenissen op de Saffier. De volgende schrijver is Wim Kok!